Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 348 of 365
Dzień 348
Jon 2–3; J 20; Ps 48
Dzień 348 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Jon 2
1 Lecz Pan był nagotował rybę wielką, żeby pożarła Jonasza; i był Jonasz we wnętrznościach ryby trzy dni i trzy nocy. 2 I modlił się Jonasz Panu, Bogu swemu, we wnętrznościach onej ryby, 3 I rzekł: Wołałem z ucisku swego do Pana, a ozwał mi się; z głębokości grobu wołałem, a wysłuchałeś głos mój. 4 Boś mię wrzucił w głębokość w pośrodek morza, i rzeka ogarnęła mię; wszystkie nawałności twoje i powodzi twoje zwaliły się na mię. 5 Jużem był rzekł: Wygnanym jest od oczów twoich, jeszcze będę patrzał na twój święty. 6 Ogarnęły mię wody aż do , przepaść mię ogarnęła, rogożem obwiniona była głowa moja. 7 Zstąpiłem aż do spodku gór, ziemia się zaworami swemi zawarła nademną na wieki; tyś jednak wywiódł z dołu mój, o Panie, Boże mój! 8 Gdy ustawała we mnie dusza moja, wspomniałem na Pana; modlitwa moja przyszła do ciebie, do świętego kościoła twego. 9 Którzy pilnują marności nikczemnych, pozbawiają się miłosierdzia Bożego; 10 Ale ja z głosem dziękczynienia ofiarować ci będę, com ślubował, spełnię; od Pana jest obfite wybawienie. I Pan onej rybie, a wyrzuciła Jonasza na brzeg.
Jon 3
1 się stało słowo Pańskie do Jonasza powtóre, mówiąc: 2 Wstań, idź do Niniwy, tego miasta wielkiego, a każ przeciwko niemu to, coć rozkazuję. 3 Wstał tedy Jonasz, i poszedł do Niniwy według słowa Pańskiego. (A Niniwe było miasto bardzo wielkie na trzy dni drogi.) 4 Tedy Jonasz począł chodzić po mieście, ile mógł za jeden dzień ujść, i wołał mówiąc: Po czterdziestu dniach Niniwe będzie wywrócone. 5 I uwierzyli Niniwczycy Bogu; a zapowiedziawszy post oblekli się w wory, od największego z nich aż do najmniejszego z nich. 6 Bo gdy ta rzecz przyszła do króla Niniwskiego, powstawszy z swojej złożył z siebie odzienie swoje, a oblekłszy się w wór, siedział w popiele. 7 I wywołać i opowiadać w Niniwie z dekretu królewskiego, i swoich, tak mówiąc: Ludzie i bydło, woły i owce niech nic nie ukuszają, i niech się nie pasą, i wody nie piją; 8 Ale się niech okryją worami ludzie i bydło, a niech do Boga gorliwie wołają, a niech się odwróci każdy od złej drogi swojej i od łupiestwa, które jest w ręku jego. 9 Kto wie, się nie obróci Bóg, a nie użali się tego, nie odwrócili się, mówię, od popędliwości gniewu swego, abyśmy nie zginęli. 10 I widział Bóg sprawy ich, się odwrócili od złej drogi swej i użalił się Bóg nad tem złem, które rzekł, że im miał uczynić, a nie uczynił.
J 20
1 A pierwszego dnia po sabacie Maryja Magdalena przyszła rano do grobu, gdy jeszcze było ciemno, i ujrzała kamień odwalony od grobu. 2 I bieżała, a przyszła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego miłował Jezus, i rzekła im: Wzięli Pana z grobu, a nie wiemy, gdzie go położyli. 3 wyszedł Piotr i on drugi uczeń, a szli do grobu. 4 I bieżeli obaj ; ale on drugi uczeń wyścignął Piotra i przyszedł do grobu. 5 A nachyliwszy się, ujrzał leżące prześcieradła; tam nie wszedł. 6 Przyszedł też i Szymon Piotr, idąc za nim, i wszedł w grób, i ujrzał prześcieradła leżące, 7 I chustkę, która była na głowie jego, nie z prześcieradłami położoną, ale z osobna na jednem miejscu zwiniętą. 8 Potem wszedł i on drugi uczeń, który był pierwej przyszedł do grobu, i ujrzał, a uwierzył. 9 jeszcze nie rozumieli Pisma, miał zmartwychwstać. 10 I odeszli zaś oni uczniowie do domu. 11 Ale Maryja stała u grobu, na dworze płacząc; a gdy płakała, nachyliła się w grób. 12 I ujrzała dwóch Aniołów w bieli siedzących, jednego u głowy, a drugiego u nóg, tam gdzie było położone ciało Jezusowe. 13 Którzy jej rzekli: Niewiasto! czemu płaczesz? Rzekła im: Iż wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie go położyli. 14 A to rzekłszy, obróciła się nazad i ujrzała Jezusa stojącego; lecz nie wiedziała, iż Jezus był. 15 Rzekł jej Jezus: Niewiasto! czemu płaczesz? kogo szukasz? A ona mniemając, że był ogrodnik, rzekła mu: Panie! jeźliś go ty wziął, powiedz mi, gdzieś go położył, a ja go wezmę. 16 Rzekł jej Jezus: Maryjo! Która obróciwszy się, rzekła mu: Rabbuni! co się wykłada: Nauczycielu! 17 Rzekł jej Jezus: Nie dotykaj się mnie, bom jeszcze nie wstąpił do Ojca mego; ale idź do braci moich, a powiedz im: Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, i do Boga mego i Boga waszego. 