Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 341 of 365
Dzień 341
Oz 14; Jl 1; J 13; Ps 41
Dzień 341 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Oz 14
1 O Izraelu! nawróć się cale do Pana, Boga swego; albowiemeś upadł dla swojej. 2 Weźmijcie z sobą słowa, i nawróćcie się do Pana, mówcie do niego: Odpuść nieprawość, a daj to, co jest dobrego, oddamy cielce warg naszych. 3 Assur nie wzybawi nas, na koniach jeździć nie będziemy, i nie rzeczemy więcej robocie rąk naszych: bogowie nasi; bo w tobie sierotka znajduje miłosierdzie. 4 Uzdrowię odwrócenie ich, a rozmiłuję się w nich dobrowolnie; bo się odwróci moja od nich. 5 Będę Izraelowi jako rosa, że się rozkwitnie jako lilija, a zapuści korzenie swe jako Liban. 6 Rozrosną się gałęzie jego, a ozdoba jego będzie jako oliwne drzewo, a woń jego jako Libańska. 7 Nawrócą się, aby siedzieli pod cieniem jego, ożyją jako zboże, i puszczą się jako winna macica, której pamiątka będzie jako wino Libańskie. 8 Efraimie! mi już do ? Ja cię wysłucham, i wejrzę na cię; Jam jest jako jodła zielona, ze mnie się owoc twój znalazł. 9 Kto mądry, niech to zrozumie, a kto roztropny, niech to pozna; bo drogi Pańskie są proste, a sprawiedliwi po nich chodzić będą, ale przestępcy na nich upadną.
Jl 1
1 Słowo Pańskie, które się stało do Joela syna Patuelowego. 2 Słuchajcie tego starcy, a bierzcie w uszy wszyscy obywatele tej ziemi! się to stało za dni waszych, albo za dni ojców waszych? 3 Powiadajcie o tem synom waszym, a synowie wasi synom swoim, a synowie ich rodzajowi potomnemu. 4 Co zostało po gąsienicach, pojadła szarańcza, a co zostało po szarańczy, pojadł chrząszcz, a co zostało po chrząszczu, pojadł czerw. 5 Ocućcie się pijani a płaczcie, i narzekajcie wszyscy, którzy pijecie wino, dla moszczu; bo wydarty jest od ust waszych. 6 naród przyciągnął do ziemi mojej mocny a niezliczony; zęby jego zęby lwie, a trzonowe zęby jako lwa srogiego. 7 Winną macicę moję podał na spustoszenie, a figowe drzewo moje na obłupienie; w szcząt je obnażył i porzucił, tak, że zbielały gałęzie ich. 8 Narzekaj, jako panna przepasana worem nad mężem młodości swojej. 9 Odjęta jest śniedna i mokra ofiara od domu Pańskiego; płaczą kapłani, słudzy Pańscy. 10 Spustoszone jest pole, i smuci się ziemia, , że popsowano zboże; wysechł moszcz, oliwa zginęła. 11 Wstydzą się oracze, narzekają winiarze dla pszenicy i dla jęczmienia; bo zginęło żniwo polne. 12 Winna macica uschła, a figowe drzewo uwiędło; drzewo granatowe i palma, i jabłoń, i wszystkie drzewa polne poschły, i zginęło od synów ludzkich. 13 Przepaszcie się, a płaczcie, o kapłani! narzekajcie słudzy ołtarza; wnijdźcie a legajcie w nocy w worach, słudzy Boga mojego! bo zawściągniona jest od domu Boga waszego ofiara śniedna i ofiara mokra. 14 Poświęćcie post, zwołajcie zgromadzenia, zbierzcie starców i wszystkich obywateli ziemi do domu Pana, Boga waszego, i wołajcie do Pana: 15 Ach biada na ten dzień! bo bliski jest dzień Pański, a przychodzi jako spustoszenie od Wszechmocnego. 16 Izali przed oczyma naszemi nie zginęła , a z domu Boga naszego radość i wesele? 17 Pogniły ziarna pod skibami swemi, spustoszone są gumna, zburzone są szpichlerze; bo wyschło zboże. 18 Czemu wzdycha bydło? Błąkają się stada wołów, że nie mają pastwisk, nawet i owiec wyginęły. 19 Do ciebie wołam, o Panie! bo ogień pożarł pastwiska na puszczy a płomień popalił wszystkie drzewa polne; 20 Także i zwierzęta polne ryczą do ciebie, przeto, że wyschły strumienie wód, a ogień pożarł pastwiska na puszczy.
