Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Day 2 of 31

Dzień 2

Ps 5–9; Prz 2

Dzień 2 z 31

Stary Testament

Prz 2

Psalm

Ps 5–9

Ps 5

1 śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy. 2 Przyjmij, Panie! w uszy swe słowa moje, i wyrozumij doległości moje. 3 Słuchaj pilnie głosu wołania mego; królu mój, i Boże mój! boć się modlę tobie. 4 Panie! rano usłysz głos mój; ranoć przedłożę modlitwę moję, i będę wyglądał pomocy. 5 ty, o Boże! nie kochasz się w , a nie zmieszka z tobą złośnik. 6 Nieostoją się szaleni przed oczyma twemi: ty masz w nienawiści wszystkich, którzy broją nieprawości. 7 Wygłubisz tych, którzy mówią kłamstwo; mężem krwawym i zdradliwym brzydzi się Pan. 8 Ale ja w obfitości miłosierdzia twego wnijdę do domu twego, a pokłonię się w kościele twoim świętym, w twojej. 9 Panie! prowadź mię w sprawiedliwości twojej dla nieprzyjaciół moich, a wyprostuj przed mojem drogę twoję. 10 Bo nic szczerego w ustach ich; wnętrzności ich złośliwe, gardło ich jako grób otwarty, językiem swym pochlebiają. 11 Spustosz ich, o Boże! Niech upadną od rad swoich; dla wielkości przestępstwa ich rozpędź ich, ponieważ są odpornymi tobie. 12 A niechaj się rozweselą wszyscy, co ufają w tobie; na wieki niech wykrzykują, gdyż ich ty szczycić będziesz, i rozradują się w tobie, którzy miłują imię twoje. Albowiem ty, Panie! sprawiedliwemu błogosławić będziesz, a zastawisz go, jako tarczą, dobrotliwością twoją.

Ps 6

1 śpiewakowi na Neginot i Seminit psalm Dawidowy. 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 3 Zmiłuj się nademną, Panie! bomci mdły; uzdrów mię, Panie! boć się strwożyły kości moje, 4 I moja bardzo jest zatrwożona; ale ty, Panie! pokądże? 5 Nawróć się, Panie! wyrwij duszę moję; wybaw mię dla miłosierdzia twego; 6 w śmierci pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie? 7 Spracowałem się od wzdychania mego; opływa na każdą noc pościel moja, a łoże moje mokre jest od łez. 8 Zaćmiło się dla gniewu oko moje, a zstarzała się twarz moja dla wszystkich nieprzyjaciół moich. 9 Odstąpcie odemnie wszyscy, krórzy czynicie ; albowiem Pan usłyszał głos płaczu mojego. 10 Usłyszał Pan prośbę moję; Pan modlitwę moję przyjął. Niech się zawstydzą i bardzo zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi; niech tył podadzą, a niech prędko pohańbieni będą.

Ps 7

1 Syggajon Dawidowe, które śpiewał Panu dla słów Chusy, syna Jemini. 2 Panie, Boże mój! w tobie ufam; wybawże mię od wszystkich prześladowców moich, i wyzwól mię; 3 By mojej nie porwał jako lew, a nie rozszarpał, gdyby nie było, ktoby ją wybawił. 4 Panie, Boże mój! to uczynił, a jeźli jest w rękach moich; 5 Jeźlim złe oddał temu, który ze mną w pokoju mieszkał; jeźliżem nie wyrwał tego, który mię dręczył bez przyczyny: 6 Niechajże prześladuje nieprzyjaciel duszę moję, a niechaj pochwyci, i podepcze na ziemi mój, a sławę moję niech zagrzebie w proch. Sela. 7 Powstańże, Panie! w popędliwości twojej, podnieś się przeciwko wściekłości nieprzyjaciół moich, ocuć się, a obróć się ku mnie; boś ty sąd postanowił; 8 się do ciebie zbieży zgromadzenie narodów; dla nich tedy usiądź na wysokości. 9 Pan będzie sądził narody. Osądźże mię, Panie! według sprawiedliwości mojej, i według niewinności mojej, która jest przy mnie. 10 Niechże, proszę, ustanie złość , a umocnij sprawiedliwego, który doświadczasz serc i wnętrzności, o Boże sprawiedliwy! 11 Bóg jest tarczą moją, który wybawia ludzi serca szczerego. 12 Bóg jest sędzią sprawiedliwym; Bóg obrusza się co dzień na niezbożnego. 13 Jeźli się nie nawróci, naostrzy miecz swój; łuk swój wyciągnął, i nagotował go. 14 Zgotował nań broń śmiertelną, a strzały swoje na prześladowników przyprawił. 15 Oto rodzi nieprawość, bo począł boleść; ale porodzi kłamstwo. 16 Kopał dół, i wykopał go; ale wpadnie w dół, który sam uczynił. 17 Obróci się boleść jego na głowę jego, a na wierzch głowy jego nieprawość jego spadnie. Będę wysławiał Pana według sprawiedliwości jego, a będę śpiewał imieniowi Pana najwyższego.

Ps 8

1 śpiewakowi na Gittyt psalm Dawidowy. 2 Panie, Panie nasz! zacne jest imię twoje po ziemi! któryś wyniósł chwałę twoję nad niebiosa. 3 Z ust niemowlątek i ssących ugruntowałeś moc twą dla nieprzyjaciół twoich, abyś wyniszczył nieprzyjaciela i tego, który się mści. 4 Gdy się przypatruję niebiosom twoim, dziełu palców twoich, miesiącowi i gwiazdom, któreś wystawił, 5 mówię: jest człowiek, nań pamiętasz? albo Syn człowieczy, iż go nawiedzasz? 6 mało mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go. 7 Dałeś mu opanować sprawy rąk twoich, wszystkoś poddał pod nogi jego. 8 Owce i woły wszystkie, i zwierzęta polne. 9 Ptastwo niebieskie, i ryby morskie, i cokolwiek chodzi po ścieszkach morskich. Panie, Panie nasz! jako zacne jest imię twoje po wsystkiej ziemi!

Ps 9

1 śpiewakowi, na Halmutlabben pieśń Dawidowa. 2 Będę wysławiał Pana ze serca mego; opowiadać będę wszysteki cuda twoje. 3 Rozweselę się, i rozraduję się w tobie; będę śpiewał imieniowi twemu, o Najwyższy! 4 Że się obrócili nieprzyjaciele moi na wstecz: upadli i poginęli od obliczności twojej. 5 Boś ty odprawił sąd mój, i sprawę moję; zasiadłeś na , Sędzia sprawiedliwy. 6 Rozgromiłeś pogan, zatraciłeś złośnika, imię ich wygładziłeś na wieki wieczne. 7 O nieprzyjacielu! wykonane są spustoszenia twoie na wieczność? Poburzyłżeś miasta? i ich samych pamiątka zginęła z niemi. 8 Ale Pan na wieki trwa; zgotował stolicę swoję na sąd. 9 On będzie sądził okrąg ziemi w sprawiedliwości, i osądzi narody w prawości. 10 I będzie Pan ucieczką ubogiemu, ucieczką czasu ucisku. 11 I będą ufać w tobie, którzy znają imię twoje; nie opuszczasz tych, Panie! którzy cię szukają. 12 Śpiewajcież Panu, który mieszka na ; opowiadajcie między narodami sprawy jego. 13 Boć on szuka krwi, i mają w pamięci, a nie zapomina wołania utrapionych. 14 Zmiłuj się nademną, Panie! moje od tych, którzy mię mają w nienawiści, ty, co mię wyrywasz z bram śmierci. 15 Abym opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiej, weseląc się w zbawieniu twojem. 16 Zanurzeni są poganie w dole, który uczynili; w sieci, którą skrycie zastawili, uwięzła noga ich. 17 Oznajmił się Pan, gdy uczynił sąd; w sprawie rąk swoich się złośnik usidlił. Rzecz godna rozmyślania! Sela. 18 się obrócą do piekła, wszystkie narody, które zapominają Boga. 19 Bo nie będzie na wieki zapamiętany ubogi; oczekiwanie nędznych nie zginie na wieki. 20 Powstańże, Panie! niech się nie zmacnia śmiertelny człowiek; a niech narody osądzone będą przed tobą. Panie! puść na nie strach, aby poznały narody, są ludźmi śmiertelnymi.Sela.

Prz 2

1 Synu mój! przyjmiesz słowa moje, a przykazanie moje zachowasz u siebie; 2 Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności; 3 , jeźli na rozum zawołasz, a roztropności wezwieszli głosem swoim; 4 Jeźli jej szukać będziesz jako srebra, a jako skarbów skrytych pilnie szukać będziesz: 5 zrozumiesz Pańską, a znajomość Bożą znajdziesz. 6 Pan daje mądrość, z ust jego pochodzi i roztropność. 7 On zachowuje uprzejmym prawdziwą mądrość; on jest tarczą chodzącym w szczerości, 8 Aby strzegli ścieżek sądu; on drogi świętych swoich strzeże. 9 Tedy wyrozumiesz sprawiedliwość, i sąd, i prawość, i wszelką ścieszkę dobrą. 10 Gdy mądrośu w serce twoje, a umiejętność twojej wdzięczna będzie: 11 Tedy cię ostrożność strzedz będzie, a opatrzność zachowa cię. 12 Wyrywając cię od drogi złej, i od człowieka mówiącego przewrotności; 13 Od tych, którzy opuszczają ścieszki proste, udawając się drogami ciemnemi; 14 Którzy się radują, gdy czynią złe, a weselą się w złośliwych przewrotnościach; 15 Których ścieszki są krzywe, a sami są przewrotnymi na drogach swoich; 16 Wyrywając cię od postronnej i obcej, która pochlebia łagodnemi słowy; 17 Która opuszcza wodza młodości swojej, a przymierza Boga swojego zapomina. 18 Bo się nachyla ku śmierci dom jej, a do umarłych ścieszki jej. 19 Wszyscy, którzy do niej wchodzą, nie wracają się, ani trafiają na ścieszkę . 20 A będziesz chodził drogą dobrych, a ścieżek sprawiedliwych będziesz przestrzegał. 21 Albowiem cnotliwi będą mieszkali na ziemi, a szczerzy trwać będą na niej; 22 Ale z ziemi wykorzenieni będą, a przewrotni będą z niej wygładzeni.

Słowniczek archaizmów (27)

przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
albowiem: ponieważ, bo
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
bojaźń, bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
niemasz: nie ma
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
snać: może, być może
jeźli, jeźlim: jeśli
żywot, żywota: życie; także: łono, brzuch
tedy: wtedy, zatem
niepobożni, niepobożnych: bezbożni
jakoż: a więc, jakże
wszystkiej, wszystkiego: cały, każdy
cóż: co
iż: że
nadto: ponadto
stolicy, stolicę: tron (także: stolica)
azaż: czyż? (pytanie retoryczne)
owszem: przeciwnie; owszem
syonie: Syjon (Jerozolima)
obacz: zobaczyć, spojrzeć
utrapienie: ucisk, cierpienie
umiejętność: wiedza, poznanie
wnijdzie: wejdzie, wejść
niewiasty: kobieta
przetoż: dlatego

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.