Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Dzień 103

2 Sm 23–24; 1 Krn 1

Dzień 103 z 365

Stary Testament

2 Sm 23–24
1 Krn 1

2 Sm 23

1 A teć są ostateczne słowa Dawidowe. Rzekł Dawid, syn Isajego, rzekł mówię mąż, który był zacnie wywyższony, pomazaniec Boga Jakóbowego, i wdzięczny w pieśniach Izraelskich; 2 Duch Pański mówił przez mię, a słowa jego przechodziły przez język mój. 3 Mówił Bóg Izraelski do mnie, mówiła skała Izraelska: Ten, który panować będzie nad ludem, będzie sprawiedliwy, panować będzie w Bożej. 4 Będzie jako bywa światłość poranna, gdy słońce rano bez obłoków wschodzi, a jako od jasności po deszczu wyrasta ziele z ziemi. 5 A choć nie taki jest dom mój przed Bogiem, jednak przymierze wieczne postanowił ze mną, utwierdzone we i obwarowane. A w temci jest wszystko moje, i wszystka uciecha moja, temu jeszcze wzrostu nie dawa. 6 Ale nipobożni wszyscy będą jako cierń wyrwani, którego rękoma nie biorą. 7 Lecz kto się go chce dotknąć, obwaruje się żelazem i drzewem włóczni, albo ogniem wypala go do szczętu na miejscu jego. 8 Teć są imiona mocarzów, które miał Dawid: Jozeb Basebet Tachmojczyk, najprzedniejszy między trzema; który się z uciechą rzucił na ośm set ludu z włócznią, aby je zabił w jednej potrzebie. 9 A po nim był Eleazar, syn Dodona, syna Ahohowego, między trzema mocarzami, którzy byli z Dawidem; a sromotnie lżyli Filistyny, którzy się byli zebrali ku bitwie, gdy byli odciągnęli mężowie Izraelscy. 10 Ten powstawszy bił Filistyny, tak ustała ręka jego, i zdrętwiała ręka jego przy mieczu. sprawił Pan wielkie wybawienie dnia , tak, że się lud wrócił za nim, tylko aby korzyści zebrał. 11 A po nim był Semma, syn Agi, Hararczyk; gdy się byli Filistynowie zebrali do kupy, była część pola pełnego soczewicy, a lud inny był uciekł przed Filistynami: 12 Tedy stanąwszy w pośród onej części pola, bronił go, i pobił Filistyny. A tak sprawił Pan wielkie wybawienie. 13 Wyszli też oni trzej z trzydziestu , a przyszli we żniwa do Dawida, do jaskini Odollam, gdy się wojsko Filistyńskie było obozem położyło w dolinie Refaim. 14 A Dawid na ten czas był na miejscu obronnem: straż też Filistyńska na ten czas była w . 15 Tedy pragnął Dawid, i rzekł: O by mi się kto dał napić wody z studni Betlehemskiej, która jest u bramy! 16 wpadli ci trzej mocarze do obozu Filistyńskiego, i naczerpali wody z studni Betlehemskiej, która była u bramy; którą nieśli, i przynieśli do Dawida. Ale jej on nie chciał pić, lecz ją wylał przed Panem. 17 I rzekł: Nie daj mi tego Panie, abym to miał uczynić. to nie krew mężów, którzy szli z niebezpieczeństwem dusz swoich? I nie chciał jej pić. Toć uczynili oni trzej mocarze. 18 Także Abisaj brat Joaba, syn Sarwii był przedniejszym między trzema. Ten podniósł włócznią swą przeciwko trzema stom, i zabił je, i był sławnym między trzema. 19 Z tych trzech będąc najsławniejszym, był ich ; onych trzech pierwszych nie doszedł. 20 Banajas też syn Jojady, syn męża rycerskiego, zacny w swych sprawach, z Kabseel; ten zabił dwóch mocarzów Moabskich, tenże szedłszy zabił lwa w pośrodku studni, we dni śnieżne. 21 Tenże zabił męża Egipczanina, męża na podziw wielkiego, który Egipczanin miał w ręku włócznią; a on szedł ku niemu z kijem, a wydarłszy włócznią z ręki Egipczanina, zabił go włócznią jego. 22 Toć uczynił Banajas, syn Jojady, który też był sławny między onymi trzema mocarzami. 23 Z tych trzydziestu był najsławniejszym; wszakże onych trzech nie doszedł; i postawił go Dawid nad drabantami swoimi. 24 Był też Asael, brat Joaba, między trzydziestoma. A ci są: Elkanan, syn Dodana, Betlehemczyk; 25 Samma Harodczyk; Elika Harodczyk. 26 Heles Faltyczyk; Hyra, syn Ikkiesa, Tekuitczyk; 27 Abijezer Anatotczyk; Mobonaj Husatczyk; 28 Selmon Ahohytczyk; Maharaj Netofatczyk; 29 Heleb, syn Baany, Netofatczyk; Itaj, syn Rybajego, z Gabaad synów Benjaminowych; 30 Banajas Faratończyk; Haddaj od potoku Gaas; 31 Abijalbon Arbatczyk; Asmewet Barchomczyk; 32 Elijachba Salabończyk; z synów Jassonowych Jonatana; 33 Semma Hororczyk; Ahijam, syn Sarara, Ararytczyk; 34 Elifelet, syn Achasbaja, syna Machatego; Elijam, syn Achitofela Gilończyka. 35 Hezraj Karmelczyk; Faraj Arbitczyk. 36 Igal, syn Natana z Soby; Bani Gadczyk. 37 Selek Ammonitczyk; Nacharaj Berotczyk, który nosił broń Joaba, syna Sarwii; 38 Hira Jetrytczyk; Gareb Jetrytczyk. 39 Uryjasz Hetejczyk. Owa wszystkich trzydzieści i .