J 13
1 A przed świętem wielkanocnem wiedząc Jezus, przyszła godzina jego, aby przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoje, którzy byli na świecie, aż do końca umiłował je. 2 A gdy była wieczerza, a dyjabeł już był wrzucił w serce Judasza, syna Szymonowego Iszkaryjoty, aby go wydał; 3 Widząc Jezus, iż Ojciec podał do rąk jego, a iż od Boga wyszedł i do Boga idzie, 4 Wstał od wieczerzy i złożył szaty, a wziąwszy prześcieradło, przepasał się. 5 Potem nalał wody do miednicy, i począł nogi umywać uczniom i ucierać prześcieradłem, którem był przepasany. 6 przyszedł do Szymona Piotra; a on mu rzekł: Panie! i tyż mnie masz nogi umywać? 7 Odpowiedział Jezus, i rzekł mu: Co ja czynię, ty nie wiesz teraz, ale się potem dowiesz. 8 Rzekł mu Piotr: Nie będziesz ty nóg moich umywał na wieki. Odpowiedział mu Jezus: cię nie umyję, nie będziesz miał cząstki ze mną. 9 Tedy mu rzekł Szymon Piotr: Panie! nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę. 10 Rzekł mu Jezus: Ktoć jest umyty, nie potrzebuje, aby nogi umył, bo czysty jest wszystek; i wy jesteście czystymi, ale nie wszyscy; 11 wiedział, który go wydać miał; dlategoż rzekł: Nie wszyscy jesteście czystymi. 12 Gdy tedy umył nogi ich i wziął szaty swoje, usiadłszy za stół, rzekł im: Wiecież, com wam uczynił? 13 Wy mię nazywacie nauczycielem i Panem, a dobrze mówicie; bomci jest nim. 14 Ponieważem ja tedy umył nogi wasze, Pan i nauczyciel, i powinni jedni drugim nogi umywać. 15 Albowiem dałem wam przykład, abyście jakom ja wam uczynił, i wy czynili. 16 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nie jest sługa większy nad pana swego, ani poseł jest większy nad , który go posłał. 17 Jeźlić to wiecie, błogosławieni jesteście, jeźli to uczynicie. 18 Nie o wszystkichci was mówię, jać wiem, którem obrał; ale żeby się wypełniło Pismo: Który je ze mną chleb, podniósł przeciwko mnie piętę swoję. 19 Teraz wam powiadam, przedtem niż się to stanie, abyście gdy się to stanie, uwierzyli, żem ja jest. 20 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego bym posłał, mię przyjmuje; a kto mię przyjmuje, onego przyjmuje, który mię posłał. 21 To rzekłszy Jezus, zasmucił się w duchu, i oświadczył, a rzekł: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że jeden z was wyda mię. 22 Tedy uczniowie spoglądali po sobie, wątpiąc, o kim by to mówił. 23 A był jeden z uczniów jego, który się był położył na łonie Jezusowem, ten, którego miłował Jezus. 24 na tego skinął Szymon Piotr, aby się wypytał, który by to był, o którym mówił. 25 A on położywszy się na piersiach Jezusowych, rzekł mu: Panie! któryż to jest? 26 Odpowiedział Jezus: Ten jest, któremu ja omoczywszy sztuczkę chleba, podam; a omoczywszy sztuczkę chleba, dał Judaszowi, synowi Szymona, Iszkaryjotowi. 27 A zaraz po onej sztuczce chleba wstąpił weń szatan. Tedy mu rzekł Jezus: Co czynisz, czyń rychło. 28 A tego żaden nie zrozumiał z spółsiedzących, na co mu to rzekł. 29 Albowiem niektórzy mniemali, gdyż Judasz miał mieszek, iż mu rzekł Jezus: Nakup, czego nam potrzeba na święto, albo iżby co dał ubogim. 30 Tedy on wziąwszy onę sztuczkę chleba, zarazem wyszedł; a noc była. 31 A gdy wyszedł, rzekł Jezus: Teraz jest uwielbiony Syn człowieczy, a Bóg uwielbiony jest w nim. 32 A ponieważ Bóg uwielbiony jest w nim, tedy go też Bóg uwielbi sam w sobie, i wnetże uwielbi go. 33 Synaczkowie! jeszcze maluczko jestem z wami; będziecie mię szukać, ale ja jakom rzekł Żydom: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie; tak i wam teraz powiadam. 