Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 277 of 365

Dzień 277

Iz 61–62; Mt 17; Ps 127

Dzień 277 z 365

Stary Testament

Iz 61–62

Nowy Testament

Mt 17

Psalm

Ps 127

Iz 61

1 Duch Panującego Pana jest nademną; mię Pan, abym opowiadał Ewangeliję cichym, posłał mię, abym związał rany tych, którzy są skruszonego serca, abym zwiastował pojmanym wyzwolenie, a więźniom otworzenie ciemnicy; 2 Abym ogłosił miłościwy rok Pański, i dzień Boga naszego; abym cieszył wszystkich płaczących; 3 Abym sprawił radość płaczącym w , a dał im ozdobę miasto popiołu, olejek wesela miasto smutku, odzienie chwały miasto ściśnionego; i będą nazwani drzewami sprawiedliwości, szczepieniem Pańskiem, abym był uwielbiony. 4 pobudują spustoszenie starodawne, pustynie stare naprawią, a odnowią miasta spustoszone, puste za wielu narodów. 5 Bo się stawią cudzoziemcy, a paść będą stada wasze, a synowie cudzoziemców oraczami waszymi i winiarzami waszymi będą. 6 Ale wy kapłanami Pańskimi nazwani będziecie, sługami Boga naszego zwać was będą; majętności pogan używać będziecie, a w sławie ich wywyższeni będziecie. 7 Za dwojakie i zelżywość waszę śpiewać będziecie; z działu ich, i w ziemi ich dwojakie posiądziecie, a tak wieczne mieć będziecie. 8 Ja Pan miłuję sąd, a mam w nienawiści łupiestwo przy całopaleniu; przetoż sprawię, aby uczynki ich działy się w prawdzie, a przymierze wieczne postanowię z nimi. 9 I znajome będzie między poganami ich, a potomstwo ich w pośrodku narodów; wszyscy, którzy ich ujrzą, poznają ich, że są nasieniem, któremu Pan pobłogosławił. 10 Weseląc się będą w Panu, a moja rozraduje się w Bogu moim; bo mię oblókł w szaty , a płaszczem sprawiedliwości przyodział mię, jako oblubieńca ozdobnego chwałą, i jako oblubienicę ozdobioną w klejnoty swoje. 11 Bo jako ziemia wydaje płód swój, a jako ogród nasienie swoje wywodzi, tak panujący Pan wywiedzie sprawiedliwość i chwałę swoję przed wszystkie narody.

Iz 62

1 Dla Syonu milczeć nie będę, a dla nie uspokoję się, dokąd sprawiedliwość jego nie jako jasność, a jego jako pochodnia gorzeć nie będzie. 2 I oglądają narody sprawiedliwość twoję, i wszyscy królowie sławę twoję i nazwą cię imieniem nowem, które usta Pańskie mianować będą. 3 I będziesz koroną ozdobną w ręce Pańskiej, i koroną królestwa w ręce Boga twego. 4 Nie będą cię więcej zwać opuszczoną, i ziemia twoja nie będzie więcej zwana spustoszoną; ale ty nazywana będziesz rozkoszą moją, a ziemia twoja mężatką; bo Pan będzie miał rozkosz w tobie, a ziemia twoja będzie zamężna. 5 jako młodzieniec pannę pojmuje, tak cię sobie pojmą synowie twoi; a jako się oblubieniec weseli z oblubienicy, tak się będzie z ciebie Bóg twój. 6 Na murach twoich, o Jeruzalem! postawię stróżów, którzy przez cały dzień całą noc nigdy nie umilkną; którzy wspominacie Pana, nie milczcie; 7 A nie dawajcie mu , dokąd nie utwierdzi, i dokąd nie sposobi, aby Jeruzalem było sławne na ziemi. 8 Przysiągł Pan przez prawicę swoję i przez ramię mocy swojej, mówiąc: Nie podam więcej pszenicy twojej na pokarm nieprzyjaciołom twoim, i nie będą pić cudzoziemcy wina twego, około któregoś pracował. 9 Ale ci, którzy je zgromadzą, pożywać go, i chwalić Pana będą; a którzy je zbierają, będą je pić w sieniach mojej. 10 Przechodźcie, przechodźcie przez bramy! gotujcie drogę ludowi; wyrównajcie, wyrównajcie gościńce; wybierzcie kamienie, podnieście chorągiew do narodów. 11 Oto Pan rozkaże obwołać aż do kończyn ziemi; powiedzcie córce Syońskiej: Oto twój idzie, oto zapłata jego z nim, a dzieło jego przed nim. 12 I nazwią synów twoich ludem świętym, odkupionymi Pańskimi, a ciebie nazwią miastem zacnem i nie opuszczonem.

