Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 305 of 365

Dzień 305

Lm 2–3; Łk 1; Ps 5

Dzień 305 z 365

Stary Testament

Lm 2–3

Nowy Testament

Łk 1

Psalm

Ps 5

Lm 2

1 Jokoż zaćmił Pan w zapalczywości swoję córkę Syjońską! zrzucił z nieba na ziemię sławę Izraelską, a nie wspomniał na podnóżek nóg swoich w dzień zapalczywości swojej. 2 Połknął Pan bez wszelkiej litości wszystkie przybytki Jakóbowe, zburzył w popędliwości swojej twierdze córki Judzkiej, uderzył je o ziemię, w hańbę oddał królestwo i jej. 3 Odciął w gniewie zapalczywości róg Izraelski, odwrócił nazad prawicę swoję od nieprzyjaciela, a rozpaliwszy się przeciwko , jako ogień pałający pożera do szczętu w około. 4 Naciągnął łuk swój, jako nieprzyjaciel, postawił prawicę swoję jako przeciwnik, i pozabijał wszystkich najpozorniejszych z ludu, a w namiocie córki Syońskiej wylał jako ogień swoję. 5 Pan się stał jako nieprzyjaciel, połknął Izraela, połknął wszystkie pałace jego, popsuł twierdze jego, i rozmnożył w ludu Judzkim płacz i narzekanie. 6 Oderwał mocą płot swój jako od ogrodu, zepsuł namiot swój; Pan w zapamiętanie w uroczyste święta i sabaty, a odrzucił w gniewie popędliwości swojej króla i kapłana. 7 Pan odrzucił ołtarz swój, zbrzydził sobie swoję, podał do rąk nieprzyjacielskich mury i pałace Syońskie; krzyczeli w domu Pańskim jako w dzień święta uroczystego. 8 Umyślił Pan rozwalić mur córki Syońskiej, rozciągnął sznur, a nie odwrócił ręki swojej od skażenia; rozkwilił baszty, i mur, tak że omdlewają. 9 Zapadły w ziemię bramy jej, połamał i pokruszył zawory jej; król jej i książęta jej są między poganami; ani , także ani prorocy jej nie miewają widzenia od Pana. 10 Starcy córki Syońskiej usiadłszy na ziemi umilknęli, posypali prochem głowę swoję, a przepasują się worami; panny Jeruzalemskie zwiszają ku ziemi głowy swe. 11 Oczy moje od łez ustały; strwożyły się wnętrzności moje, wylała się na ziemię wątroba moja dla starcia córki ludu mojego, gdy i niemowlątka, i ssące na ulicach miasta omdlewają; 12 Matkom swoim mówią: Gdzież jest zboże i wino? Gdy mdleją jako zranieni po ulicach miasta, i wypuszczają swoję na łonie matek swych. 13 Kogoć za świadka stawię? Kogo tobie przyrównam, o córko Jeruzalemska? Kogoć przypodobam, abym cię ucieszył, panno, córko Syońska? bo skruszenie twoje wielkie jako morze, któż cię uleczy? 14 Prorocy twoi opowiadalić kłamstwo i marność, a nie odkrywali twojej, aby odwrócili pojmanie twoje; aleć przepowiadali ciężary, kłamstwa i wygnanie. 15 Klaskają nad tobą rękoma wszyscy, którzy idą drogą, świstają, a chwieją głową swoją nad córką Jeruzalemską, mówiąc: A onoż to miasto, o którem powiadano, że jest doskonałej piękności, i wszystkiej ziemi? 16 Otworzyli na cię usta swe wszyscy nieprzyjaciele twoi, świstają i zgrzytają zębami, mówiąc: Pożryjmy je; tenci jest on dzień, któregośmy czekali, znaleźliśmy i oglądaliśmy go. 17 Uczynił Pan, co był umyślił, wypełnił słowo swoje, które był przykazał ode dni dawnych; zburzył bez litości, a rozweselił nad tobą nieprzyjaciela, wywyższył róg przeciwników twoich. 18 Wołało serce ich do Pana. O murze córki Syońskiej! wylewaj łzy we dnie i w nocy jako strumień, nie dawaj sobie , a niech się nie uspokaja źrenica oka twego. 19 Wstań, wołaj w nocy na początku straży, wylewaj serce twoje przed Pańskiem jako wodę; podnoś do niego ręce swoje za duszę dziatek swych, które omdlewają od głodu na rogu wszystkich ulic, a rzecz: Wejrzyj Panie! a , komuś tak kiedy u czynił? 20 mają jeść płód swój, niemowlątka ucieszne? Izali zamordowany być ma w świątnicy Pańskiej kapłan i prorok? 21 Leży na ziemi po ulicach dziecię, i starzec; panny moje, i młodzieńcy moi polegli od miecza; pobiłeś ich w dzień zapalczywości twojej, pomordowałeś ich, a nie sfolgowałeś. 22 Zwołałeś strachów moich zewsząd, jako w dzień uroczystego święta, a nie był w dzień zapalczywości Pańskiej, ktoby uszedł a żyw został; którychem na ręku piastowała i wychowywała, tych nieprzyjaciel mój wyniszczył.

