Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 349 of 365
Dzień 349
Jon 4; Mi 1; J 21; Ps 49
Dzień 349 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Jon 4
1 I nie podobało się to bardzo Jonaszowi, i rozpalił się gniew jego. 2 się modlił Panu, i rzekł: Proszę Panie! azażem tego nie mówił, gdym jeszcze był w ziemi mojej? Dlategom się pospieszył, abym uciekł do Tarsu, gdyżem wiedział, żeś ty Bóg łaskawy i litościwy, długo cierpliwy i wielkiego miłosierdzia, a który żałujesz złego. 3 A teraz, o Panie! proszę, odbierz moję odemnie: bo mi lepiej umrzeć, niżeli żyć. 4 I rzekł Pan: A dobrzeż to, że się tak gniewasz? 5 Bo wyszedł był Jonasz z miasta, i siedział na wschód słońca przeciwko miastu; a uczyniwszy tam sobie budę, usiadł pod nią w cieniu, ażby ujrzał, coby się działo z miastem. 6 A Pan Bóg był zgotował banię, która wyrosła nad Jonaszem, aby zasłaniała głowę jego, i zastawiała go od gorąca; się Jonasz bardzo z onej bani radował. 7 Wtem na świtaniu nagotował Bóg robaka, który podgryzł onę banię, tak, że uschła. 8 I stało się, gdy weszło słońce, wzbudził Bóg wiatr suchy od wschodu słońca, i biło słońce na głowę Jonaszową, tak, omdlewał, i życzył sobie śmierci, mówiąc: Lepiej mi umrzeć, niżeli żyć. 9 I rzekł Bóg do Jonasza: Dobrzeż to, że się tak gniewasz o tę banię? I rzekł: Dobrze, że się gniewam aż na śmierć. 10 Tedy mu rzekł Pan: Ty żałujesz tej bani, około którejś nie pracował, aniś jej dał wzrost, która jednej nocy urosła, i jednej nocy zginęła; 11 A Jabym nie miał żałować Niniwy, miasta tak wielkiego? w którem jest więcej niżeli sto i dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie umieją rozeznać między prawicą swoją i lewicą swoją, i bydła wiele.
Mi 1
1 Słowo Pańskie, które się stało do Micheasza Morastytczyka za dni Joatama, Achaza, i , królów Judzkich, które w widzeniu słyszał o i o . 2 Słuchajcie wszystkie narody! niech słucha ziemia, i , co na niej jest, a niech będzie panujący Pan przeciwko wam świadkiem, panujący z świętobliwości swojej. 3 Bo oto Pan wyjdzie z miejsca swojego, a zstąpiwszy deptać będzie po wysokościach ziemi; 4 I rozpłyną się góry pod nim, a doliny popadają się, tak jako wosk od ognia, i jako wody, które spadają na dół. 5 To wszystko się stanie dla przestępstwa Jakóbowego, i dla grzechów domu Izraelskiego. Któż jest przyczyną przestępstwa Jakóbowego? nie Samaryja? i któż wyżyn Judzkich? izali nie Jeruzalem? 6 obrócę Samaryję w gromadę gruzu, jako bywa na polu około winnic, i powrzucam w dolinę kamienie jej, a grunty jej odkryję. 7 I wszystkie obrazy jej ryte będą potłuczone, i wszystkie jej dary ogniem spalone, i wszystkie jej obrócę w pustynię; bo to z zapłaty nierządnicy zgromadziła, przetoż się to zaś na zapłatę nierządnicy obróci. 8 Nad tem kwilić i narzekać będę, chodząc zewleczony i nagi; uczynię lament jako smoki i narzekanie jako młode strusięta; 9 Przeto, że nieuleczone są rany jej, gdyż doszły aż do Judy, a dosięgły do bramy ludu mego aż do Jeruzalemu. 10 W Giet tego nie opowiadajcie, ani kwiląc płaczcie; walaj się w prochu w domu Orfa; 11 Przejdziesz ty, która mieszkasz na miejscu pięknem, obnażoną mając hańbę; nie ta, która mieszka na miejscu w bydło obfitem; płacz będzie w miejscach okolicznych, które od was mają swoję. 12 Będzie bowiem bolesna dla dobrych rzeczy ta, która mieszka na miejscach przykrych, przeto, że zstąpi złe od Pana aż do bramy Jeruzalemskiej. 13 Zaprzęż w wóz prędkie konie, obywatelko Lachys! któraś powodem grzechu córki Syońskiej, gdyż w tobie znalezione są przestępstwa Izraelskie. 14 Przetoż poślę upominki swe do Moreset w Giet; domy Achzyb na oszukanie będą królom Izraelskim. 15 Jeszczeć dziedzice , o obywatelko Maresy! przyjdzie aż do Odollam, i aż do chwały Izraelskiej. 16 Obłyś się i ostrzyż się dla synów rozkoszy twoich; rozszerz łysinę twoję jako orzeł, bo się prowadzą od ciebie.
J 21
1 Potem się zaś ukazał Jezus uczniom u morza Tyberyjadzkiego, a ukazał się tak. 2 Byli Szymon Piotr i Tomasz, którego Dydymus, i Natanael, który był z Kany Galilejskiej, i synowie Zebedeuszowi, i drudzy dwaj z uczniów jego. 3 Rzekł im Szymon Piotr: Pójdę ryby łowić. Mówią mu: Pójdziemy i my z tobą. I szli, i wstąpili w łódź, a nocy nic nie pojmali. 4 A gdy już było rano, stanął Jezus na brzegu; nie wiedzieli uczniowie, żeby był Jezus. 5 Rzekł im Jezus: Dzieci! a macież co jeść? Odpowiedzieli mu: Nie mamy. 6 A on im rzekł: Zapuśćcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie. I zapuścili, a już dalej nie mogli jej ciągnąć przed mnóstwem ryb. 7 I rzekł on uczeń, którego miłował Jezus Piotrowi: Pan jest. Szymon tedy Piotr, usłyszawszy Pan jest, przepasał się koszulą, ( był nagi) i rzucił się w morze. 8 A drudzy uczniowie przybyli w łodzi; (bo niedaleko było od brzegu, ale na dwieście ) ciągnąc sieć z rybami. 9 A gdy wstąpili na brzeg, ujrzeli węgle nałożone, i rybę na nich leżącą i chleb. 10 Rzekł im Jezus: Przynieście z tych ryb, któreście teraz pojmali. 11 Wstąpił tedy Szymon Piotr i wyciągnął sieć na ziemię, pełną wielkich ryb, których było sto pięćdziesiąt i trzy; a choć ich tak wiele było, nie zdarła się sieć. 12 Rzekł im Jezus: Pójdźcie, obiadujcie. I żaden z uczniów nie śmiał go pytać: Ty ktoś jest? wiedząc, że jest Pan. 13 Tedy przyszedł Jezus i wziął on chleb, i dał im, także i rybę. 14 A toć już trzeci raz ukazał się Jezus uczniom swoim po zmartwychwstaniu. 15 A gdy obiad odprawili, rzekł Jezus Szymonowi Piotrowi: Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże baranki moje. 16 Rzekł mu zasię po wtóre: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże owce moje. 17 Rzekł mu po trzecie: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię? I zasmucił się Piotr, że mu po trzecie rzekł: Miłujesz mię? I odpowiedział mu: Panie! ty wiesz, ty znasz, że cię miłuję. Rzekł mu Jezus: Paśże owce moje. 18 Zaprawdę, zaprawdę powiadam tobie: Gdyś był młodszym, opasywałeś się i chodziłeś, kędyś chciał; lecz gdy się zestarzejesz, wyciągniesz ręce twoje, a inny cię opasze i poprowadzi, gdzie byś nie chciał. 19 A to powiedział, dając znać, jaką śmiercią miał uwielbić Boga. A to powiedziawszy, rzekł mu: Pójdź za mną. 20 A Piotr obróciwszy się, ujrzał onego ucznia, którego miłował Jezus, pozad idącego, który się też był położył przy wieczerzy na piersiach jego, i rzekł był: Panie! któryż jest ten, co cię wyda? 21 Tego ujrzawszy Piotr, rzekł Jezusowi: Panie! a ten co? 22 Rzekł mu Jezus: Jeźlibym chciał, żeby on został, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za mną. 23 I wyszła ta powieść między braci, żeby on uczeń umrzeć nie miał. Lecz mu nie rzekł Jezus, iż nie miał umrzeć; ale: chcę, aby został aż przyjdę, tobie do tego? 24 Tenci jest on uczeń, który świadczy o tem, i to napisał; a wiemy, że prawdziwe jest jego. 25 Jest też jeszcze i innych wiele rzeczy, które czynił Jezus; które gdyby miały być wszystkie z osobna spisane, tuszę, iż i sam świat nie mógłby ogarnąć ksiąg, które by napisane były. Amen.