Mt 17

1 A po sześciu dniach wziął Jezus Piotra i i Jana, brata jego, i wprowadził je na górę wysoką osobno. 2 I przemieniony jest przed nimi, a rozjaśniło się jego jako słońce, a szaty jego stały się białe jako światłość. 3 A oto ukazali się im Mojżesz i , z nim rozmawiający. 4 I odpowiadając Piotr, rzekł do Jezusa: Panie! dobrze nam tu być; chcesz, uczynimy tu trzy namioty, tobie jeden, i Mojżeszowi jeden, i Elijaszowi jeden. 5 A gdy on jeszcze mówił, oto obłok jasny zacienił je; a oto głos z obłoku mówiący: Ten jest Syn mój miły, w którym mi się upodobało, tego słuchajcie. 6 To usłyszawszy uczniowie, upadli na twarz swoję i bali się bardzo. 7 przystąpiwszy Jezus dotknął się ich i rzekł: Wstańcie, a nie bójcie się. 8 A oni podniósłszy oczy swoje, nikogo nie widzieli, tylko Jezusa samego. 9 A gdy zstępowali z góry, przykazał im Jezus, mówiąc: Nikomu nie powiadajcie tego widzenia, aż Syn człowieczy zmartwychwstanie. 10 I pytali go uczniowie jego, mówiąc: tedy nauczeni w Piśmie powiadają, że ma Elijasz przyjść? 11 A Jezus odpowiadając, rzekł im: Elijaszci pierwej przyjdzie i naprawi ; 12 Ale wam powiadam: Elijasz już przyszedł, nie poznali go, ale uczynili mu, cokolwiek chcieli; takci i Syn człowieczy ma ucierpieć od nich. 13 Tedy zrozumieli uczniowie, że o Janie Chrzcicielu mówił do nich. 14 A gdy przyszli do ludu, przystąpił do niego człowiek, i upadł przed nim na kolana, 15 I rzekł: Panie! zmiłuj się nad synem moim: lunatykiem jest, i ciężko się trapi; częstokroć bowiem wpada w ogień, i częstokroć w wodę. 16 I przywiodłem go do uczniów twoich, ale go nie mogli uzdrowić. 17 A odpowiadając Jezus, rzekł: O rodzaju niewierny i przewrotny! Dokądże będę z wami? Dokądże was będę cierpiał? przywiedźcie mi go sam. 18 I zgromił dyjabła Jezus; i wyszedł od niego, i uzdrowiony jest on młodzieniec od onejże godziny. 19 Tedy przystąpiwszy uczniowie do Jezusa osobno, rzekli mu: Czemużeśmy go my wygnać nie mogli? 20 Lecz Jezus rzekł do nich: Dla niedowiarstwa waszego; zaprawdę bowiem powiadam wam: Jeźlibyście, mając wiarę jako ziarno gorczyczne, rzekli tej górze: Przenieś się stąd na ono miejsce, tedy się przeniesie, a nic niemożebnego wam nie będzie. 21 Ale ten rodzaj nie wychodzi, tylko przez modlitwę i przez post. 22 A gdy przebywali w Galilei, rzekł do nich Jezus: Syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzkie; 23 I zabiją go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie. I zasmucili się bardzo. 24 A gdy przyszli do Kapernaum, przystąpili do Piotra ci, którzy podatek wybierali, i rzekli: nauczyciel wasz nie daje podatku? 25 I rzekł: Tak. A gdy wchodził w dom, uprzedził go Jezus, mówiąc: Cóż ci się zda, Szymonie? Królowie ziemscy od kogoż biorą cło albo czynsz? od synów swoich, czyli od obcych? 26 Rzekł mu Piotr: Od obcych. I rzekł mu Jezus: Toć tedy synowie są wolni. 27 Wszakże abyśmy ich nie zgorszyli, szedłszy do morza, zarzuć wędkę, a tę rybę, która najpierwej uwięźnie, weźmij, a otworzywszy gębę jej, znajdziesz stater, który wziąwszy, daj im za mię i za się.

Ps 127

1 Pieśń stopni dla Salomona. Pan domu nie zbuduje, próżno pracują ci, którzy go budują; jeźli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuje ten, który go strzeże. 2 Próżno macie rano wstawać, długo siadać, i jeść chleb boleści, ponieważ Pan umiłowanemu swemu sen daje. 3 Oto są dziedzictwem od Pana, a płód nagrodą. 4 Jako strzały w ręku mocarza, tak są dziatki, które się darzą. 5 Błogosławiony mąż, który niemi napełnił sajdak swój; nie będą zawstydzani, gdy się w bramie rozpierać będą z nieprzyjaciołmi swymi.

Słowniczek archaizmów (31)

przeto, przetoż: dlatego
pomazał: namaścił
pomsty: zemsta; kara
syonie: Syjon (Jerozolima)
tedy: wtedy, zatem
pohańbienie: zhańbienie
dziedzictwo: spadek, własność
wesele: radość
nasienie: potomstwo
weselić: radować się
dusza: życie, osoba, człowiek
zbawienie, zbawienia: wybawienie
jeruzalem, jeruzalemu: Jerozolima
wynijdzie: wyjdzie
albowiem: ponieważ, bo
odpocznienia: odpoczynek
świątnicy: świątynia
zbawiciel: ten, który wybawia
jakóba: Jakub
oblicze: twarz; „przed obliczem” = w obecności
elijasz: Eliasz
jeźli: jeśli
cóż: co
pierwej: wcześniej, najpierw
wszystko: cały, każdy
iż: że
wszakże: jednak, przecież
onego: ten, tamten
izali: czyż? (pytanie retoryczne)
dziatki: dzieci
żywota: życie; także: łono, brzuch

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Odpoczynek jako zaufanie

Ps 127

Psalm 127 mówi: jeśli Pan domu nie zbuduje, próżno trudzą się ci, którzy go budują. Jeśli Pan miasta nie ustrzeże, próżno czuwa strażnik. Potem dodaje zdanie, które zaskakuje pracowitych: daremne jest dla was wstawanie wcześnie i późne siedzenie, jedzenie chleba ciężkiej pracy, bo Bóg daje swoim umiłowanym we śnie. Nie znaczy to, że praca jest zła. Znaczy, że wynik nie spoczywa tylko na tobie. Odpoczynek jest aktem wiary: wierzę, że Bóg działa, gdy ja śpię. Dziś zrób coś, co wyraża zaufanie: skończ pracę o ustalonej godzinie, zrezygnuj z dodatkowej godziny nad ekranem i połóż się spać na czas. Oddaj Bogu to, czego nie dokończyłeś.

Modlitwa: Panie, to Ty budujesz mój dom. Pomóż mi odpocząć w zaufaniu, że Ty czuwasz.