1 Cieszcie, cieszcie lud mój! mówi Bóg wasz.2 Mówcie do serca : ogłaszajcie mu, że się już dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona jego, i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.3 Głos wołającego na puszczy: Gotujcie drogę Pańską, prostą czyńcie na pustyni ścieszkę Boga naszego.4 Każda dolina niech podniesiona będzie, a każda góra i pagórek niech poniżony będzie; co jest krzywego, niech się wyprostuje, a miejsca nierówne niech będą równiną.5 Bo się objawi chwała Pańska, a ujrzy wszelkie ciało , usta Pańskie mówiły.6 Głos mówiącego: Wołaj. I rzekł: mam wołać? To: Wszelkie ciało jest trawa, a zacność jego jako kwiat polny.7 Trawa usycha, kwiat opada; skoro wiatr Pański powionie nań; zaprawdęć ludzie są tą trawą.8 Trawa usycha, kwiat opada; ale słowo Boga naszego trwa na wieki.9 Wstąp sobie na górę wysoką, ! który opowiadasz rzeczy ucieszne. Podnieś mocno głos twój, Jeruzalemie! które opowiadasz rzeczy pocieszne; podnieś, nie bój się, rzecz miastom Judzkim: Oto Bóg wasz.10 Oto panujący Pan przyjdzie przeciwko mocnemu, a ramię jego panować będzie nad nim; oto zapłata jego z nim, a dzieło jego przed nim.11 Jako pasterz trzodę swoję paść będzie; do naręcza swego zgromadzi baranki, i na łonie swem piastować je będzie, a kotne zwolna poprowadzi.12 Kto zmierzył wody garścią swoją, a niebiosa piędzią rozmierzył? a kto proch ziemi miarą zmierzył? kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach?13 Któż doścignął ducha Pańskiego, a kto radcą jego był, żeby mu oznajmił?14 Z kim wszedł w radę, żeby mu rozumu przydał, a nauczył go ścieżek sądu? Kto go nauczył , a drogę wszelakiej roztropności ukazał mu?15 Oto narody są jako kropla z wiadra, a jako proszek na szalach poczytane są; wyspy jako najmniejszą rzecz porywa.16 I Liban nie wystarczyłby ku wznieceniu ognia, i zwierzęta jego nie wystarczyłyby na .17 Wszystkie narody są jako nic przed nim; za nic i za marność poczytane są u niego.18 Komuż podobnym uczynicie Boga? A jakie podobieństwo przyrównacie mu?19 Rzemieślnik uleje bałwana a złotnik złotem go powlecze, i łańcuszki srebrne do niego odleje.20 A ten, który dla ubóstwa nie ma co ofiarować, obiera drzewo, któreby nie próchniało, i rzemieślnika umiejętnego sobie szuka, aby wygotował bałwana rytego, któryby się nie poruszył.21 nie wiecie? Izali nie słyszycie? Izali się wam nie opowiada od początku? Izali nie zrozumiewacie od założenia gruntów ziemi?22 Ten, który siedzi nad okręgiem ziemi, której obywatele są jako szarańcza; ten, który rozpostarł niebiosa jako cienkie płótno, a rozciągnął je, jako namiot ku mieszkaniu:23 Tenci w niwecz obraca, sędziów ziemskich jako nic rozprasza.24 Że nie bywają szczepieni ani wsiani, ani się też wkorzeni w ziemi pień ich; i jako powienie na nich, usychają, a wicher jako źdźbło unosi ich.25 Komuż mię tedy przyrównacie, abym mu był podobny? mówi Święty.26 Podnieście ku górze oczy wasze, a ! Kto to stworzył? kto wywiódł w poczcie wojsko ich, a to wszystko z imienia przyzywa, według wielkości siły, i wielkiej mocy, tak, że ani jedno z nich nie zginie?27 tedy powiadasz, Jakóbie! przeczże tak mówisz Izraelu: Skryta jest droga moja przed Panem, a sprawa moja przed Boga mego nie przychodzi?28 Izali nie wiesz? izaliś nie słyszał, że Bóg wieczny Pan, który stworzył granice ziemi, nie ustanie, ani się spracuje, i że nie może być dościgniona mądrość jego?29 Który dodaje spracowanemu siły, a tego, który nie ma żadnej siły, moc rozmnaża.30 Młódź ustaje i omdlewa, a młodzieńcy w młodości upadają:31 Ale którzy oczekują Pana, nabywają nowej siły; podnoszą się piórami jako orły, bieżą a nie spracują się, chodzą a nie ustawają.
Słowniczek archaizmów (16)
jeruzalemie, jeruzalemu
Jerozolima
nieprawość
bezprawie, grzech
społem
razem
iż
że
cóż
co
wszystka, wszystko
cały, każdy
syonie
Syjon (Jerozolima)
umiejętności
wiedza, poznanie
całopalenie
ofiara spalana w całości na ołtarzu
tedy
wtedy, zatem
izali
czyż? (pytanie retoryczne)
książąt, książąt
przywódca, władca, wódz
jedno
tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
wnet
zaraz
obaczcie
zobaczyć, spojrzeć
przeczże
dlaczego
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Mały początek
Łk 13
Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.
Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.