Lm 3

1 Jam jest ten mąż, którym widział od rózgi rozgniewania Bożego. 2 Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości; 3 Tylko się na mię obórzył, a obrócił rękę swoję przez cały dzień. 4 Do starości ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje. 5 Obudował mię a ogarnął żółcią i pracą; 6 W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli. 7 Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje; 8 A choć wołam i krzyczę, zatula uszy na modlitwę moję. 9 Ogrodził drogę moję ciosanym kamieniem, ścieszki moje wywrócił. 10 Jest jako niedźwiedziem czyhającym na mię, jako lwem w skrytościach. 11 Drogi moje odwrócił, , rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną. 12 Naciągnął łuk swój, a postawił mię jako cel strzałom swym. 13 Przestrzelił nerki moje strzałami z sajdaka swego. 14 Jestem pośmiewiskiem ze wszystkim ludem moim, pieśnią ich przez cały dzień. 15 Nasyca mię gorzkościami; upija mię piołunem. 16 pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele. 17 Takeś oddalił, o Boże! od pokoju moję, aż na wczasy zapominam. 18 I mówię: Zginęła siła moja, i nadzieja moja, którąm miał w Panu. 19 wspominając na utrapienie moje, i na płacz mój, na piołun, i na żółć. 20 Wspominając , uniża się we mnie dusza moja. 21 Przywodząc to sobie do serca swego, mam nadzieję. 22 Wielkie jest miłosierdzie Pańskie, żeśmy do szczętu nie zginęli; nie ustawają litości jego. 23 Ale się na każdy poranek odnawiają; wielka jest prawda twoja. 24 Pan jest działem moim, mówi dusza moja, dlatego mam w nim nadzieję. 25 Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka. 26 Dobrze jest, cierpliwie oczekiwać na Pańskie. 27 Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego; 28 Który będąc opuszczony, cierpliwym jest w tem, co nań włożono; 29 Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja; 30 Nadstawia bijącemu policzka, a nasycony bywa obelżeniem. 31 Bo Pan na wieki nie odrzuca; 32 Owszem, zasmuca, się zmiłuje według mnóstwa miłosierdzia swego. 33 Zaiste nie z serca trapi i zasmuca synów ludzkich. 34 Aby kto starł nogami swemi wszystkich więźniów w ziemi; 35 Aby kto niesprawiedliwie sądził męża przed Najwyższego; 36 Aby kto wywrócił człowieka w sprawie jego, Pan się w tem nie kocha. 37 Któż jest, coby rzekł: Stało się, a Pan nie przykazał? 38 z ust Najwyższego nie pochodzi złe i dobre? 39 Przeczżeby sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje. 40 Dowiadujmy się raczej, a badajmy się dróg naszych, nawróćmy się do Pana; 41 Podnieśmy serca i ręce nasze w niebo do Boga. 42 Myśmy wstąpili i staliśmy się odpornymi; ty nie odpuszczasz. 43 Okryłeś się zapalczywością, i gonisz nas, mordujesz, a nie szanujesz. 44 Okryłeś się obłokiem, aby cię nie dochodziła modlitwa. 45 Za śmieci i za pomiotło położyłeś nas w pośrodku tych narodów. 46 Otworzyli na nas usta swoje wszyscy nieprzyjaciele nasi. 47 Strach i dół przyszedł na nas, spustoszenie i skruszenie. 48 Strumienie wód płyną z oczów moich, dla skruszenia córki ludu mojego. 49 Oczy moje płyną bez przestanku, przeto, że żadnej ulgi, 50 Ażby wejrzał i Pan z nieba. 51 Oczy moje trapią duszę moję dla wszystkich córek miasta mojego. 52 Łowili mię ustawicznie jako ptaka nieprzyjaciele moi bez przyczyny. 53 Wrzucili do dołu mój, a przywalili mię kamieniem. 54 Wezbrały wody nad głową moją, i rzekłem: Jużci po mnie! 55 Wzywam imienia twego, o Panie! z dołu bardzo głębokiego. 56 Głos mój wysłuchiwałeś; nie zatulajże ucha twego przed wzdychaniem mojem, i przed wołaniem mojem. 57 Przybliżając się do mnie w dzień, któregom cię wzywał, mawiałeś: Nie bój się. 58 Zastawiałeś się, Panie! o sprawę duszy mojej, a wybawiałeś żywot mój. 59 Widzisz, o Panie! bezprawie, które mi się dzieje, osądźże sprawę moję. 60 Widzisz pomstę ich, i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. 61 Słyszysz urąganie ich, o Panie! i wszystkie zamysły ich przeciwko mnie. 62 Słyszysz wargi powstawających przeciwko mnie, i przemyśliwanie ich przeciwko mnie przez cały dzień. 63 Obacz siadanie ich, i wstawanie ich; jam jest pieśnią ich. 64 Oddajże im nagrodę, Panie! według sprawy rąk ich; 65 Dajże im zatwardziałe serce, i przeklęstwo swe na nich; 66 Goń ich w zapalczywości, a zgładź ich, aby nie byli pod niebem twojem, o Panie!

