Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Dzień 7

Hi 9–11

Dzień 7 z 365

Stary Testament

Hi 9–11

Hi 9

1 I odpowiedział , a rzekł: 2 Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem? 3 się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz. 4 Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie? 5 On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym. 6 On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się. 7 Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje. 8 On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich. 9 On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe. 10 On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym liczby. 11 Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go. 12 Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: czynisz? 13 Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi. 14 mu ja odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu? 15 Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; się sędziemu memu upokorzę. 16 Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój: 17 Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny; 18 Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami. 19 Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi? 20 Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże. 21 Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu. 22 jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy; 23 Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się; 24 Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni? 25 Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego. 26 Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru. 27 Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się: 28 Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz. 29 Jeźlim ja niezbożny, próżno pracuję? 30 A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje: 31 w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje. 32 on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo. 33 Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę. 34 Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy; 35 Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.

Hi 10

1 Tęskni sobie moja w moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej. 2 Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz? 3 masz za pożytek, że mię uciskasz? a odrzucasz sprawę rąk twoich? a radę oświecasz? 4 ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz? 5 Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie? 6 Iż się wywiadujesz mojej, a o grzechu moim badasz się? 7 Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich. 8 Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz. 9 Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz. 10 Izali jako mleko nie zlałeś mię, a jako ser nie utworzyłeś mię? 11 Skórą i ciałem przyoblokłeś mię, a kościami i żyłami pospinałeś mię. 12 Żywotem i miłosierdziem darowałeś mię, a opatrzność twoja strzegła ducha mego. 13 A chociażeś to skrył w sercu twojem, wiem jednak, że to jest z woli twojej. 14 zgrzeszę, tego postrzeżesz, a dla nieprawości mojej nie przepuścisz mi. 15 Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc moje, 16 Którego przybywa; bo jako lew gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz. 17 Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie. 18 Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało! 19 Obym był, mię nie było! oby mię było zaraz z żywota do grobu zaniesiono! 20 Izaż nie trocha dni moich? przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił, 21 niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci; 22 Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie przemiany, sama gęsta ciemność.

Hi 11

1 I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł: 2 się nie godzi na wiele słów odpowiedzieć? Albo izali mąż wielomowny będzie usprawiedliwiony? 3 Bedąż na twoje plotki ludzie milczeć? A gdy ty sobie przeszydzasz, ciebie nikt nie zawstydzi? 4 Albowiemeś powiedział: Czysta jest nauka moja, a jestem czystym przed oczyma twemi. 5 Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie: 6 Tedyćby objawił tajemnice mądrości, żeś dwa większe karanie zasłużył; uznaj, że cię Bóg przebaczył dla twojej. 7 Izali tajemnice Boże wybadasz? albo doskonałości Wszechmocnego dościgniesz? 8 Wyższe są niż niebiosa, uczynisz? Głębsze niż piekło, poznasz? 9 Dłuższa miara ich, niż ziemia, a szersza, niż morze. 10 wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w ściśnie, któż go zawściągnie? 11 on zna marność ludzką, i widzi nieprawość; a nie miałby tego baczyć? 12 Człowiek nierozumny nabywa rozumu, choć się jako źrebię leśnego osła rodzi człowiek. 13 Jeźli ty przygotujesz serce twoje, a wyciągniesz do niego ręce twoje; 14 Jeźliż nieprawość jest w ręce twej oddal ją, a mieszkać nie dopuszczaj nieprawości w przybytkach twoich; 15 podniesiesz twoje bez zmazy, a będziesz stały, i nie będziesz się bał. 16 Albowiem zapomnisz kłopotu, a jako wody, które pominęły, wspominać go będziesz. 17 I nad południe jaśniejszy nastanie czas twój; zaćmiszli się, będziesz jako zaranek. 18 I będziesz ufał, mając nadzieję, a jako w okopach bezpiecznie spać będziesz. 19 Będziesz leżał, a nikt cię nie przestraszy; i uniżać się będą przed twarzą twoją wiele ich. 20 Ale oczy ustaną i ucieczka ich zginie, a nadzieja ich będzie jako wyjście z człowieka.

Słowniczek archaizmów (26)

ijob: Hiob
jeźli, jeźliby, jeźliż, jeźlim: jeśli
niemasz: nie ma
cóż: co
jakoż: a więc, jakże
tedy: wtedy, zatem
owszem: przeciwnie; owszem
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
oblicze: twarz; „przed obliczem” = w obecności
przeczże: dlaczego
wszakże: jednak, przecież
albowiem: ponieważ, bo
dusza, duszy: życie, osoba, człowiek
żywota, żywocie: życie; także: łono, brzuch
iż: że
niepobożnych: bezbożni
azaż, izali, izaż: czyż? (pytanie retoryczne)
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
wnet: zaraz
utrapienie: ucisk, cierpienie
srogi: surowy, groźny
jakoby: jak gdyby; żeby
przetoż: dlatego
pierwej: wcześniej, najpierw
kroć: razy („siedm kroć” = siedem razy)
nadto: ponadto

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.