Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 336 of 365

Dzień 336

Oz 3–5; J 8; Ps 36

Dzień 336 z 365

Stary Testament

Oz 3–5

Nowy Testament

Psalm

Ps 36

Oz 3

1 I rzekł Pan do mnie: Jeszcze idź, a rozmiłuj się umiłowanej od innego, a cudzołożnicy, tak jako miłuje Pan synów Izraelskich, choć się oni oglądają na cudzych bogów, a miłują fasy wina. 2 I kupiłem ją sobie za piętnaście srebrników i za półtora homera jęczmienia; 3 I rzekłem do niej: Siedź mi tak przez wiele dni, a nie płódź , ani chodź za mąż, a ja też dla ciebie. 4 Bo przez wiele dni będą synowie Izraelscy bez króla i bez książęcia, i bez ofiary i bez bałwana, i bez Efodu i bez Terafim. 5 A potem nawrócą się synowie Izraelscy i szukać będą Pana, Boga swego, i Dawida, króla swego, a przestraszeni będąc pójdą do Pana i do dobrotliwości jego w ostatnie dni.

Oz 4

1 Słuchajcie słowa Pańskiego, o synowie Izraelscy! bo się Pan rozpiera z obywatelami tej ziemi, gdyż prawdy, ani żadnego miłosierdzia, ani znajomości Bożej w tej ziemi. 2 Krzywoprzysięstwem, i kłamstwem, i mężobójstwem, i złodziejstwem, i cudzołóstwem wylewali z brzegów, a mężobójstwo mężobójstwa ścigało. 3 Dlatego ziemia kwilić będzie, a zemdleje , co na niej mieszka; zwierz polny i ptastwo niebieskie, nawet i ryby morskie zginą. 4 A niech się nikt z nimi nie spiera, ani ich kto strofuje; bo lud twój jest jako ci, którzy się z kapłanem wadzą. 5 upadniesz we dnie, upadnie też i prorok z tobą w nocy; zagładzę i matkę twoję. 6 Lud mój wygładzony będzie dla nieumiejętności; a ponieważeś ty odrzucił , i Ja też ciebie odrzucę, abyś mi kapłańskiego urzędu nie odprawował; a zapomniał Boga twego, Ja też zapomnę na synów twoich. 7 Czem się więcej rozmnożyli, tem więcej grzeszyli przeciwko mnie; dlatego sławę ich odmienię w hańbę. 8 Ofiary za grzech ludu mego jedzą: przetoż do ich podnoszą swoję. 9 Przetoż stanie się jako ludowie, tak i kapłanowi; bo nawiedzę na nim drogi jego, a uczynki jego oddam mu. 10 I będą jeść, wszakże się nie nasycą, nierząd płodzić będą, ale się nie rozrodzą; bo nie chcą mieć względu na Pana. 11 Wszeteczństwo, i wino, i moszcz odejmuje serce. 12 Lud mój drewna swego się pyta, a kij jego odpowiada mu; bo ich duch w błąd prowadzi, aby nierząd płodzili, odstępując od Boga swego. 13 Na wierzchach gór ofiarują, a na pagórkach kadzą pod dębiną i pod topoliną, i pod więziną, bo dobry jest cień ich; dlatego wszeteczeństwo płodzą córki wasze, a wasze cudzołożą. 14 Nie miałżebym nawiedzić córek waszych, gdy nierząd płodzą? i niewiast waszych, gdy cudzołożą? Albo gdy się i oni sami z nierządnicami odłączają, i z wszetecznicami ofiarują? , lud, który sobie tego w rozum nie bierze, upadnie. 15 nierząd płodzisz, ty Izraelu! niechże nie występuje Juda; przetoż nie chodźcie do Galgal, ani wstępujcie do Bet Awen, ani przysięgajcie mówiąc: Jako żyje Pan! 16 Bo Izrael jest nieokrócony jako jałowica nieokrócona: zaprawdę Pan ich paść będzie, jako baranki na przestrzeństwie. 17 Stowarzyszył się Efraim z bałwanami; zaniechaj go. 18 Odpornymi ich czyni napój ich, nierząd płodzą; obrońcy jego z hańbą miłują dary. 19 Zachwyci ich wiatr skrzydłami swemi, i będą zawstydzeni dla ofiar swoich.