34 Przykazanie nowe daję wam, abyście się społecznie miłowali; jakom i ja was umiłował, abyście się i wy społecznie miłowali. 35 Stądci poznają wszyscy, uczniami moimi, jeźli miłość mieć będziecie jedni przeciwko drugim. 36 Rzekł mu Szymon Piotr: Panie! dokądże idziesz? Odpowiedział mu Jezus: Dokąd ja idę, ty teraz za mną iść nie możesz, ale potem pójdziesz za mną. 37 Tedy mu rzekł Piotr: Panie! teraz za tobą iść nie mogę? moję za cię położę. 38 Odpowiedział mu Jezus: Duszę twoję za mię położysz? Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Nie zapieje kur, aż się mnie po trzykroć zaprzesz.
Ps 41
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa. 2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan. 3 Pan go będzie strzegł, i żywić go będzie; błogosławony będzie na ziemi, ani go poda na wolę nieprzyjaciół jego. 4 Pan go posili na łożu niemocy jego; leżenie jego odmieni w chorobie jego. 5 Jam rzekł: Panie! zmiłuj się nademną, uzdrów moję, bom tobie zgrzeszył. 6 Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: Kiedyż umrze, a zginie imię jego? 7 też który z nich przychodzi, aby mię nawiedził, na zdradzie mówi; serce jego zgromadza sobie , a odszedłszy roznosi. 8 przeciwko mnie szepczą wszyscy, którzy mię mają w nienawiści, a myślą złe o mnie, 9 Mówiąc: się nań za niezbożność wylała, a się położył, więcej nie wstanie. 10 Także i ten, z którymem żył w pokoju, któremum ufał, który chleb mój jadał, podniósł piętę przeciwko mnie. 11 Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im. 12 A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie. 13 Ale ty w niewinności mojej wesprzesz mię i postawisz mię przed twojem na wieki. Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki. Amen, Amen.
Słowniczek archaizmów (27)
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- wszystek, wszystko, wszystkę
- cały, każdy
- tedy, tedyż
- wtedy, zatem
- wyście
- wy jesteście
- zapalczywość
- gniew; gorliwość
- cóż
- co
- bałwanów
- bożek, posąg bałwochwalczy
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- albowiem
- ponieważ, bo
- przeto, przetoż
- dlatego
- wesele
- radość
- żywność
- pożywienie
- trzody
- stado
- iż, iżby
- że
- jeźli, jeźlić
- jeśli
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- zasię
- zaś, natomiast
- onego, onej
- ten, tamten
- żeście
- że jesteście
- czemuż
- dlaczego
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- wżdy
- jednak, mimo to
- precz
- daleko, na zewnątrz
- społem
- razem
- pomsta
- zemsta; kara
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Umycie nóg
J 13
W wieczerniku Jezus wstaje od stołu, przepasuje się ręcznikiem i zaczyna myć uczniom stopy. To zadanie najniższego sługi. Piotr protestuje, ale Jezus mówi, że bez tego nie ma z nim udziału. Potem dodaje: dałem wam przykład, żebyście i wy czynili tak, jak ja wam uczyniłem. Tego samego wieczoru zna już zdradę Judasza i wyparcie się Piotra, a mimo to myje stopy także im. Służba nie jest zarezerwowana dla tych, którzy na nią zasługują. Zastanów się, kto w twoim otoczeniu potrzebuje, byś zrobił dla niego coś niewdzięcznego i niewidocznego. Zrób to dzisiaj bez oczekiwania podziękowań. Wielkość w królestwie Bożym mierzy się służbą.
Modlitwa: Jezu, naucz mnie pokory i służby. Daj mi serce gotowe obmyć cudze stopy.
Log in to mark days as done.