Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Dzień 224

Lm 4–5; Ab 1

Dzień 224 z 365

Stary Testament

Lm 4–5
Ab 1

Lm 4

1 O pośniedziało złoto! zmieniło się wyborne złoto, rozmiotano kamienie , po rogach wszystkich ulic. 2 Szlachetni synowie Syońscy, którzy byli przyrównani do złota szczerego, jakoż są poczytani za naczynie gliniane, za dzieło rąk garncarskich! 3 I smoki więc podawając piersi, karmią młode swoje; ale córka ludu mojego dla okrutnika podobna jest sowie na puszczy. 4 Przylgnął język ssącego do podniebienia jego dla upragnienia, dzieci proszą o chleb: ale , ktoby im go ułamał. 5 Ci, którzy jadali potrawy rozkoszne, giną na ulicach, a którzy byli wychowani w szarłacie, przytulają się do gnoju. 6 Większe jest karanie córki ludu mojego, niżeli Sodomy, która jest podwrócona w jednem okamgnieniu, i nie zostały na niej ręce. 7 Czystsi byli Nazarejczycy jego nad śnieg, jaśniejsi nad mleko, rumieńsze ciała ich, niżeli drogie kamienie, z szafiru wyciosani byli; 8 Ale teraz wejrzenie ich czerniejsze jest niż czarność, nie mogą poznani być na ulicach; przyschła skóra ich do kości ich, wyschła jest jako drzewo. 9 Lepiej się tym stało, którzy są pobici mieczem, niżeli tym, co umierają głodem, gdyż oni zginęli przebitymi będąc, ale ci dla niedostatku urodzajów polnych. 10 Ręce niewiast miłosiernych warzyły synów swych, aby im byli za pokarm w potarciu córki ludu mego. 11 Wypełnił Pan swoję, i wylał gniew zapalczywości swojej, i zapalił ogień na , który pożarł grunty jego. 12 Nigyby byli nie wierzyli królowie ziemscy, i wszysscy obywatele świata, żeby był miał przeciwnik, i nieprzyjaciel w bramy Jeruzalemskie. 13 Ale się to stało dla grzechów proroków jego, i kapłanów jego, którzy wylewali w pośrodku jego krew sprawiedliwych. 14 Tułali się jako ślepi po ulicach, mażąć się krwią, której nie mogli, tylko się dotykać szatami swemi. 15 wołali na nich: Ustępujcie, nieczyści! ustępujcie, ustępujcie, nie dotykajcie się! Prawieć ustąpili, i tułają się; dlatego mówią między narodami: Nie będą już więcej mieli własnego mieszkania. 16 Pańskie rozproszyło ich, a nie wejrzy na nich więcej; nieprzyjaciele kapłanów nie szanują, a nad starcami miłosierdzia nie używają. 17 A wżdzy jeszcze aż do ustania oczów swych wyglądamy próżnego ratunku swego; oglądając się na naród, który wybawić nie może. 18 Szlakują stopy nasze, tak, że ani po ulicach naszych chodzić nie możemy; przybliżył się koniec nasz, wypełniły się dni nasze, przyszło dokończenie nasze. 19 Prędsi są ci, którzy nas gonią, niż orły niebieskie; po górach nas gonią, na pustyniach czyhają na nas. 20 Tchnienie nozdrzy naszych, to jest pomazaniec Pański, pojmany jest w jamach ich, o którymeśmy mówili: W cieniu jego żyć będziemy między narodami. 21 Raduj się i wesel się córko Edomska! która mieszkasz w ziemi Hus; przyjdzie też do ciebie kubek, upijesz się, i obnażysz się. 22 Wzięło koniec karanie twoje, o córko Syońska! nie zaniecha cię Bóg dłużej w pojmaniu twojem; ale twoję nieprawość nawiedzi, o córko Edomska! a odkryje grzechy twoje.

Lm 5

1 Wspomnij, Panie! na to, co się nam przydało; wejrzyj a nasze. 2 nasze obrócone jest do obcych, a domy nasze do cudzoziemców. 3 Sierotamiśmy a bez ojca; matki nasze są jako wdowy. 4 Wody nasze za pieniądze pijemy, drwa nasze za pieniądze kupujemy. 5 Na szyi swej prześladowanie cierpiemy, pracujemy, a nie dadzą nam odpocząć. 6 Egipczykom podajemy rękę i Assyryjczykom, żebyśmy się nasycili chleba. 7 Ojcowie nasi zgrzeszyli, ich, a my ich ponosimy. 8 Niewolnicy panują nad nami, niemasz, ktoby nas wybawił z ręki ich. 9 Z odwagą naszej szukamy chleba swego dla strachu miecza i na puszczy. 10 Skóra nasza jako piec zczerniała od srogości głodu. 11 w pogwałcono; i panny w miastach Judzkich. 12 ręką ich powieszeni są, a osoby starszych nie mają w uczciwości. 13 Młodzięców do żarn biorą, a młodzieniaszkowie po drwami padają. 14 Starcy w bramach więcej nie siadają, a młodzieńcy przestali pieśni swoje. 15 Ustało serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło. 16 Spadła korona z głowy naszej; biada nam, żeśmy zgrzeszyli! 17 Dlategoż mdłe jest serce nasze, dlatego zaćmione są oczy nasze; 18 Dla góry Syońskiej, że jest spustoszona, liszki chodzą po niej. 19 Ty, Panie! trwasz na wieki, a twoja od narodu do narodu. 20 nas na wieki zapominasz, a opuszczasz nas przez tak długi czas? 21 Nawróć nas do siebie, o Panie! a nawróceni będziemy; odnów dni nasze, jako z dawna były. 22 Bo nas cale odrzucisz, a gniewać się będziesz na nas tak bardzo?