Łk 1

1 Ponieważ wiele się ich podjęło sporządzić historyję o tych sprawach, o których my pewną wiadomość mamy; 2 Tak jako nam podali ci, którzy od początku sami widzieli, i sługami tego słowa byli; 3 Zdało się też i mnie, którym tego z początku pilnie doszedł, tobie to porządnie wypisać, zacny Teofilu! 4 Abyś poznał pewność tych rzeczy, których cię nauczono. 5 Był za dni Heroda, króla Judzkiego, kapłan niektóry, imieniem Zacharyjasz, z przemiany Abijaszowej, a żona jego była z córek Aaronowych, której imię było Elżbieta. 6 A byli oboje sprawiedliwymi przed Bożem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Pańskich bez nagany. 7 I nie mieli potomstwa, Elżbieta była niepłodna, a byli oboje podeszłymi w latach swoich. 8 Stało się , gdy odprawiał urząd kapłański w porządku przemiany swojej przed Bogiem. 9 Że według zwyczaju urzędu kapłańskiego przypadł nań los, aby kadził, wszedłszy do Pańskiego. 10 A wszystko mnóstwo ludu było na dworze, modląc się w godzinę kadzenia. 11 Tedy mu się pokazał Anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza, na którym kadzono. 12 I zatrwożył się Zacharyjasz ujrzawszy go, a przypadła nań. 13 I rzekł do niego Anioł: Nie bój się, Zacharyjaszu! boć jest wysłuchana modlitwa twoja, a Elżbieta, żona twoja, urodzi ci syna, i nazwiesz imię jego Jan, 14 Z którego będziesz miał radość i , i wiele ich radować się będą z narodzenia jego. 15 będzie wielkim przed obliczem Pańskiem; wina i napoju mocnego nie będzie pił, a Duchem Świętym będzie napełniony zaraz z matki swojej. 16 A wielu z synów Izraelskich obróci ku Panu, Bogu ich. 17 Bo on pójdzie wprzód przed obliczem jego w duchu i w mocy Elijaszowej, aby obrócił serca ojców ku dzieciom, a odporne ku roztropności sprawiedliwych, aby sporządził Panu lud gotowy. 18 I rzekł Zacharyjasz do Anioła: Po czemże to poznam? bom ja jest stary, a żona moja podeszła w dniach swych. 19 A odpowiadając Anioł, rzekł mu: Jam jest Gabryjel, który stoję przed obliczem Bożem, a posłanym jest, abym mówił do ciebie, a iżbym ci to wesołe poselstwo odniósł. 20 A oto oniemiejesz, i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, którego się to stanie, dlatego, żeś nie uwierzył słowom moim, które się wypełnią czasu swego. 21 A lud oczekiwał Zacharyjasza; i dziwowali się, że tak długo bawił w kościele. 22 A wyszedłszy nie mógł do nich mówić; i poznali, że widzenie widział w kościele; bo im przez znaki ukazywał, i został niemym. 23 I stało się, gdy się wypełniły dni posługiwania jego, odszedł do domu swego. 24 A po onych dniach poczęła Elżbieta, żona jego, i kryła się przez pięć miesięcy, mówiąc: 25 Iż mi tak Pan uczynił we dni, w które na mię wejrzał, aby odjął hańbę moję między ludźmi. 26 A w miesiącu szóstym posłany jest Anioł Gabryjel od Boga do miasta Galilejskiego, które zwano Nazaret, 27 Do Panny poślubionej mężowi, któremu imię było Józef, z domu Dawidowego, a imię Panny Maryja. 28 A wszedłszy Anioł do niej, rzekł: Bądź pozdrowiona, łaską udarowana, Pan jest z tobą; błogosławionaś ty między niewiastami. 29 Ale ona ujrzawszy go, zatrwożyła się na słowa jego, i myślała, jakie by to było pozdrowienie. 30 I rzekł jej Anioł: Nie bój się, Maryjo! albowiem znalazłaś łaskę u Boga. 31 A oto poczniesz w żywocie i porodzisz syna, i nazwiesz imię jego Jezus. 32 Ten będzie wielki, a Synem Najwyższego będzie nazwany, i da mu Pan Bóg Dawida, ojca jego; 33 I będzie królował nad domem Jakóbowym na wieki, a królestwu jego nie będzie końca. 34 Zatem Maryja rzekła do Anioła: to będzie, gdyż ja męża nie znam? 35 A odpowiadając Anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na cię, a moc Najwyższego zacieni cię; przetoż i to, co się z ciebie święte narodzi, nazwane będzie Synem Bożym. 