2 Sm 24

1 się znowu Pańska zapaliła na Izraela, gdy pobudził szatan Dawida przeciwko nim mówiąc: Idź, policz Izraela i Judę. 2 I rzekł król do Joaba, wojska swego: Przbież zaraz wszystkie pokolenia Izraelskie od Dan aż do Beerseba, a policzcie lud, abym wiedział poczet ludu. 3 Lecz Joab rzekł do króla: Niech przymnoży Pan, Bóg twój, ludu, jako teraz jest tyle stokroć, aby na to oczy króla, pana mego patrzały; ale król, pan mój, się tego napiera? 4 przemogło słowo królewskie Joaba i hetmany wojska. wyszedł Joab, i hetmani wojska od królewskiego, aby policzyli lud Izraelski. 5 A przeprawiwszy się przez Jordan, położyli się obozem przy Aroer, po prawej stronie miasta, które jest w pośród potoku Gad i przy Jazer. 6 Potem przyszli do Galaad, i do ziemi dolnej Hadsy, a stamtąd przyszli do Dan Jaan i w okół Sydonu. 7 Potem przyszli ku twierdzy Tyrskiej, i do wszystkich miast Hewejskich i Chananejskich, skąd wyszli na południe Judy do Beerseba. 8 A obszedłszy ziemię, przyszli po dziewięciu miesiącach, i po dwudziestu dniach do . 9 I oddał Joab poczet obliczonego ludu królowi. A było w Izraelu ośm sto tysięcy mężów rycerskich, godnych ku bojowi, a mężów Juda pięć kroć sto tysięcy mężów. 10 Potem uderzyło Dawida serce jego, gdy obliczył lud, i rzekł Dawid do Pana: Zgrzeszyłem bardzo, żem to uczynił: ale teraz o Panie! przenieś proszę sługi twego, bomci bardzo głupio uczynił. 11 A gdy wstał Dawid rano, oto słowo Pańskie stało się do Gada proroka, Widzącego Dawidowego, mówiąc: 12 Idź, a powiedz Dawidowi: Tak mówi Pan: Trzyć rzeczy podawam, obierz sobie jednę z tych, abym ci uczynił. 13 A tak przyszedł Gad do Dawida, i oznajmił mu, a rzekł mu: Albo przyjdzie na cię głód przez lat w ziemi twojej, albo przez trzy miesiące będziesz uciekał przed nieprzyjacioły twymi, a oni cię gonić będą, albo więc przez trzy dni będzie morowe powietrze w ziemi twojej; rozmyśl że się prędko, a , co mam odpowiedzieć temu, który mię posłał. 14 I rzekł Dawid do Gada: Jestem bardzo ściśniony. Niech proszę raczej wpadniemy w rękę Pańską, gdyż wielkie są zlitowania jego; ale w rękę ludzką niech nie wpadam. 15 Tedy przepuścił Pan powietrze morowe na Izraela od poranku aż do czasu naznaczonego, i umarło z ludu od Dan aż do Beerseba siedmdziesiąt tysięcy mężów. 16 A gdy wyciągnął Anioł rękę swą na Jeruzalem, aby je wytracił, tedy się użalił Pan złego, i rzekł do Anioła, który tracił lud: Dosyć teraz; zawściągnij rękę twą. A Anioł Pański był podle bojewiska Arawny Jebuzejczyka. 17 I rzekł Dawid do Pana, gdy ujrzał Anioła bijącego lud, mówiąc: Otom ja zgrzeszył, jam źle uczynił; ale te owce uczyniły? niech się proszę obróci ręka twoja na mię i na dom ojca mego. 18 Tedy przyszedł Gad do Dawida onegoż dnia, i rzekł mu: Idź, a zbuduj ołtarz Panu na bojewisku Arawy Jebuzejczyka. 19 I szedł Dawid podług słowa Gadowego, jako był Pan. 20 Tedy spojrzawszy Arawna, ujrzał króla, i sługi jego, przychodzące do siebie: i wyszedł Arawna, a pokłonił się królowi twarzą swą ku ziemi. 21 I rzekł Arawna: Przeczże przyszedł król, pan mój, do sługi swego? I odpowiedział Dawid: Abym kupił u ciebie to bojewisko, i zbudował na niem ołtarz Panu, żeby zahamowana była ta plaga między ludem. 22 Tedy rzekł Arawna do Dawida: Niech weźmie, a ofiaruje król, pan mój, co mu się dobrego widzi: oto woły na , i wozy, i jarzma wołów na drwa. 23 Wszystko to dawał król Arawna królowi Dawidowi. I mówił Arawna do króla: Pan, Bóg twój, niech cię sobie upodoba. 24 Lecz król rzekł do Arawny: Nie tak, ale raczej kupię u ciebie i zapłacę; ani będę ofiarował Panu, Bogu memu, całopalenia darmo danego. A tak kupił Dawid ono bojewisko i woły za pięćdziesiąt srebra. 25 Tamże zbudował Dawid ołtarz Panu, i sprawował całopalenia, i spokojne ofiary. I ubłagany był Pan ziemi, a zahamowana jest ona plaga od Izraela.