Ab 1

1 Widzenie Abdyjaszowe. Tak mówi panujący Pan o ziemi Edomskiej: Słyszeliśmy wieść od Pana i od posła wysłanego do narodów: Ruszcie się, a powstańmy przeciwko niemu ku bitwie, 2 Oto cię maluczkim uczynię między narodami, ty będziesz bardzo wzgardzony. 3 serca twego zdradziła cię, o ty! który mieszkasz w rozpadlinach skalnych, w wysokiem mieszkaniu twojem, który mówisz w sercu swojem: Któż mię na ziemię ściągnie? 4 Choćbyś się wywyższył jako orzeł, , choćbyś między gwiazdami położył gniazdo twoje, i stamtąd cię stargnę, mówi Pan. 5 O jakożeś zniszczony! Izaliż złodzieje przyszli na cię? zbójcy nocni? Izaliby kradli nad potrzebę swoję? Gdyby ci na cię przyszli, co wino zbierają, izaliby nie zostawili którego grona? 6 wyszpiegowane są skarby Ezaw, a wynalezione są skryte rzeczy jego. 7 Aż do granicy wypchną cię wszyscy, z którymi masz przymierze; zdradzą cię, moc wezmą nad tobą ci, z którymi masz pokój; którzy chleb twój jedzą, ranęć zdradliwie zadadzą, tak, się nie obaczysz. 8 Izali dnia , mówi Pan, nie wytracę mędrców z Edom, a roztropnych z góry Ezawa? 9 I ulękną się mocarze twoi, o Temanie! dlatego, że porażeni będąc wygubieni będą wszyscy z góry Ezawa. 10 Dla bezprawia bratu twemu uczynionego hańba cię okryje, a wykorzeniony będziesz na wieki. 11 Stałeś dnia onego naprzeciwko, dnia onego, gdy cudzy imali wojsko jego, i gdy cudzoziemcy wchodzili w bramy jego, a o los miotali, tyś też był jako jeden z nich. 12 Nie patrzże na dzień brata swego, na dzień pojmania jego; ani się wesel nad synami Judzkimi w dzień zginienia ich, ani hardzie mów usty swemi w dzień ucisku. 13 Nie wchodź w bramę ludu mego w dzień utrapienia ich, ani patrz na złe jego w dzień doległości jego, ani ściągaj ręki swej na majętność jego, w dzień skruszenia jego; 14 Ani stój na rozstaniu dróg, abyś zatracał tych, którzy z nich uchodzą; ani podawaj nieprzyjacielowi w moc tych, którzy z nich zostali w dzień ucisku. 15 Bo bliski jest dzień Pański przeciwko tym wszystkim narodom; jakoś uczynił, tak ci się stanie, nagroda twoja obróci się na głowę twoję. 16 Bo ponieważ wy pić będziecie na górze mojej świętej, tak pić będą wszystkie narody; , mówię, pić i pożerać będą, aż się staną, ich nie było. 17 A na górze będzie wybawienie, a ta góra będzie święta, i posiędzie dom Jakóbowy osiadłości swe. 18 I stanie się dom Jakóbowy ogniem, a dom Józefowy płomieniem, dom zaś Ezawowy ścierniskiem; i rozpali się na nich, i strawi ich, a nikt nie zostanie z domu Ezawowego; bo Pan to mówił. 19 A tak odziedziczą krainę południową z górą Ezawa, i równinę z Filistyńczykami; posiędą też krainę Efraimową, i krainę , i Benjaminową i Galaadską. 20 A zaprowadzeni w niewolę tego wojska synów Izraelskich posiędą to, co było Chananejczyków aż do Sarepty; a zaprowadzeni w niewolę Jeruzalemczyków posiędą to, co jest na końcu państwa, posiędą z miastami na południe. 21 I wstąpią wybawiciele na górę Syon, aby sądzili górę Ezawa; a tak będzie królestwo samego Pana.

Słowniczek archaizmów (31)

jakoż: a więc, jakże
świątnicy: świątynia
niemasz: nie ma
pomsta: zemsta; kara
jakoby: jak gdyby; żeby
popędliwość: gniew, porywczość
syon, syonie: Syjon (Jerozolima)
wnijść: wejdzie, wejść
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
przetoż: dlatego
oblicze: twarz; „przed obliczem” = w obecności
zaiste: naprawdę, zaprawdę
obacz: zobaczyć, spojrzeć
pohańbienie: zhańbienie
dziedzictwo: spadek, własność
duszy: życie, osoba, człowiek
niewiasty: kobieta
książęta: przywódca, władca, wódz
wesele: radość
stolica: tron (także: stolica)
przeczże: dlaczego
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
pycha: duma
owszem: przeciwnie; owszem
iż: że
onego: ten, tamten
jakóbowi: Jakub
jeruzalem: Jerozolima
tedy: wtedy, zatem
ustawicznie: ciągle
samaryi: Samaria

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.