Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 291 of 365

Dzień 291

Jr 24–26; Mk 3; Ps 141

Dzień 291 z 365

Stary Testament

Jr 24–26

Nowy Testament

Mk 3

Psalm

Ps 141

Jr 24

1 Ukazał mi Pan, a oto dwa kosze fig postawione były przed kościołem Pańskim, gdy był w niewolę zabrał Nabuchodonozor, król Babiloński, Jechonijasza, syna Joakima, króla Judzkiego, i Judzkich, i cieśli, i kowali z , a zawiódł ich do Babilonu. 2 Kosz jeden miał figi bardzo dobre, jako bywają figi dojrzałe; a kosz drugi miał figi bardzo złe, których jeść nie można, , były złe. 3 I rzekł Pan do mnie: widzisz? Jeremijaszu! I rzekłem: Figi. Figi dobre są bardzo dobre, a złe są bardzo złe, których jeść nie mogą, przeto, iż są złe. 4 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: 5 Tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Jako te figi są dobre, tak mi przyjemni będą w niewolę zaprowadzeni z Judy, którychem wysłał z miejsca tego do ziemi Chaldejskiej ku dobremu. 6 I obrócę oko moje na nich ku dobremu, i ich do tej ziemi, gdzie ich pobuduję, a nie skażę, i wszczepię ich, a nie wykorzenię. 7 dam im serce, aby mię poznali, żem Ja Pan; i będą mi ludem moim, a Ja będę Bogiem ich, gdy się nawrócą do mnie całem sercem swojem. 8 A jako figi złe, których nie jadają, przeto, że są złe, tak zarzucę (toć mówi Pan,) Sedekijasza, króla Judzkiego, i książąt jego, i z Jeruzalemu, które pozostały w tej ziemi, i tych, którzy mieszkają w ziemi Egipskiej. 9 Podam ich, mówię, na , i na ucisk po wszystkich królestwach ziemi, na i na przypowieść, na przysłowie i na przeklęstwo po wszystkich miejscach, do których ich zapędzę; 10 I będę posyłał na nich miecz, głód i mór, aż do końca wytraceni będą z ziemi, którąm był dał im, i ojcom ich.

