Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Psalmy i Przypowieści w miesiąc · Day 17 of 31

Dzień 17

Ps 78–82; Prz 17

Dzień 17 z 31

Stary Testament

Prz 17

Psalm

Ps 78–82

Ps 78

1 Pieśń wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! mego; nakłońcież uszów swych do słów ust moich. 2 Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne. 3 Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali. 4 Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Pańskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił. 5 Bo wzbudził w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim, 6 Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim; 7 Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazań jego; 8 Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego. 9 Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, w dzień wojny tył podali. 10 Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić. 11 Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał. 12 Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan. 13 Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa. 14 Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu. 15 Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich. 16 Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki. 17 A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu; 18 I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej. 19 A mówili przeciwko Bogu temi słowy: może Bóg zgotować stół na tej puszczy? 20 Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu? 21 usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogień się zapalił przeciw , także i powstała przeciw Izraelowi; 22 Przeto, nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego. 23 Choć był obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył. 24 I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im. 25 Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości. 26 Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a mocą swą wiatr z południa; 27 I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski; 28 Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich. 29 I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali. 30 A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich: 31 Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a z Izraela poraził. 32 Ale w tem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego; 33 Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu. 34 Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga, 35 Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich: 36 ( pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu; 37 A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.) 38 On jednak będąc miłosierny odpuszczał ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego; 39 Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś. 40 Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach? 41 Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali. 42 Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzień, w który ich wybawił z utrapienia; 43 Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan; 44 Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli. 45 Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły: 46 I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szarańczy. 47 Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym. 48 I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu. 49 Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych. 50 Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci ich, i na bydło ich powietrze dopuścił; 51 I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych; 52 Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy. 53 Wodził ich w bezpieczeństwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,) 54 Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego. 55 I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie. 56 A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli. 57 Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny. 58 Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości. 59 Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela, 60 Tak, że opuściwszy w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi, 61 Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie. 62 Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się. 63 Młodzieńców jego ogień pożarł, a panienki jego nie były uczczone. 64 Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały. 65 Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina. 66 I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną hańbę podał ich. 67 Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał, 68 Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę , którą umiłował. 69 I wystawił sobie jako pałac wysoki swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki. 70 I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych; 71 Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego; 72 Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.

Ps 79

1 Psalm podany Asafowi. O Boże! wtargnęli poganie w twoje, splugawili twój święty, obrócili w kupy gruzu. 2 Dali trupy sług twoich na pokarm ptastwu powietrznemu, ciała świętych twoich bestyjom ziemskim. 3 Wylali krew ich jako wodę około Jeruzalemu, a nie był, ktoby ich pochował. 4 Staliśmy się pohańbieniem u sąsiadów naszych; śmiechowiskiem i igrzyskiem u tych, którzy są około nas. 5 Dokądże, o Panie? na wieki gniewać się będziesz? a jako ogień pałać będzie twoja? 6 Wylij gniew twój na pogan, którzy cię nie znają, i na królestwa, które imienia twego nie wzywają. 7 Albowiemci pożarli , a mieszkanie jego spustoszyli. 8 Nie wspominajże nam przeszłych naszych; niech nas rychło uprzedzi miłosierdzie twoje, bośmy bardzo znędzeni. 9 Wspomóżże nas, o Boże naszego! dla chwały imienia twego, a wyrwij nas, i bądź miłościw grzechom naszym dla imienia twego. 10 Przeczżeby mieli mówić poganie: Gdzież jest Bóg ich? Bądź znacznym między poganami, przed oczyma naszemi, dla krwi sług twoich, która jest wylana. 11 Niech przyjdzie przed twoje narzekanie więźniów, a według wielkości ramienia twego zachowaj tych, co są na śmierć skazani. 12 A oddaj sąsiadom naszym siedmiorako na łono ich za ich, któreć uczynili, o Panie! 13 Ale my lud twój i owce pastwiska twego, będziemy cię wysławiali na wieki; od narodu do narodu będziemy opowiadać chwałę twoję.