18 Tedy przyszła Maryja Magdalena, oznajmując uczniom, że widziała Pana, a że jej to powiedział. 19 A gdy był wieczór dnia onego pierwszego po sabacie, a drzwi były zamknięte, gdzie byli uczniowie zgromadzeni dla żydowskiej, przyszedł Jezus i stanął w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam! 20 A to rzekłszy pokazał im ręce i bok swój; a uradowali się uczniowie, ujrzawszy Pana. 21 Rzekł im Jezus: Pokój wam; jako mię posłał Ojciec, tak i ja was posyłam. 22 A to rzekłszy tchnął na nie i rzekł im: Weźmijcie Ducha Świętego. 23 Którymkolwiek grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którymkolwiek zatrzymacie, są zatrzymane. 24 A Tomasz, jeden ze dwunastu, którego Dydymus, nie był z nimi, gdy był przyszedł Jezus. 25 I rzekli mu drudzy uczniowie: Widzieliśmy Pana. Ale im on rzekł: nie ujrzę w ręku jego znaków gwoździ, a nie włożę palca mego w znaki gwoździ, a nie włożę ręki mojej w bok jego, nie uwierzę. 26 A po ośmiu dniach byli zasię uczniowie jego w domu, i Tomasz z nimi. I przyszedł Jezus, gdy były drzwi zamknięte, a stanął w pośrodku nich, i rzekł: Pokój wam! 27 Potem rzekł Tomaszowi: Włóż sam palec twój, a oglądaj ręce moje i ściągnij rękę twoję, i włóż ją w bok mój, a nie bądź niewiernym, ale wiernym. 28 Tedy odpowiedział Tomasz i rzekł mu: Panie mój, i Boże mój! 29 Rzekł mu Jezus: Żeś mię ujrzał, Tomaszu, uwierzyłeś; błogosławieni którzy nie widzieli, a uwierzyli. 30 Wieleć i innych cudów uczynił Jezus przed oczyma uczniów swoich, które nie są napisane w tych księgach. 31 Ale te są napisane, abyście wy wierzyli, że Jezus jest Chrystus, Syn Boży, a żebyście wierząc mieli w imieniu jego.
Ps 48
1 Pieśń psalmu synów Korego. 2 Wielki jest Pan, i bardzo chwalebny w mieście Boga naszego, na górze świętej swojej. 3 Ozdobą krainy, uciechą ziemi jest góra w stronach północnych, miasto króla wielkiego. 4 Bóg w pałacach jego uznany jest za twierdzę wysoką. 5 Bo oto królowie, gdy się zgromadzili i ciągnęli , 6 Sami to ujrzawszy bardzo się zadziwili, a przestraszeni będąc prędko uciekali. 7 Strach ich tam ogarnął i boleść, jako rodzącą. 8 Wiatrem wschodnim pokruszysz okręty z Tarsys. 9 Jakośmy słyszeli,takeśmy widzieli w mieście Pana zastępów, w mieście Boga naszego; Bóg je ugruntował aż na wieki. Sela. 10 Uważamy, o Boże! miłosierdzie twoje w pośród twego. 11 Jakie jest imię twoje, Boże! taka też jest chwała twoja aż do kończyn ziemi; sprawiedliwości pełna jest prawica twoja. 12 NIech się rozweseli góra Syon: niech się rozradują córki Judzkie dla twoich, Boże! 13 Otoczcie Syon, i obstąpcie go; policzcie wieże jego. 14 Przypatrujcie się pilnie basztom jego, a oglądajcie pałace jego, abyście umieli powiadać narodowi potomnemu. Że ten Bóg jest Bogiem naszym na wieki wieczne, a on naszym będzie aż do śmierci.
Słowniczek archaizmów (22)
- onego, onej
- ten, tamten
- wszakże
- jednak, przecież
- kościół, kościoła
- zbór; wspólnota wierzących
- dusza, duszy
- życie, osoba, człowiek
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- tedy
- wtedy, zatem
- stolicy
- tron (także: stolica)
- książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- jeźli
- jeśli
- iż
- że
- społem, wespół
- razem
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- albowiem
- ponieważ, bo
- bojaźni
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- zasię
- zaś, natomiast
- zowią
- nazywają
- wszystkiej
- cały, każdy
- syon
- Syjon (Jerozolima)
- niewiastę
- kobieta
- sądów
- wyroki Boże, przepisy
- hetmanem
- dowódca wojska
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Bóg się ulitował
Jon 3
Jonasz po raz drugi dostaje polecenie i tym razem idzie do Niniwy. Jego przesłanie jest krótkie, ale mieszkańcy, od króla po zwykłych ludzi, wierzą Bogu, ogłaszają post i porzucają złą drogę. Bóg widzi ich czyny i wycofuje zapowiedziany wyrok. Zaskakujące, że nawet wrogie miasto reaguje szybciej niż wielu religijnych. Wynika z tego, że Bóg nie przestaje dawać drugiej szansy ani Jonaszowi, ani Niniwie. Pokuta nie jest zasługą, lecz zwróceniem się ku łasce. Czy jest coś, co powinieneś dziś porzucić? Powiedz Bogu o tym wprost i zdecyduj się na konkretną zmianę. Zmiana serca jest początkiem nowego życia.
Modlitwa: Boże miłosierny, dziękuję za drugą szansę. Pomóż mi zawrócić z drogi, która ciebie zasmuca.
Log in to mark days as done.