Jr 25

1 Słowo, które się stało do przeciwko wszystkiemu ludowi Judzkiemu roku czwartego Joakima, syna Jozyjaszowego, króla Judzkiego, (który jest rok pierwszy Nabuchodonozora, króla Babilońskiego;) 2 Które mówił Jeremijasz prorok do ludu Judzkiego, i do wszystkich obywateli mówiąc; 3 Od trzynastego roku Jozyjasza, syna Amonowego, króla Judzkiego, aż do dnia tego, już to przez dwadzieścia i trzy lata bywało słowo Pańskie do mnie, którem do was mawiał, rano wstawając i opowiadając; aleście nie słuchali. 4 Posyłał też Pan do was wszystkich sług swoich proroków, rano wstawając, i posyłając, (którycheście nie usłuchali, aniście nakłonili ucha swego, abyście słyszeli;) 5 Którzy mówili: Nawróćcie się teraz każdy od złej drogi swojej, i od złości spraw waszych; a tak będziecie mieszkali w tej ziemi, którą wam dał Pan, i ojcom waszym od wieku aż na wieki. 6 A nie chodźcie za bogami cudzymi, abyście im służyli, i kłaniali się im, ani mię gniewajcie sprawą rąk waszych, a Ja wam źle nie uczynię. 7 Aleście mię nie usłuchali, mówi Pan, abyście mię pobudzali do gniewu sprawą rąk swioch na swe złe. 8 tak mówi Pan zastępów: Dlatego, iżeście nie usłuchali słów moich, 9 Oto Ja poślę i pobiorę wszystkie narody północne, mówi Pan, i do Nabuchodonozora króla Babilońskiego, sługi mego, i je na tę ziemię, i na obywateli jej, i na te wszystkie narody okoliczne, które do szczętu wygładzę, i położę je na podziw, i na poświstanie, i na spustoszenie wieczne. 10 I sprawię to, aby im zginął głos wesela, i głos radości, głos oblubieńca, i głos oblubienicy, głos żarn, i światłość pochodni, 11 I będzie ta wszystka ziemia spustoszeniem, i zdumieniem, a służyć będą te narody królowi Babilońskiemu siedmdziesiąt lat. 12 Ale potem, gdy się wypełni siedmdzisiśąt lat, nawiedzę na królu Babilońskim i na tym narodzie, mówi Pan, ich, i na ziemi Chaldejskiej, tak, że ją obrócę w pustynie wieczne. 13 A przywiodę na tę ziemię wszystkie słowa moje, którem mówił o niej, mianowicie to wszystko, co napisano w tych księgach, cokolwiek prorokował Jaremijasz o wszystkich narodach. 14 Gdyż w niewolę podbici będą od narodów, także jako i oni możnych, i od królów wielkich, im oddam według spraw ich i według uczynków rąk ich. 15 Bo tak rzekł Pan, Bóg Izraelski, do mnie: Weźmij kubek wina tej popędliwości z ręki mojej, a napawaj nim wszystkie narody, do których Ja ciebie poślę; 16 Aby pili i potaczli się, , aby szaleli od ostrza miecza, który Ja poślę między nich. 17 Wziąłem tedy kubek z ręki Pańskiej, i napoiłem wszystkie one narody, do których mię Pan posłał: 18 Jeruzalem, i miasta ziemi Judzkiej, i królów jej, i jej, abym ich podał na spustoszenie, na zdumienie, na poświstanie, i na przeklęstwo, jako się to dziś okazuje. 19 też, króla Egipskiego, i sług jego, i książąt jego, i wszystek lud jego; 20 I to wszystko , także wszystkich króli ziemi Uz, i wszystkich króli ziemi Filistyńskiej, i Aszkalon, i Gazę, i Akkaron, i Azotu; 21 Edomczyków, i Moabczyków, i synów Ammonowych; 22 I wszystkich królów Tyrskich, i wszystkich królów Sydońskich, i królów tej krainy, która jest przy morzu; 23 Dedana i Temę, i Buzę, i wszystkich, którzy mieszkają w ostatnich kątach: 24 I wszystkich królów Arabskich, i wszystkich królów tego pospólstwa, które mieszka na puszczy; 25 Także wszystkich królów Zymry i wszystkich królów Elam, i wszystkich królów Medskich; 26 Owszem, wszystkich królów północnych, bliskich i dalekich, jednego jako drugiego; wszystkie też królestwa ziemi, którekolwiek są na obliczu ziemi; a król Sesak będzie pił po nich. 27 I rzecz do nich: Tak mówi Pan zastępów, Bóg Izraelski: Pijcie, a popijcie się, owszem zwracajcie, i padajcie tak, abyście nie powstali dla miecza, który Ja poślę między was. 28 A nie chcieli wziąć kubka z ręki twojej, aby pili, tedy rzeczesz do nich: Tak mówi Pan zastępów: Koniecznie pić musicie. 29 Bo ponieważ na to miasto, które nazwane jest od imienia mego, Ja zaczynam przywodzić złe rzecz, a wybyście bez karania być mieli? Nie będziecie bez karania; bom Ja miecz przyzwał na wszystkich obywateli tej ziemi, mówi Pan zastępów. 30 Przetoż ty prorokuj przeciwko nim te wszyskie słowa, a mów do nich: Pan z wysoka zaryczy, a mieszkania świętobliwości swojej wyda głos swój, rycząc zaryczy z mieszkania swego; krzyk pobudzających się jako tłoczących prasę, rozlegać się będzie prze ciwko wszystkim obywatelom tej ziemi. 31 I przejdzie huk aż do kończyn ziemi; bo się Pan rozpiera z tymi narodami, w sąd sam wchodzi ze wszelkiem ciałem, niezbożnych poda pod miecz, mówi Pan. 32 Tak mówi Pan zastępów: Oto udręczenie pójdzie z narodu do narodu, a wicher wielki powstanie od kończyn ziemi; 33 I będą pobici od Pana czasu od końca ziemi aż do końca ziemi; nie będą ich płakać, ani zbierać, ani chować; będą jako gnój na polu. 34 Narzekajcie pasterze i wołajcie, a walajcie się w popiele, wy najzacniejsi tej ! bo się wypełniły dni wasze, zabicia i rozproszenia waszego, i upadniecie jako naczynie drogie. 35 I zginie ucieczka pasterzom, a ujście najzacniejszym tej trzody. 36 Głos wołania pasterzy, i narzekanie najzacniejszych tej trzody słychać będzie; bo Pan spustoszy pastwiska ich. 37 I zagubione będą spokojne pastwiska dla zapalczywości gniewu Pańskiego, 38 Który opuści jako lew jaskinię swoję; bo ziemia ich przyjdzie na spustoszenie dla zapalczywości pustoszyciela, i dla popędliwości gniewu jego.