1 Krn 1

1 Adam, Set, Enos. 2 Kienan, Mahalaleel, Jared. 3 Eonch, Matusalem, Lamech. 4 Noe, Sem, Cham, i Jafet. 5 Synowie Jafetowi: Gomer, i Magog, i Madaj, i Jawan, i Tubal, i Mesech, i Tyras, 6 A synowie Gomerowi: Aschenaz, i Ryfat, i Togorma. 7 Synowie też Jawanowi: Elisa, i Tarsys, Cytym, i Dodanin. 8 Synowie Chamowi: Chus i Misraim, Put i Chanaan. 9 A synowie Chusowi: Seba, i Hewila, i Sabta, i Regma, i Sabtacha; a synowie Regmy: Seba i Dedan. 10 też Chus Neroda; ten począł być możnym na ziemi. 11 Misraim też spłodził Ludyma, i Hananima, i Laubima, i Naftuhyma, 12 I Patrusyma, i Chasłuchyma, (z których poszli Filistynowie) i Kaftoryma. 13 Potem Chanaan spłodził Sydona, pierworodnego swego, i Hetejczyka. 14 I Jebuzejczyka, i Amorejczyka, i Giergiezejczyka, 15 I Hewejczyka, i Archajczyka, i Symejczyka, 16 I Aradejczyka, i Samarejczyka, i Chamatejczyka. 17 Synowie Semowi: Elam, i Assur, i Arfachsad, i Lud, i Aram, i Chus, i Hul, i Gieter, i Mesech. 18 A Arfachsad spłodził Selecha, a Selech spłodził Hebera. 19 A Heberowi urodzili się dwaj synowie, z których jednemu imię było Faleg, , że za jego czasów rozdzielona jest ziemia; a imię brata jego Jektan. 20 A Jektan spłodził Elmodada, i Salefa, i Hassarmota, i Jarecha, 21 I Adorama, i Uzala, i Dekla, 22 I Hebala, i Abimaela, i Sebaja, 23 I Ofira, i Hewila, i Jobaba. Ci wszyscy byli synowie Jektanowi. 24 Sem, Arfachsad, Selech. 25 Heber, Peleg, Rechu, 26 Sarug, Nachor, Tare, 27 Abram; ten jest Abraham. 28 Synowie Abrahamowi: Izaak i Ismael. 29 A teć są rodzaje ich: Pierworodny Ismaelowy Nebajot, i Kiedar, i Abdeel, i Mabsam. 30 Masma, i Duma, Massa, Hadad, i Tema, 31 Jetur, Nafis i Kiedma. Cić są synowie Ismaelowi. 32 A synowie Cetury, założnicy Abrahamowej, których porodziła: Zamram i Joksan, i Madan, i Midyjan, i Jesbok, i Suach. A synowie Joksanowi; Saba i Dedan. 33 Synowie też Madyjanowi: Hefa, i Hefer, i Henoch, i Abida, i Eldaa. Cić wszyscy są synowie Cetury. 34 I spłodził Abraham Izaaka. A synowie Izaakowi byli: Ezaw i Izrael. 35 A synowie Ezawowi: Elifas, Rehuel, i Jehus, i Jelom, i Kore. 36 Synowie Elifasowi: Teman i Omar, Sefo i Gaatan, Kienaz i syn Tamny, to jest, Amalek. 37 Synowie Rehuelowi: Nahat, Zara, Samma, i Meza. 38 A synowie Seirowi: Lotan, i Sobal, i Sebeon, i Hana, i Dysson, i Eser, i Dysan. 39 A synowie Lotanowi: Chory, i Heman; a siostra Lotanowa była Tamna. 40 Synowie Sobalowi: Halman, i Manaat, i Hewal, Sefo, i Onam; a synowie Sebeonowi: Ajai Ana. 41 Synowie Ana: Dyson; a synowie Dysona: Hamdan, i Eseban, i Jetran, i Charan. 42 Synowie Eserowi: Balaan, i Zawan, Akan. Synowie Dysanowi: Hus i Aran. 43 Cić są królowie, którzy królowali w ziemi Edomskiej, przedtem niż królował król nad synami Izraelskimi: Bela, syn Beorowy, a imię miasta jego Dynhaba. 44 A gdy umarł Bela, królował miasto niego Jobab, syn Zerachowy z Bosry. 45 A gdy umarł Jobab, królował miasto niego Chusam z ziemi Temańskiej. 46 A gdy umarł Chusam, królował miasto niego Hadad, syn Badadowy, który poraził Madyjańczyków na polu Moabskiem; a imię miasta jego Hawid. 47 A gdy umarł Hadad, królował miasto niego Samla z Masreki. 48 A gdy umarł Samla, królował miasto niego Saul z Rechobot nad rzeką 49 A gdy umarł Saul, królował miasto niego Balanan, syn Achoborowy. 50 A gdy umarł Balanan, królował miasto niego Hadar; a imię miasta jego Pehu, imię też żony jego Mehetabel, córka Matredy, córki Mezaabowej. 51 A gdy umarł Hadar, byli książętami w Edon: Tamna, książę Halwa, książę Jetet, 52 Książę Oolibama, książę Ela, książę Pinon, 53 Książę Kienaz, książę Teman, książę Mabsar, 54 Książę Magdyjel, książę Hyram. Toć byli książęta Edomscy.