36 A oto Elżbieta, pokrewna twoja, i ona poczęła syna w starości swojej, a ten miesiąc jest szósty onej, którą nazywano niepłodną. 37 Bo nie będzie niemożne u Boga żadne słowo. 38 I rzekła Maryja: Oto służebnica Pańska; niechże mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niej Anioł. 39 Tedy wstawszy Maryja w onych dniach, poszła w górną krainę z kwapieniem do miasta Judzkiego. 40 A wszedłszy w dom Zacharyjaszowy, pozdrowiła Elżbietę. 41 I stało się, skoro usłyszała Elżbieta pozdrowienie Maryi, skoczyło niemowlątko w żywocie jej, i napełniona jest Elżbieta Duchem Świętym. 42 I zawołała głosem wielkim, i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego! 43 A skądże mi to, iż przyszła matka Pana mego do mnie? 44 Albowiem jako doszedł głos pozdrowienia twego do uszów moich, podskoczyło od radości niemowlątko w żywocie moim. 45 A błogosławiona, która uwierzyła: Gdyż się wykonają te rzeczy, które jej są opowiedziane od Pana. 46 Tedy rzekła Maryja: Wielbi moja Pana; 47 I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim, 48 Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody. 49 Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego; 50 I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją. 51 Dokazał mocy ramieniem swojem, i rozproszył pyszne w myślach serca ich. 52 Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone. 53 Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne. 54 Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje. 55 Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki. 56 I została z nią Maryja trzy miesiące; potem się wróciła do domu swego. 57 A Elżbiecie wypełnił się czas, aby porodziła, i porodziła syna. 58 A usłyszawszy sąsiedzi i pokrewni jej, iż Pan z nią uczynił wielkie miłosierdzie swoje, radowali się z nią. 59 I stało się, że ósmego dnia przyszli, aby obrzezali dzieciątko; i nazwali je imieniem ojca jego, Zacharyjaszem. 60 Ale odpowiadając matka jego rzekła: Nie tak; lecz nazwany będzie Janem. 61 I rzekli do niej: Żadnego nie masz w rodzinie twojej, co by go zwano tem imieniem. 62 I skinęli na ojca jego, jako by go chciał nazwać. 63 A on kazawszy sobie podać tabliczkę, napisał mówiąc: Jan jest imię jego. I dziwowali się wszyscy. 64 A zarazem otworzyły się usta jego, i język jego, i mówił, wielbiąc Boga. 65 I przyszedł strach na wszystkie sąsiady ich, i po wszystkiej górnej krainie Judzkiej rozgłoszone są wszystkie te słowa. 66 Tedy wszyscy, którzy o tem słyszeli, składali to do serca swego, mówiąc: to za dziecię będzie? I była z nim ręka Pańska. 67 A Zacharyjasz, ojciec jego, napełniony będąc Duchem Świętym, prorokował mówiąc: 68 Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu; 69 I wystawił nam róg w domu Dawida, sługi swego, 70 Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku: 71 Iż im miał dać wybawienie od nieprzyjaciół naszych i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzili; 72 Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte, 73 I na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu, że nam to dać miał, 74 Iżbyśmy mu bez bojaźni, z ręki nieprzyjaciół naszych będąc wybawieni, służyli; 75 W świętobliwości i w sprawiedliwości przed obliczem jego, po wszystkie dni żywota naszego. 76 A ty dzieciątko! Prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz wprzód przed obliczem Pańskiem, abyś gotował drogi jego, 77 A iżbyś dał znajomość zbawienia ludowi jego przez odpuszczenie grzechów ich. 78 Przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, w których nawiedził nas Wschód z wysokości. 79 Aby się ukazał siedzącym w ciemności i w cieniu śmierci ku wyprostowaniu nóg naszych na drogę pokoju. 80 A ono dzieciątko rosło, i umacniało się w duchu, i było na pustyniach aż do onego dnia, którego się okazało przed Izraelem.