Ps 80

1 śpiewakowi na Sosannim psalm Asafowi. 2 O Pasterzu Izraelski! posłuchaj, który prowadzisz Józefa jako stado owiec; który siedzisz na Cherubinach, rozjaśnij się. 3 Wzbudź moc swoję przed Efraimem, i Benjaminem, i Manasesem, a przybądź na wybawienie nasze. 4 O Boże! przywróć nas, a rozjaśnij nad nami twoje, a będziemy zbawieni. 5 Panie, Boże zastępów! dokądże się będziesz gniewał na modlitwę ludu swego? 6 Nakarmiłeś ich chlebem płaczu, i napoiłeś ich łzami miarą wielką. 7 Wystawiłeś nas na zwadę sąsiadom naszym; a nieprzyjaciołom naszym, aby sobie z nas śmiech stroili. 8 O Boże zastępów; przywróć nas, a rozjaśnij nad nami oblicze twoje, a będziemy zbawieni. 9 Tyś macicę winną z Egiptu przeniósł; wyrzuciłeś pogan, a wsadziłeś ją. 10 Uprzątnąłeś dla niej, i sprawiłeś, że się rozkorzeniła i napełniła ziemię. 11 Okryte są góry cieniem jej, a gałęzie jej jako najwyższe cedry. 12 Rozpuściła latorośle swe aż do morza, i aż do rzeki gałązki swe. 13 Przeczżeś rozwalił płot winnicy, tak, że ją szarpają wszyscy, którzy mimo drogą idą? 14 Zniszczył ją wieprz dziki, a zwierz polny spasł ją. 15 O Boże zastępów! nawróć się proszę, spojrzyj z nieba, i , a nawiedź tę winną macicę; 16 Tę winnicę, którą szczepiła prawica twoja, i latorosłki, któreś sobie zmocnił. 17 Spalona jest ogniem, i wyrąbana; ginie od zapalczywości oblicza twego. 18 Niech będzie ręka twoja nad mężem prawicy twojej, nad synem człowieczym, któregoś sobie zmocnił. 19 A nie odstąpimy od ciebie; zachowaj nas przy , a imienia twego wzywać będziemy. O Panie, Boże zastępów! nawróćże nas ; rozjaśnij nad nami oblicze twoje, a będziemy zbawieni.

Ps 81

1 śpiewakowi na Gittyt, Asafowi. 2 Wesoło śpiewajcie Bogu mocy naszej; wykrzykajcie Bogu Jakóbowemu. 3 Weźmijcie psalm, przydajcie bębęn, i wdzięczną harfę z lutnią. 4 Zatrąbcie w trąbę na nowiu miesiąca, czasu ułożonego, w dzień święta naszego uroczystego. 5 jest postanowienie w Izraelu, prawo Boga Jakóbowego. 6 Na w Józefie wystawił je, kiedy był wyszedł przeciw ziemi egipskiej, kędym słyszał język, któregom nie rozumiał. 7 Wybawiłem, mówi Bóg, od brzemienia ramię jego, a ręce jego od dźwigania kotłów uwolnione. 8 Gdyś mię w ucisku wzywał. wyrwałem cię, i wysłuchałem cię w skrytości gromu, doświadczałem cię u wód poswarku. Sela. 9 rzekł: Słuchaj, ludu mój! a oświadczę się przeciwko tobie, o Izraelu! będzieszli mię słuchał. 10 I nie będziesz miał boga cudzego, ani się będziesz kłaniał bogu obcemu; 11 (Albowiem Jam Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej;) otwórz usta twoje, a napełnięć je. 12 Ale lud mój nie usłuchał głosu mego, a Izrael nie przestał na mnie. 13 puściłem ich za żądzami serca ich, i chodzili za radami swemi. 14 Oby mię był lud mój posłuchał, a Izrael drogami mojemi chodził! 15 W krótkim czasie bym był nieprzyjaciół ich poniżył, a przeciw nieprzyjaciołom ich obróciłbym rękę swą. 16 Ci, którzy w nienawiści mają Pana, choć obłudnie, poddaćby się im musieli, i byłby czas ich aż na wieki. I karmiłbym ich tłustością pszenicy, a miodem z opoki nasyciłbym ich.