Ps 49
1 śpiewakowi z synów Korego psalm. 2 Słuchajcie tego wszystkie narody; bierzcie to w uszy wszyscy mieszkający na okręgu ziemi! 3 Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi! 4 Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność. 5 Nakłonię do przypowieści ucha mego, wyłożę przy harfie zagadkę moję. 6 się mam bać we złe dni, aby mię tych, którzy mię depczą, miała ogarnąć? 7 Którzy ufają bogactwom swoim, a w mnóstwie dostatków swoich chlubią się. 8 Gdyż brata swego nikt żadnym sposobem nie odkupi, ani może dać Bogu okupu jego zań. 9 ( drogi jest okup ich, i nie może się ostać na wieki.) 10 Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu. 11 Bo widzimy, i mądrzy umierają, głupi i szalony zarówno giną, a zostawiają, obcym bogactwa swoje. 12 Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; je nazywają od imion swych na ziemi. 13 Ale człowiek we czci nie zostaje, podobnym będąc bydlętom, które giną. 14 Takowa myśl ich głupstwem ich jest, a przecież potomkowie ich pochwalają to usty swemi. Sela. 15 Jako owce w grobie złożeni będą, śmierć ich strawi; ale sprawiedliwi panować będą nad nimi z poranku, a kształt ich zniszczony będzie w grobie, gdy ustąpią z mieszkania swego. 16 Ale Bóg wykupi duszę moję z mocy grobu, gdy mię przyjmie. Sela. 17 Nie bójże się, gdy się kto zbogaci, a gdy się rozmnoży sława domu jego. 18 Bo umierając nie weźmie nic z sobą, ani za nim zstąpi sława jego. 19 A choć duszy swej za swego pobłaża i chwalono go, gdy sobie dobrze czynił: 20 Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
Słowniczek archaizmów (31)
- przeto, przetoż
- dlatego
- duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- onego, onej, onem
- ten, tamten
- tedy
- wtedy, zatem
- nazajutrz
- następnego dnia
- iż
- że
- ezechyjasza
- Ezechiasz
- samaryi
- Samaria
- jeruzalem, jeruzalemie, jeruzalemu
- Jerozolima
- wszystko
- cały, każdy
- kościoła
- zbór; wspólnota wierzących
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- bałwany
- bożek, posąg bałwochwalczy
- wnijdzie
- wejdzie, wejść
- żywność
- pożywienie
- przywiodę
- przyprowadzę, przyprowadził
- pospołu
- razem
- zowią
- nazywają
- wnet
- zaraz
- wszakże
- jednak, przecież
- albowiem
- ponieważ, bo
- zasię
- zaś, natomiast
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- łokci
- miara długości, ok. 45 cm
- jeźli
- jeśli
- cóż
- co
- świadectwo
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- przeczże
- dlaczego
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Czy słusznie się gniewasz
Jon 4
Jonasz jest wściekły, bo Bóg przebaczył Niniwie. Przyznaje, że wiedział, iż Pan jest łaskawy i miłosierny, i dlatego uciekał. Siada za miastem, a Bóg sprawia, że rośnie krzew dający cień, po czym go usuwa. Jonasz denerwuje się o roślinę bardziej niż o ludzi. Księga kończy się pytaniem Boga, czy nie powinien się zlitować nad miastem, w którym jest ponad sto dwadzieścia tysięcy ludzi. Nie ma odpowiedzi proroka, bo pytanie jest skierowane do czytelnika. Czy twoje serce cieszy się z Bożej łaski także wobec tych, których nie lubisz? Dziś pomódl się za osobę, której trudno ci życzyć dobra. Łaska Boża zawstydza nasze wąskie serca.
Modlitwa: Panie, rozszerz moje serce na miarę twojego miłosierdzia. Naucz mnie litować się nad ludźmi.
Log in to mark days as done.