Ps 5

1 śpiewakowi na Nechylot psalm Dawidowy. 2 Przyjmij, Panie! w uszy swe słowa moje, i wyrozumij doległości moje. 3 Słuchaj pilnie głosu wołania mego; królu mój, i Boże mój! boć się modlę tobie. 4 Panie! rano usłysz głos mój; ranoć przedłożę modlitwę moję, i będę wyglądał pomocy. 5 ty, o Boże! nie kochasz się w , a nie zmieszka z tobą złośnik. 6 Nieostoją się szaleni przed oczyma twemi: ty masz w nienawiści wszystkich, którzy broją nieprawości. 7 Wygłubisz tych, którzy mówią kłamstwo; mężem krwawym i zdradliwym brzydzi się Pan. 8 Ale ja w obfitości miłosierdzia twego wnijdę do domu twego, a pokłonię się w kościele twoim świętym, w twojej. 9 Panie! prowadź mię w sprawiedliwości twojej dla nieprzyjaciół moich, a wyprostuj przed mojem drogę twoję. 10 Bo nic szczerego w ustach ich; wnętrzności ich złośliwe, gardło ich jako grób otwarty, językiem swym pochlebiają. 11 Spustosz ich, o Boże! Niech upadną od rad swoich; dla wielkości przestępstwa ich rozpędź ich, ponieważ są odpornymi tobie. 12 A niechaj się rozweselą wszyscy, co ufają w tobie; na wieki niech wykrzykują, gdyż ich ty szczycić będziesz, i rozradują się w tobie, którzy miłują imię twoje. Albowiem ty, Panie! sprawiedliwemu błogosławić będziesz, a zastawisz go, jako tarczą, dobrotliwością twoją.

Słowniczek archaizmów (43)

książęta, książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
wszystek, wszystko, wszystkę, wszystkiej, wszystkiego: cały, każdy
jakóbowi: Jakub
popędliwość: gniew, porywczość
przywiódł: przyprowadzę, przyprowadził
syonie: Syjon (Jerozolima)
świątnicy, świątnicę: świątynia
pospołu, wespół: razem
niemasz: nie ma
zakonu: Prawo Mojżeszowe (Tora)
dziatki: dzieci
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
nieprawości: bezprawie, grzech
wesele, weselem: radość
zaiste: naprawdę, zaprawdę
odpocznienia: odpoczynek
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
obaczył, obacz: zobaczyć, spojrzeć
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
niewiasty: kobieta
utrapienie: ucisk, cierpienie
owszem: przeciwnie; owszem
nadto: ponadto
wszakże: jednak, przecież
ustawicznie: ciągle
zbawienie, zbawienia: wybawienie
jeźli: jeśli
zasię: zaś, natomiast
tedy: wtedy, zatem
przeto, przetoż: dlatego
żywot, żywota, żywocie: życie; także: łono, brzuch
zawżdy: zawsze
iż: że
kościoła: zbór; wspólnota wierzących
bojaźń, bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
albowiem: ponieważ, bo
onego, onej, onych: ten, tamten
stolicę: tron (także: stolica)
jakoż: a więc, jakże
jakoby: jak gdyby; żeby
cóż: co
wżdy: jednak, mimo to
przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Niech się stanie

Łk 1

Maria słyszy od anioła wiadomość, która wywraca jej plany. Zadaje pytanie, jak to się stanie, i dostaje odpowiedź, że u Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Jej reakcja jest prosta: oto służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa. Nie widzi całego planu, nie zna kosztów, ale ufa. Potem jej pieśń pokazuje, że wierzyła nie na ślepo, lecz opierając się na Bożych obietnicach z przeszłości. Zaufanie rodzi się z pamiętania, kim Bóg jest. Dziś nazwij jedną rzecz, której nie rozumiesz w swoim życiu, i powiedz Bogu z Marią: niech się stanie. Powiedz to wolno i szczerze. Prawdziwe zaufanie nie wymaga widzenia całej drogi.

Modlitwa: Panie, jestem twoim sługą. Niech się stanie według twojego słowa.