Biblia · Księga Jeremiasza
Księga Jeremiasza 15
1 rzekł Pan do mnie: Choćby stanął Mojżesz i Samuel przed mojem, nie miałbym serca do ludu tego; puść ich od oblicza mego, a niech idą. 2 A rzekli: Dokądże pójdziemy? Tedy im rzeczesz: Tak mówi Pan: Kto oddany na śmierć, na śmierć pójdzie; a kto pod miecz, pod miecz; a kto na głód, na głód; a kto w niewolę, w niewolę. 3 Bo ich tą czworaką rzeczą nawiedzę, mówi Pan: Mieczem na zamordowanie, i psami na rozszarpanie, i ptastwem niebieskiem, i zwierzętami ziemskiemi na pożarcie i na wygubienie. 4 I podam ich na potłukanie się po wszystkich królestwach ziemi dla Manasesa, syna Ezechijasza, króla Judzkiego, za to, co uczynił w . 5 Bo któżby się zmiłował nad tobą? Jeruzalemie! albo ktoby się użalił nad tobą? albo ktoby przyszedł, aby się pytał, jakoć się powodzi? 6 Tyś mię opuściło, mówi Pan, poszłoś nazad. wyciągnę rękę moję na cię, abym cię wytracił; ustałem od żalu. 7 Przetoż ich rozwieję wiejaczką po bramach tej ziemi, osierocę i wygubię ich; bo się od dróg swoich nie nawracali. 8 Więcej się namnoży wdów jego, niż piasku morskiego; na nich, na matki, na młodzieńców burzyciela i w południe; sprawię, że przypadną nagle na to miasto; i będą przestraszeni. 9 Zemdleje i ta, która rodziła po siedmiorgu, wypuści swoję, zajdzie jej słońce jeszcze za dnia, zapłonie i wstydzić się będzie; a ich dam pod miecz przed obliczem nieprzyjaciół ich, mówi Pan. 10 Biada mnie, matko moja! żeś mię urodziła męża swaru, i męża sporu po ziemi; nie dawałem im na lichwę, ani mnie oni na lichwę dawali, a mi każdy złorzeczy. 11 I rzekł Pan: tobie, który pozostaniesz, nie będzie dobrze? Izali się nie zastawię o cię nieprzyjacielowi czasu utrapienia i czasu ucisku? 12 Izali żelazo proste pokruszy żelazo północne i stal? 13 Majętność twoję, o Judo! i skarby twoje dam w rozszarpanie darmo po wszystkich granicach twoich, a to dla wszystkich grzechów twoich; 14 A sprawię to, że pójdziesz z nieprzyjaciółmi twymi do ziemi, którejś nie znał; ogień rozniecony w zapalczywości mojej na was pałać będzie. 15 Ty mię znasz, Panie! wspomnijże na mię, a nawiedź mię, i pomścij się za mię nad tymi, co docierają na mię; odwłaczając zapalczywości twojej przeciwko nim, nie porywaj mię; wiedz, że podejmuję dla ciebie . 16 Gdy się znalazły twoje, zjadłem ich, a było mi słowo twoje i radością serca mego, ponieważ się nazywam od imienia twego, Panie, Boże zastępów! 17 Nie siadam w radzie naśmiewców, ani się z nimi raduję; ale dla surowości ręki twojej samotny siadam; bo zapalczywością napełniłeś mię. 18 ma być żal mój wieczny? a rana moja śmiertelna, która się uleczyć nie da? Przeczże mi tak masz być jako omylny, jako wody niepewne? 19 Przetoż tak mówi Pan: Jeźli się nawrócisz, tedy cię nawrócę, abyś stał przed obliczem mojem; a jeźli odłączysz rzecz kosztowną od nikczemnej, będziesz jako usta moje; oni niech się obrócą do ciebie, ale się ty nie obracaj do nich. 20 Bom cię postawił przeciw ludowi temu jako mur miedziany i obronny; i będą walczyć przeciwko tobie, ale cię nie przemogą; bom Ja z tobą, abym cię wybawiał i wyrywał, mówi Pan. 21 Wyrwę cię z rąk ludzi złych, i odkupię cię z rąk okrutników.
Słowniczek archaizmów (18)
- tedy
- wtedy, zatem
- oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- precz
- daleko, na zewnątrz
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- jeruzalemie
- Jerozolima
- przetoż
- dlatego
- przywiodę
- przyprowadzę, przyprowadził
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- ostatek
- reszta
- wszystkiej
- cały, każdy
- wżdy
- jednak, mimo to
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- albowiem
- ponieważ, bo
- pohańbienie
- zhańbienie
- mowy
- słowo, wypowiedź; także: język
- weselem
- radość
- przeczże
- dlaczego
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna