Biblia · Księga Hioba
Księga Hioba 9
1 I odpowiedział , a rzekł: 2 Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem? 3 się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz. 4 Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie? 5 On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym. 6 On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się. 7 Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje. 8 On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich. 9 On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe. 10 On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym liczby. 11 Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go. 12 Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: czynisz? 13 Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi. 14 mu ja odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu? 15 Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; się sędziemu memu upokorzę. 16 Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój: 17 Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny; 18 Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami. 19 Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi? 20 Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże. 21 Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu. 22 jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy; 23 Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się; 24 Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni? 25 Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego. 26 Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru. 27 Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się: 28 Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz. 29 Jeźlim ja niezbożny, próżno pracuję? 30 A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje: 31 w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje. 32 on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo. 33 Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę. 34 Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy; 35 Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.
Słowniczek archaizmów (12)
- ijob
- Hiob
- jeźli, jeźliby, jeźliż, jeźlim
- jeśli
- niemasz
- nie ma
- cóż
- co
- jakoż
- a więc, jakże
- tedy
- wtedy, zatem
- owszem
- przeciwnie; owszem
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- oblicze
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- przeczże
- dlaczego
- wszakże
- jednak, przecież
- albowiem
- ponieważ, bo
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna