Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Dzień 12

Hi 25–28

Dzień 12 z 365

Stary Testament

Hi 25–28

Hi 25

1 A odpowiadając Bildad Suhytczyk rzekł: 2 Panowanie i strach jest przy nim; on czyni pokój na wysokościach swoich. 3 jest liczba wojskom jego? a nad kim nie wschodzi światłość jego? 4 nędzny człowiek usprawiedliwiony być może przed Bogiem? albo jako może być czysty urodzony z ? 5 Oto i miesiącby nie świecił i gwiazdyby nie były czyste w oczach jego: 6 Jakoż daleko mniej człowiek, który jest robakiem, a syn człowieczy, który jest czerwiem.

Hi 26

1 A odpowiadając rzekł: 2 Jakożeś ratował tego, który nie ma mocy? a jakoś wybawił ramię, które nie ma siły? 3 Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył? 4 Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie? 5 I martwe rzeczy rodzą się pod wodami, i obywatele ich. 6 Odkryte są przepaści przed nim, a nie ma przykrycia zatracenie. 7 Rozciągnął północy nad miejscem próżnem, a ziemię zawiesił na niczem. 8 Zawiązuje wody na obłokach swoich, a nie rwie się obłok pod nimi. 9 Zatrzymuje swoję, rozpostarłszy nad nią obłok swój. 10 Położył granice wodom, aż weźmie koniec światłość i ciemność. 11 Słupy niebieskie trzęsą się, i chwieją się na gromienie jego. 12 Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego. 13 Duchem swym niebiosa przyozdobił, a ręka jego stworzyła węża skrętnego. 14 Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?

Hi 27

1 Potem dalej prowadził rzecz swoję, i rzekł: 2 Jako żyje Bóg, który odrzucił sąd mój, a Wszechmocny, który gorzkości nabawił mojej: 3 Że póki staje tchu we mnie, i ducha Bożego w nozdrzach moich, 4 Nie będą mówiły wargi moje , a język mój nie będzie powiadał zdrady. 5 Nie daj Boże, żebym was miał usprawiedliwiać; póki dech we mnie, nie odstąpię od niewinności mojej. 6 Sprawiedliwości mojej trzymać się będę, a nie puszczę się jej; nie zawstydzi mię serce moje, pókim żyw. 7 Nieprzyjaciel mój będzie jako niezbożnik, a który powstaje przeciwko mnie, jako złośnik. 8 Co bowiem za nadzieja jest obłudnika, który się w łakomstwie kocha, gdy Bóg wydrze duszę jego. 9 Bóg usłyszy wołanie jego, gdy nań ucisk przyjdzie? 10 Izaż się w Wszechmocnym rozkocha? a będzie wzywał Boga na każdy czas? 11 Uczę was, będąc w ręce Bożej, a jako idę z Wszechmocnym, nie taję. 12 Oto wy to wszyscy widzicie; próżność mówicie? 13 Tenci jest dział człowieka bezbożnego u Boga, a toć okrutnicy od Wszechmocnego wezmą. 14 się rozmnożą synowie jego, pójdą pod miecz: a potomstwo jego nie nasyci się chleba. 15 Którzy po nim zostaną w śmierci pogrzebieni będą, a wdowy jego nie będą go płakały; 16 Choćby srebra nazgromadzał jako prochu, a nasprawiał szat jako błota: 17 nasprawiać ich on, ale sprawiedliwy oblekać je będzie, a srebro ono niewinny dzielić będzie. 18 Zbuduje dom swój jako mól, a jako stróż budę wystawi. 19 Bogaty zaśnie, a nie będzie pogrzebiony; spojrzyli kto, alić go . 20 Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher. 21 Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego. 22 Toć Bóg nań dopuści, a nie przepuści mu, choć przed ręką jego prędko uciekać będzie. 23 Klaśnie każdy nad nim rękoma swemi, i wysyka go z miejsca swego.

Hi 28

1 Mać w prawdzie srebro początki żył swoich, a złoto miejsce, bywa pławione. 2 Żelazo z ziemi biorą, a z kamienia zlewają miedź. 3 Celu ciemnościom ułożonego i końca wszystkich rzeczy on dochodzi, i kamieni, które w ciemności i cieniu śmierci leżą. 4 Wyleje rzeka z miejsca swojego, tak, jej nikt przebyć nie może, bywa jednak zahamowana przemysłem nędznego człowieka, i odchodzi. 5 Z ziemi wychodzi chleb, chociaż pod nią coś różnego, podobnego ogniowi. 6 W niektórych miejscach jest kamień Safir, i piasek złoty; 7 A tej ścieszki ani ptak nie wie, ani jej widzało oko sępie. 8 Nie depczą po niej zwierzęta srogie, ani lew przeszedł przez nię. 9 Na krzemień ściągnął rękę swoję, wywrócił góry z korzenia; 10 Z skał wywodzi strumienie, a każdą rzecz kosztowną widzi oko jego. 11 Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię. 12 Ale mądrość gdzież może być znaleziona? a kędy jest miejsce roztropności? 13 Nie wie człowiek śmiertelny ceny jej, ani bywa znaleziona w ziemi żyjących. 14 Przepaść mówi: jej we mnie; i morze też powiada: Niemasz jej u mnie. 15 Nie dawają szczerego złota za nię; ani odważają srebra, za odmianę jej. 16 Nie może być oszacowana za złoto Ofir, ani za Onychyn drogi, ani za Safir. 17 Nie porówna z nią złoto, ani kryształ, ani odmiana jej może być za klejnot złota szczerego. 18 Koralów i pereł nie wspomina, bo nabycie mądrości kosztowniejsze jest nad perły. 19 Nie zrówna z nią i szmaragd z ziemi etyjopskiej; ani za złoto najczystsze szacowana być może. 20 Skądże mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu? 21 Gdyż zakryta jest od oczu wszystkich żyjących, i przed ptastwem niebieskim zatajona jest. 22 Zginienie i śmierć rzekły: Uszyma swemi słyszałyśmy sławę jej. 23 Bóg sam rozumie drogę jej, a on wie miejsce jej. 24 Bo on na kończyny ziemi patrzy, a , co jest pod niebem, widzi. 25 Wiatrom uczynił wagę, a wody odważył pod miarą. 26 On też prawo dżdżom postanowił, a drogę błyskawicom gromów. 27 W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej. 28 Ale człowiekowi rzekł: Oto Pańska jest mądrością, a warować się złego, jest rozumem.

Słowniczek archaizmów (17)

izali, izaż: czyż? (pytanie retoryczne)
jakoż: a więc, jakże
tedy: wtedy, zatem
niewiasty: kobieta
ijob: Hiob
stolicę: tron (także: stolica)
duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
nieprawości: bezprawie, grzech
przeczże: dlaczego
wżdy: jednak, mimo to
dziedzictwo: spadek, własność
jeźli: jeśli
niemasz: nie ma
kędy: gdzie
iż: że
wszystko: cały, każdy
bojaźń: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.