Oz 5

1 Słuchajcie tego, o kapłani! a miejcie wzgląd na to, domie Izraelski! i ty, domie królewski! słuchajcie; bo przeciwko wam sąd jest, , sidłem w Masfa, a siecią rozciągnioną na wierzchu Tabor. 2 , udawając się na zabijanie, przypadają do ziemi; ale Ja pokarzę każdego z nich. 3 Ja znam Efraima, i Izrael nie jest skryty przedemną; bo teraz nierząd płodzisz, Efraimie! a Izrael splugawił się. 4 Nie mają się do tego, aby się nawrócili do Boga swego, przeto, że duch jest w pośrodku nich, a Pana nie poznali. 5 Świadczyć też będzie Izraelska przeciwko niemu; przetoż Izrael i Efraim upadną dla swojej, upadnie też i Juda z nimi. 6 Z trzodami swemi i z bydłem swojem pójdą szukać Pana; go nie znajdą; bo odstąpił od nich. 7 Wystąpili przeciwko Panu, bo synów cudzych napłodzili; a tak teraz pożre ich miesiąc z majętnościami ich. 8 Zatrąbcie w trąbę w Gabaa, i w trąbę w Rama; krzyczcie w Bet Awen: Nieprzyjaciel za tobą, o Benjaminie! 9 Efraim spustoszony będzie w dzień karania, w pokoleniach Izraelskich oznajmiłem, że to prawda. 10 Judzcy stali się jako ci, którzy granice przenoszą; wyleję na nich moję jako wodę. 11 Uciśniony jest Efraim, pokruszony sądem; wszakże przecie ma wolę chodzić za rozkazaniem ludzkiem. 12 Przetoż i Ja byłem Efraimowi jako mól, a domowi Judzkiemu jako spróchniałość. 13 Skąd widząc Efraim mdłość swoję a Juda ranę swoję, uciekł się Efraim do Assura, i posłał do króla Jareba; ale on was nie będzie mógł uzdrowić, ani was uleczy od rany waszej. 14 Bom Ja jest Efraimowi jako lew , a domowi Judzkiemu jako lwię; Ja, Ja porwę, i odejdę; wezmę, a nikt mi nie wydrze; 15 Pójdę, wrócę się do miejsca mego, aż się winnymi dadzą a szukać będę mojego.