Ps 82

1 Psalm Asafowy. Bóg stoi w zgromadzeniu Bożem, a w pośród bogów sądzi i mówi: 2 Dokądże będziecie niesprawiedliwie sądzić, a osoby niezbożników przyjmować? Sela. 3 Czyńcie sprawiedliwość ubogiemu i sierotce;utrapionego i niedostatecznego usprawiedliwiajcie. 4 Wyrwijcie chudzinę i nędznego, a z ręki niepobożnej wyrwijcie go. 5 Lecz oni nic nie wiedzą, ani rozumieją; w ciemnościach chodzą; zaczem się zachwiały wszystkie grunty ziemi. 6 Jam rzekł: Bogowieście, a synami Najwyższego wy wszyscy jesteście. 7 A jako i inni ludzie pomrzecie, a jako jeden z upadniecie. 8 Powstańże, o Boże! a sądź ziemię; ty dziedzicznie trzymasz wszystkie narody.

Prz 17

1 Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem. 2 Sługa roztropny będzie panował nad synem, który jest ku hańbie; a między braćmi będzie dzielił . 3 Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza. 4 Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego. 5 Kto się naśmiewa z ubogiego, uwłacza stworzycielowi jego; a kto się raduje z upadku czyjego, nie ujdzie . 6 Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich. 7 Nie przystoi poważna głupiemu, dopieroż księciu usta kłamliwe. 8 Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się. 9 Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół. 10 Więcej waży gromienie u roztropnego, niżeli sto plag u głupiego. 11 Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany. 12 Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego. 13 Kto oddaje złem za dobre, nie złe z domu jego. 14 Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; niż się zwada rozsili, zaniechaj go. 15 Kto usprawiedliwia niezbożnego, a winnym czyni sprawiedliwego, oba jednako są Panu. 16 po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma? 17 Wszelkiego czasu miłuje przyjaciel, a w ucisku stawia się jako brat. 18 Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego. 19 Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku. 20 Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe. 21 Kto głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego. 22 Serce wesołe oczerstwia jako lekarstwo; ale duch sfrasowany wysusza kości. 23 Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu. 24 Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi. 25 Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej. 26 nie dobra, winować sprawiedliwego, albo żeby przełożeni kogo dla cnoty bić mieli. 27 Kto zawściąga mowy swe, jest umiejętnym; drogiego ducha jest mąż rozumny. 28 Gdy głupi milczy, za mądrego poczytany bywa; a który zatula wargi swoje, za rozumnego.

Słowniczek archaizmów (40)

zakon, zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
świadectwo, świadectwa: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
wszakże: jednak, przecież
azaż, izali: czyż? (pytanie retoryczne)
przeto, przetoż: dlatego
jakóba, jakóbowi: Jakub
popędliwość: gniew, porywczość
iż: że
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
przywiódł: przyprowadzę, przyprowadził
tedy, tedym: wtedy, zatem
zapalczywość: gniew; gorliwość
przedniejszych, przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
wszystko, wszystkiem, wszystkiego: cały, każdy
aczkolwiek: chociaż
nieprawości: bezprawie, grzech
duszy: życie, osoba, człowiek
dziedzictwo, dziedzictwa: spadek, własność
przybytek: namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
syon: Syjon (Jerozolima)
świątnicę: świątynia
kościół: zbór; wspólnota wierzących
jeruzalem, jeruzalemu: Jerozolima
zbawienia: wybawienie
pomsty: zemsta; kara
oblicze, oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
ostatki: reszta
pohańbienie: zhańbienie
obacz: zobaczyć, spojrzeć
żywocie: życie; także: łono, brzuch
zasię: zaś, natomiast
albowiem: ponieważ, bo
ustawicznie: ciągle
książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
mowa, mowy: słowo, wypowiedź; także: język
wynijdzie: wyjdzie
obrzydliwością: coś odrażającego w oczach Boga
cóż: co
spłodził: został ojcem (w rodowodach)
zaiste: naprawdę, zaprawdę

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.