Jr 26

1 Na początku królowania Joakima, syna Jozyjasza, króla Judzkiego, stało się to słowo od Pana, mówiąc: 2 Tak mówi Pan: Stań w domu Pańskiego, a mów do wszystkich miast Judzkich, do przychodzących kłaniać się w domu Pańskim, wszystkie słowa, któreć rozkazuję mówić do nich; nie ujmuj i słowa. 3 Owa usłuchają, a nawrócą się każdy od złej drogi swej, abym pożałował złego, którem im umyślił uczynić dla złości spraw ich. 4 I rzecz do nich: Tak mówi Pan: mię nie usłuchacie, żebyście chodzili w moim, którym wam przedłożył. 5 Słuchając słów sług moich proroków, których Ja posyłam do was, jakoście, gdym ich rano wstawając posyłał, nie usłuchali: 6 uczynię temu domowi jako Sylo, a to miasto dam na przeklęstwo wszystkim narodom ziemi. 7 A kapłani i prorocy i lud słyszeli mówiącego te słowa w domu Pańskim. 8 A skoro przestał Jeremijasz mówić wszystko, co mu był Pan mówić wszystkiemu ludowi, pojmali go oni kapłani i prorocy, i wszystek on lud mówiąc: Śmiercią umrzesz. 9 Czemuś prorokował w imię Pańskie, mówiąc: Stanie się temu domowi jako Sylo, a to miasto tak spustoszeje, że w niem nie będzie obywatela? I zgromadzał się wszystek lud przeciwko Jeremijaszowi do domu Pańskiego. 10 Tedy usłyszawszy te rzeczy Judzcy, przyszli z domu królewskiego do domu Pańskiego, i usiedli w wejściu nowej bramy Pańskiej. 11 I rzekli kapłani i prorocy do książąt, i do wszystkiego ludu, mówiąc: Ten mąż godzien jest śmierci; bo prorokował przeciwko miastu temu, jakoście to słyszeli w uszy swoje. 12 Tedy rzekł Jeremijasz do wszystkich książąt, i do wszystkiego ludu, mówiąc: Pan mię posłał, abym prorokował o tym domu i o tem mieście wszystko to, coście słyszeli. 13 teraz poprawcie drogi swoje i sprawy swe, a usłuchajcie głosu Pana, Boga swego, a pożałuje Pan tego złego, które wyrzekł przeciwko wam. 14 A ja otom jest w rękach waszych; czyńcie zemną, co dobrego i sprawiedliwego jest w oczach waszych. 15 A zapewne wiedzcie, jeźliż mię zabijecie, że krew niewinną zwalicie na się i na to miasto, i na obywateli jego; bo mię zaprawdę Pan do was posłał, abym mówił te wszystkie słowa w uszy wasze. 16 I rzekli książęta i wszystek lud do kapłanów i do onych proroków: Niema być żadnym sposobem ten mąż osądzony na śmierć, ponieważ w imieniu Pana, Boga naszego, mówił do nas. 17 Tedy powstali niektórzy z starszych onej ziemi, i uczynili rzecz do wszystkiego zgromadzenia ludu, mówiąc: 18 Micheasz Morastytczyk prorokował za dni Ezechijasza, króla Judzkiego, i rzekł do wszystkiego ludu Judzkiego, mówiąc: Tak mówi Pan zastępów: jako pole poorany będzie, a jako gromady rumu będzie, a góra domu tego jako wysokie lasy. 19 go zaraz dlatego zabili Ezechijasz, król Judzki, i wszystek Juda? izali się nie ulękł Pana, a nie modlił się Panu? I żałował Pan onego złego, które był wyrzekł przeciwko nim: przetoż my złą rzecz czynimy przeciwko duszom naszym. 20 Także też był mąż prorokujący w imieniu Pańskiem, Uryjasz, syn Semejaszowy, z Karyjatyjarym, który prorokował o tem mieście i o tej ziemi według wszystkich słów Jeremijaszowych. 21 A gdy usłyszał król Joakim, i wszystko rycerstwo jego, i wszyscy książęta słowa jego, zaraz go chciał król zabić, co usłyszawszy Uryjasz uląkł się, a uciekłszy przyszedł do Egiptu. 22 Ale król Joakim posłał niektórych do Egiptu, Elnatana, syna Achborowego, i innych z nim do Egiptu; 23 Którzy wywiódłszy Uryjasza z Egiptu, go do króla Joakima; i zabił go mieczem, i wrzucił trupa jego do grobów ludu pospolitego. 24 Wszakże ręka Achikama, syna Safanowego, była przy Jeremijaszu, aby nie był wydan w ręce ludu, i nie był zabity.