J 8

1 A Jezus poszedł na górę Oliwną. 2 Potem raniuczko przyszedł do , a lud zszedł się do niego; i siadłszy uczył je. 3 I do niego nauczeni w Piśmie i Faryzeusze na cudzołóstwie zastaną, a postawiwszy ją w pośrodku, 4 Rzekli mu: Nauczycielu! tę niewiastę zastano na samem uczynku cudzołóstwa; 5 A w nam Mojżesz przykazał takie kamionować; a ty co mówisz? 6 A to mówili kusząc go, aby go mogli oskarżyć. A Jezus schyliwszy się na dół, pisał palcem na ziemi. 7 A gdy się go nie przestawali pytać, podniósł się, rzekł do nich: Kto z was jest bez grzechu, niech na nią pierwszy kamieniem rzuci. 8 A zasię schyliwszy na dół, pisał na ziemi. 9 A gdy oni usłyszeli, będąc od sumienia przekonani, jeden za drugim wychodzili, począwszy od starszych aż do ostatecznych, tylko sam Jezus został, a ona niewiasta w pośrodku stojąca. 10 A podniósłszy się Jezus i żadnego nie widząc, tylko onę niewiastę, rzekł jej: Niewiasto! gdzież są oni, co na cię skarżyli? Żaden cię nie potępił? 11 A ona niewiasta rzekła: Żaden, Panie! A Jezus jej rzekł: Ani ja ciebie potępiam; idźże, a już więcej nie grzesz. 12 Zasię im rzekł Jezus, mówiąc: Jam jest światłość świata; kto mię naśladuje, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość . 13 I rzekli mu Faryzeuszowie: Ty sam o sobie świadczysz, a twoje nie jest prawdziwe. 14 Odpowiedział Jezus i rzekł im: Chociaż ja świadczę sam o sobie, jednak prawdziwe jest świadectwo moje; bo wiem, skądem przyszedł i dokąd idę; lecz wy nie wiecie, skądem przyszedł i dokąd idę. 15 Wy według ciała sądzicie; ale ja nikogo nie sądzę. 16 A choćbym i ja sądził, sąd mój jest prawdziwy; bom nie jest sam, ale ja i który mię posłał, Ojciec. 17 W zakonie waszym napisane jest: Iż dwojga ludzi świadectwo prawdziwe jest. 18 Jam jest, który sam o sobie świadczę; świadczy o mnie i ten, który mię posłał, Ojciec. 19 Tedy mu rzekli: Gdzież jest ten twój Ojciec? Odpowiedział Jezus: Ani mnie znacie, ani Ojca mego; byście mnie znali, i Ojca byście mego znali. 20 Te słowa mówił Jezus w skarbnicy, ucząc w kościele, a żaden go nie pojmał; bo jeszcze była nie przyszła godzina jego. 21 Rzekł im tedy zasię Jezus: Ja idę, i będziecie mię szukać, a w grzechu waszym pomrzecie; gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie. 22 Mówili tedy : Alboż się sam zabije, że mówi: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie? 23 I rzekł do nich: z niskości, a jam z wysokości; wyście z tego świata, a jam zasię nie jest z tego świata. 24 Przetomci wam powiedział, iż pomrzecie w grzechach waszych; bo nie wierzycie, żem ja jest, pomrzecie w grzechach waszych. 25 Tedy mu rzekli: Któżeś ty jest? I rzekł im Jezus: To, co wam z początku powiadam. 26 Wieleć mam o was mówić i sądzić; ale ten, który mię posłał, jest prawdziwy, a ja, com od niego słyszał, to mówię na świecie. 27 Ale nie zrozumieli, że im o Ojcu mówił. 28 im rzekł Jezus: Gdy wywyższycie Syna człowieczego, tedy poznacie, żem ja jest, a sam od siebie nic nie uczynię, ale jako mię nauczył Ojciec mój, tak mówię. 29 A ten, który mię posłał, ze mną jest; nie zostawił mię samego Ojciec; bo co mu się podoba, to ja zawsze czynię. 30 To gdy on mówił, wiele ich weń uwierzyło. 31 Tedy mówił Jezus do tych Żydów, co mu uwierzyli: Jeźli wy zostaniecie w słowie mojem, prawdziwie uczniami moimi będziecie; 32 Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi. 33 I odpowiedzieli mu: Myśmy Abrahamowe, a nigdyśmy nie służyli nikomu; ty mówisz: Iż wolnymi będziecie. 34 Odpowiedział im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, iż wszelki, kto czyni grzech, sługą jest grzechu. 35 A sługać nie mieszka w domu na wieki, ale Syn mieszka na wieki. 36 A przetoż jeźli was Syn wyswobodzi, prawdziwie wolnymi będziecie. 37 Wiem, nasienie Abrahamowe; lecz szukacie, abyście mię zabili, iż moja nie ma u was miejsca. 38 Ja com widział u Ojca mego, powiadam, a wy też to, coście widzieli u ojca waszego, czynicie. 39 Odpowiedzieli mu i rzekli: Ojciec nasz jest Abraham. Rzekł im Jezus: Byście byli synami Abrahamowymi, czynilibyście uczynki Abrahamowe. 40 Ale teraz szukacie, byście mię zabili, człowieka tego, którym wam prawdę mówił, którąm słyszał od Boga; tego Abraham nie czynił. 41 Wy czynicie uczynki ojca waszego. Rzekli mu tedy: My z nierządu nie jesteśmy spłodzeni, jednegoż Ojca mamy, Boga. 42 Tedy im rzekł Jezus: Być był Bóg Ojcem waszym, tedy byście mię miłowali, gdyżem ja od Boga wyszedł i przyszedłem, anim sam od siebie przyszedł, ale mię on posłał. 43 tej powieści mojej nie pojmujecie? przeto, iż nie możecie słuchać mowy mojej. 44 Wyście z ojca dyjabła i pożądliwości ojca waszego czynić chcecie; onci był mężobójcą od początku i w prawdzie nie został, bo w nim prawdy nie masz: gdy mówi kłamstwo, z swego własnego mówi, iż jest kłamcą i ojcem kłamstwa. 45 A ja, że prawdę mówię, nie wierzycie mi. 46 Któż mię z was obwini z grzechu? Jeźliż prawdę mówię, przeczże wy mi nie wierzycie? 47 Ktoć z Boga jest, słów Bożych słucha; dlatego wy nie słuchacie, że z Boga nie jesteście. 48 Odpowiedzieli tedy Żydowie i rzekli mu: my nie dobrze mówimy, żeś ty jest Samarytanin i dyjabelstwo masz? 49 Odpowiedział Jezus: Jać dyjabelstwa nie mam, ale czczę Ojca mego; a wyście mię nie uczcili. 50 Jać nie szukam chwały mojej; jest ten, który szuka i sądzi. 51 Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeźli kto słowa moje zachowywać będzie, śmierci nie ogląda na wieki. 52 Tedy mu rzekli Żydowie: Terażeśmy poznali, że dyjabelstwo masz, Abraham umarł i prorocy, a ty powiadasz: Jeźli kto słowa moje zachowywać będzie, śmierci nie skosztuje na wieki; 53 Izaś ty nie większy nad ojca naszego Abrahama, który umarł? i prorocy pomarli; kimże się ty czynisz? 54 Odpowiedział Jezus: Jeźli się ja sam chwalę, chwała moja nic nie jest. Jestci Ojciec mój, który mię chwali, o którym wy powiadacie, że jest Bogiem waszym. 55 Lecz go nie znacie, a ja go znam; i jeźlibym rzekł, że go nie znam, byłbym podobnym wam, kłamcą; ale go znam i słowa jego zachowuję. 56 Abraham, ojciec wasz, z radością żądał, aby oglądał dzień mój, i oglądał i radował się. 57 Tedy rzekli Żydowie do niego: Pięćdziesiąt lat jeszcze nie masz, a Abrahamaś widział? 58 Rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: niż Abraham był, jam jest. 59 Porwali tedy kamienie, aby nań ciskali; lecz Jezus schronił się, i wyszedł z kościoła, przechodząc przez pośrodek ich, i tak uszedł.