Słowniczek archaizmów (30)

bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
wszystka, wszystko, wszystkę, wszystkiem: cały, każdy
zbawienie: wybawienie
aczkolwiek: chociaż
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
iż: że
tedy: wtedy, zatem
onego, onej, onych, onegoż: ten, tamten
albowiem: ponieważ, bo
kędy: gdzie
przedniejszych: najznamienitszy, naczelny
betlehem: Betlejem
przeto, przetoż: dlatego
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
hetmana, hetmani, hetmanem: dowódca wojska
wszakże: jednak, przecież
siedm: siedem
popędliwość: gniew, porywczość
przeczże: dlaczego
oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
jeruzalem, jeruzalemu: Jerozolima
kroć: razy („siedm kroć” = siedem razy)
nieprawość: bezprawie, grzech
obacz: zobaczyć, spojrzeć
cóż: co
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
całopalenie, całopalenia: ofiara spalana w całości na ołtarzu
syklów: miara wagi srebra, ok. 11 g
spłodził: został ojcem (w rodowodach)
książę, książęta: przywódca, władca, wódz

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Mały początek

Łk 13

Jezus porównuje królestwo Boże do ziarna gorczycy, które wyrasta w drzewo, i do zakwasu, którym kobieta zaczyna całe ciasto. Oba obrazy mówią o niepozornym początku i ukrytym, lecz nieodpartym wzroście. W świecie ceniącym spektakularne efekty łatwo lekceważyć małe, codzienne akty wiary: modlitwę w kuchni, uprzejmość wobec trudnego współpracownika, wierność w drobiazgach. Bóg często działa tak, że nie widać go od razu. Dziś nie próbuj dokonać czegoś wielkiego. Zrób jedną małą, dobrą rzecz i zostaw skutki Panu, który rozwija to, co zasiane w jego imieniu. Wierność w małym to już uczestnictwo w jego królestwie.

Modlitwa: Panie, naucz mnie cenić małe kroki i ufać, że ty sprawisz wzrost.