Mk 3

1 Wszedł do , a był tam człowiek, który miał rękę uschłą. 2 I podstrzegali go, go w sabat uzdrowił, aby go oskarżyli. 3 I rzekł człowiekowi, który miał rękę uschłą: Wystąp w pośrodek. 4 I rzekł do nich: Godzili się w sabat dobrze czynić, czyli źle czynić? człowieka zachować, czyli zabić? a oni milczeli. 5 spojrzawszy po nich z gniewem i zasmuciwszy się nad zatwardzeniem serca ich, rzekł onemu człowiekowi: Wyciągnij rękę twoję! i wyciągnął; i przywrócona jest ręka jego do zdrowia jako i druga. 6 Tedy wyszedłszy Faryzeuszowie, uczynili radę z Herodyjany przeciwko niemu, go stracili. 7 Ale Jezus z uczniami swymi ustąpił nad morze, a wielkie mnóstwo szło za nim z Galilei i z ziemi Judzkiej, 8 I z , i z Idumei, i zza Jordanu, i z tych, którzy mieszkali około Tyru i Sydonu, wielkie mnóstwo, słysząc, jak wielkie rzeczy czynił, przyszli do niego. 9 I uczniom swoim, aby łódkę mieli zawsze w pogotowiu, dla ludu, aby go nie cisnęli. 10 ich wiele uzdrawiał, tak nań padali, aby się go dotykali, którzykolwiek choroby mieli. 11 A duchowie nieczyści, gdy go ujrzeli, upadali przed nim i wołali, mówiąc: Ty jesteś Syn Boży! 12 Ale ich on srodze gromił, żeby go nie objawiali. 13 I wstąpił na górę, a wezwał do siebie tych, których sam chciał, i przyszli do niego. 14 I postanowił ich dwanaście, aby z nim byli, a iżby je wysłał kazać : 15 I żeby mieli moc uzdrawiać choroby i wyganiać dyjabły: 16 Szymona, któremu imię dał Piotr; 17 I , syna Zebedeuszowego, i Jana, brata Jakóbowego, (którym dał imię Boanerges, to jest: synowie gromu); 18 I Andrzeja, i Filipa, i Bartłomieja, i Mateusza, i Tomasza, i Jakóba, syna Alfeuszowego, i Tadeusza, i Szymona Kananejczyka; 19 I Judasza Iszkaryjota, który go też wydał. 20 I przyszli do domu. I zgromadził się znowu lud, tak iż nie mogli ani chleba jeść. 21 A gdy o tem usłyszeli jego powinni, przyszli, aby go pojmali; bo mówili, że odszedł od rozumu. 22 A nauczeni w Piśmie, którzy byli przyszli z Jeruzalemu, mówili: Iż ma Beelzebuba, a iż przez książęcia dyjabelskiego wygania dyjabły. 23 I wezwawszy ich, mówił do nich w podobieństwach: może szatan szatana wyganiać? 24 A jeźliże królestwo samo w sobie będzie rozdzielone, nie może się ostać ono królestwo. 25 I dom, jeźliby sam przeciwko sobie był rozdzielony, nie będzie się mógł ostać on dom. 26 Takci, jeźli szatan powstał sam przeciwko sobie i jest rozdzielony, nie może się ostać, ale koniec bierze. 27 Nikt nie może sprzętu mocarzowego, wszedłszy do domu jego, rozchwycić, jeźliby mocarza onego nie związał; a potem dom jego splądruje. 28 Zaprawdę powiadam wam, że wszystkie grzechy synom ludzkim będą odpuszczone, i bluźnierstwa, któremibykolwiek bluźnili; 29 Ale kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie ma odpuszczenia na wieki, ale winien jest sądu wiecznego. 30 Bo mówili: Ma ducha nieczystego. 31 Przyszli tedy bracia i matka jego, a stojąc przed domem, posłali do niego, i kazali go zawołać. 32 A lud siedział około niego, i rzekli mu: Oto matka twoja i bracia twoi szukają cię przed domem. 33 Ale im on odpowiedział, mówiąc: Któż jest matka moja, i bracia moi? 34 A spojrzawszy wokoło po tych, którzy koło niego siedzieli, rzekł: Oto matka moja, i bracia moi! 35 Albowiem ktobykolwiek czynił wolę Bożą, ten jest brat mój, i siostra moja, i matka moja.