Ps 36

1 śpiewakowi pieśń Dawida, sługi Pańskiego. 2 Przewrotność niepobożnego świadczy w sercu mojem: Bożej przed oczyma jego. 3 Bo sobie pobłaża w oczach swoich, aby wykonał swoję aż do obmierzenia. 4 Słowa ust jego są nieprawość i zdrada; nie chciał rozumieć, aby dobrze czynił. 5 Nieprawość rozmyśla na łożu swojem, stoi na drodze nie dobrej, a złego się nie waruje. 6 Panie! miłosierdzie twoje niebios sięga, prawda twoja aż pod obłoki, 7 Sprawiedliwość twoja, jako góry najwyższe; twoje, jako przepaść wielka; ludzie i zwierzęta zachowuje, Panie! 8 drogie jest miłosierdzie twoje, Boże! synowie ludzcy w cieniu skrzydeł twoich ufają. 9 Będą upojeni hojnością domu twego, a strumieniem rozkoszy twoich napoisz ich. 10 u ciebie jest źródło , a w światłości twojej oglądamy światłość. 11 Rozciągnij miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają, a sprawiedliwość twoję nad uprzejmymi sercem. 12 Niech nie następuje na mię noga pysznych, a ręka niech mię nie uwodzi. Tam, gdzie upadli, którzy czynili nieprawość, porażeni są, i nie mogli powstać.

Słowniczek archaizmów (40)

niewiasta, niewiasty, niewiastę: kobieta
wszeteczeństwo, wszeteczeństwa: rozpusta, niemoralność
niemasz: nie ma
wszystek, wszystko: cały, każdy
wszakże: jednak, przecież
przeto, przetoż: dlatego
umiejętność: wiedza, poznanie
iż, iżeś: że
zakonu, zakonie: Prawo Mojżeszowe (Tora)
nieprawość, nieprawości: bezprawie, grzech
duszę: życie, osoba, człowiek
owszem: przeciwnie; owszem
jeźli, jeźliż: jeśli
wżdy: jednak, mimo to
ustawicznie: ciągle
żeście: że jesteście
hardość: pyszny, wyniosły
książęta: przywódca, władca, wódz
popędliwość: gniew, porywczość
srogi: surowy, groźny
oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
zasię: zaś, natomiast
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
przywiedli: przyprowadzę, przyprowadził
żywota: życie; także: łono, brzuch
tedy: wtedy, zatem
świadectwo: w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
żydowie: Żydzi
wyście: wy jesteście
nasienie: potomstwo
jakoż: a więc, jakże
mowa, mowy: słowo, wypowiedź; także: język
przeczże: dlaczego
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
pierwej: wcześniej, najpierw
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
sądy: wyroki Boże, przepisy
albowiem: ponieważ, bo
niepobożnych: bezbożni

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Idź i nie grzesz

J 8

Faryzeusze przyprowadzają do Jezusa kobietę przyłapaną na cudzołóstwie i chcą go wciągnąć w pułapkę. On pochyla się i pisze na ziemi, a potem mówi: kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem. Oskarżyciele odchodzą, jeden po drugim. Zostaje Jezus i kobieta. On mówi: ja cię nie potępiam, idź i odtąd nie grzesz. Łaska i prawda idą tu w parze: nie ma usprawiedliwiania zła, ale nie ma też potępienia dla skruszonego. Zanim kogoś dziś osądzisz, choćby w myślach, zatrzymaj się. Przypomnij sobie, ile razy ty sam otrzymałeś łaskę. Potem odpuść jednej osobie żal, który w sobie nosisz. Łaska nie ignoruje grzechu, ale go pokonuje.

Modlitwa: Jezu, dziękuję za to, że nie potępiasz. Naucz mnie łączyć prawdę z łaską.