Ps 141

1 Pieśń Dawidowa. Panie! wołam do ciebie, pośpiesz się do mnie: posłuchaj głosu mego, gdy wołam do ciebie. 2 Niech będzie przyjemna modlitwa moja, jako kadzidło przed twoim, a podnoszenie rąk moich jako ofiara wieczorna. 3 Panie! połóż straż ustom moim; strzeż drzwi warg moich. 4 Nie nachylaj serca mego do złej rzeczy, abym nie czynił spraw z mężami czyniącymi , i żebym się nie karmił rozkoszami ich. 5 Niech mię bije sprawiedliwy, a przyjmę to za miłosierdzie; i niech mię gromi, a będzie mi to za najwyborniejszy olejek, który nie zarazi głowy mojej; jeszczeć modlitwa moja płatna będzie przeciwko złości ich. 6 Niech będą zrzuceni do miejsc opoczystych sędziowie ich, aby słyszeli słowa moje, że były wdzięczne. 7 Jako gdyby kto rąbał i łupał drwa na ziemi, tak się rozlatują kości nasze aż do ust grobowych. 8 Ale do ciebie, Panie, Panie! podnoszę oczy moje; w tobie ufam, nie odpychaj mojej. 9 Strzeż mię od sidła, które na mię zastawili, i od sideł czyniących nieprawość. 10 Niech wpadną razem w sieci swoje niepobożni, a ja za tem przeminę.

Słowniczek archaizmów (39)

książęta, książąt, książąt: przywódca, władca, wódz
jeruzalem, jeruzalemu, jeruzalemskich: Jerozolima
przeto, przetoż: dlatego
iż, iżby: że
cóż: co
przywiodę, przywiedli: przyprowadzę, przyprowadził
albowiem: ponieważ, bo
zaiste: naprawdę, zaprawdę
ostatek, ostatki: reszta
utrapienie: ucisk, cierpienie
pohańbienie: zhańbienie
jeremijasz, jeremijasza: Jeremiasz
wszystek, wszystka, wszystko, wszystkiego: cały, każdy
nieprawość: bezprawie, grzech
tedy: wtedy, zatem
owszem: przeciwnie; owszem
faraona: faraon
pospólstwo: zwykły lud
jeźli, jeźliby, jeźliż: jeśli
onego, onej, onych, onemu: ten, tamten
trzody: stado
sieni: przedsionek
snać: może, być może
zakonie: Prawo Mojżeszowe (Tora)
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
wszakże: jednak, przecież
syon: Syjon (Jerozolima)
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
zasię: zaś, natomiast
bóżnicy: synagogi
wnet: zaraz
jakoby: jak gdyby; żeby
ewangieliję: ewangelia, Dobra Nowina
jakóba: Jakub
jakoż: a więc, jakże
pierwej: wcześniej, najpierw
obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
niepobożni, niepobożnych: bezbożni
duszy: życie, osoba, człowiek

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Dwa kosze fig

Jr 24

Jeremiasz widzi dwa kosze fig przed świątynią: jeden z bardzo dobrymi, drugi z bardzo złymi. Pan wyjaśnia, że dobre figi to Judejczycy wywiezieni do Babilonu. W ludzkich oczach byli przegrani i oderwani od świątyni, a Bóg mówi: spojrzę na nich łaskawie, sprowadzę ich z powrotem, zbuduję ich, a nie zburzę, i dam im serce, żeby mnie poznali. Cierpienie na wygnaniu nie oznaczało porzucenia. Bóg działał właśnie tam. Jeśli przechodzisz przez czas, który wygląda jak wygnanie, nie wyciągaj pochopnie wniosków, że Bóg odwrócił się od ciebie. Dziś poproś Go, by pokazał, czego w tym czasie chce cię nauczyć. Jeśli możesz, opowiedz o tym komuś bliskiemu, bo wspólna wiara łatwiej przechodzi w konkretne działanie.

Modlitwa: Boże, w moim wygnaniu Ty jesteś ze mną. Daj mi serce, które Cię poznaje także w trudnym czasie.