Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 247 of 365

Dzień 247

Pnp 5–6; Ap 9; Ps 97

Dzień 247 z 365

Stary Testament

Pnp 5–6

Nowy Testament

Ap 9

Psalm

Ps 97

Pnp 5

1 Przyszedłem do ogrodu mego, siostro moja, oblubienico moja! zbieram myrrę moję z rzeczami wonnemi mojemi; jem plastr mój z miodem moim, piję wino moje z mlekiem mojem. Jedzcież, przyjaciele! pijcie, a pijcie dostatkiem, mili moi! 2 Jać śpię; ale serce moje czuje, i słyszy głos miłego mego, kołaczącego i mówiącego: Otwórz mi, siostro moja, przyjaciółko moja, gołębico moja, uprzejma moja! głowa moja pełna jest rosy, a kędzierze moje kropli nocnych. 3 I odpowiedziałem: Zewlekłam suknię moję, ją oblec mam? umyłam nogi moje, jakoż je zmazać mam? 4 Miły mój ściągnął rękę swoję dziurą, a wnętrzności moje wzruszyły się we mnie. 5 I wstałam, abym otworzyła miłemu memu, a oto z rąk mych kapała myrra, a z palców moich myrra ciekąca na rękojeść zawory. 6 Otworzyłam miłemu memu; ale miły mój już był odszedł i minął. Omdlałam była na głos jego; szukałam go, alem go nie znalazła; wołałam go, ale mi się nieozwał. 7 Natrafili mię stróże, co chodzą po mieście; ubili mię, zranili mię, wzięli i płaszcz mój ze mnie stróże murów. 8 Poprzysięgam was, córki Jeruzalemskie! Jeślibyście znalazły miłego mego, abyście mu powiedziały, żem od miłości zachorowała. 9 ma miły twój nad innych miłych, o najpiękniejsza między niewiastami? co ma miły twój nad innych miłych, że nas tak poprzysięgasz? 10 Miły mój biały i rumiany, i zacniejszy nad innych dziesięć tysięcy. 11 Głowa jego jako bryła szczerego złota; włosy jego kędzierzawe, czarne jako kruk; 12 Oczy jego jako gołębicy nad strumieniami wody, jako umyte w mleku, stojące w mierze swojej; 13 Policzki jego jako zagonki ziół wonnych, jako kwiatki wonnych rzeczy; wargi jego jako lilije wypuszczające myrrę ciekącą; 14 Ręce jego jako pierścienie złote, osadzone drogim kamieniem, hiacyntem; brzuch jego jako glanc kości słoniowej, safirem osadzonej; 15 Golenie jego jako słupy marmurowe, postawione na podstawkach złota wybornego; jego jako Liban, wyborne jako cedry; 16 Usta jego nader słodkie, a jest pożądany. Taki ci jest miły mój, i taki przyjaciel mój, o córki Jeruzalemskie! Gdzież poszedł miły twój, o najpiękniejsza między niewiastami? Gdzie się obrócił miły twój? a szukać go będziemy z tobą.

Pnp 6

1 Miły mój wstąpił do ogrodu swego między zagonki ziół wonnych, aby pasł w ogrodach, i żeby zbierał lilije. 2 Jam jest miłego mego, a miły mój jest mój, który pasie między lilijami. 3 Pięknaś ty, przyjaciółko moja! jako Tersa; pięknaś, jako ; ogromna, jako wojsko uszykowane. 4 (Odwróć oczy twoje odemnie, gdyż mię one srogim czynią). Włosy twoje są jako stada kóz, które wychodzą z Galaad. 5 Zęby twoje są jako stado owiec, które wychodzą z kąpieli, z których każda miewa po dwojgu, a niepłodnej między niemi. 6 Skronie twoje między kędzierzami twemi są jako sztuka jabłka granatowego. 7 jest sześćdziesiąt żon królewskich, a ośmdziesiąt założnic, a panien bez liczby: 8 jednaż jest gołębica moja, uprzejma moja, jedynaczka u matki swojej, bez zmazy u rodzicielki swojej. Ujrzawszy ją córki, błogosławioną ją nazwały; także i żony królewskie i założnice, i chwaliły ją, mówiąc: 9 Któraż to jest, co się pokazuje jako zorza, piękna jako miesiąc, czysta jako słońce, ogromna jako wojsko uszykowane z chorągwiami? 10 Zstąpiłam do ogrodu orzechowego, abym oglądała owoce rosnące w dolinach; abym obaczyła, kwitną winne macice, a wypuszczająli pączki jabłonie granatowe. 11 Niżem się dowiedziała, moja wsadziła mię na wóz z ludu mego. 12 Nawróć się, nawróć się, o Sulamitko! nawróć się, nawróć się, niech na cię patrzymy. widzicie na Sulamitce? Widzimy, hufy wojenne.

Ap 9

1 I zatrąbił piąty Anioł i widziałem, że gwiazda spadła z nieba na ziemię, a dano jej klucz studni przepaści. 2 I otworzyła studnię przepaści; i wystąpił dym z studni, dym pieca wielkiego, i zaćmiło się słońce i powietrze od dymu onej studni. 3 A z onego dymu wyszły szarańcze na ziemię i dano im moc, jako mają moc niedźwiadki ziemskie; 4 A rzeczono im, żeby nie szkodziły trawie ziemi, ani żadnej rzeczy zielonej, ani żadnemu drzewu, ale tylko samym ludziom, którzy nie mają pieczęci Bożej na czołach swoich. 5 A dano im, nie żeby ich zabijały, ale aby ich dręczyły przez pięć miesięcy, a udręczenie ich, aby było jako udręczenie od niedźwiadka, gdy człowieka ukąsi. 6 w one dni szukać będą ludzie śmierci, ale jej nie znajdą; i będą chcieli umrzeć, ale śmierć od nich uciecze. 7 A kształt onych szarańczy podobny był koniom zgotowanym do bitwy, a na głowach ich były jakoby korony podobne złotu, a twarze ich jako twarze ludzkie; 8 I miały włosy jako włosy niewieście, a zęby ich były jako lwie; 9 A miały pancerze jako pancerze żelazne, a szum skrzydeł ich, jako grzmot wozów, gdy wiele koni bieży do bitwy. 10 A ogony miały podobne niedźwiadkom, a żądła były w ogonach ich, a moc ich była szkodzić ludziom przez pięć miesięcy; 11 A miały nad sobą króla, anioła przepaści, któremu imię po żydowsku Abaddon, a po grecku ma imię Apolijon. 12 Biada przeszło, a oto jeszcze idą dwa biada potem. 13 zatrąbił Anioł szósty, a słyszałem głos jeden ze czterech rogów ołtarza złotego, który jest przed oblicznością Bożą, 14 Mówiący szóstemu Aniołowi, który miał trąbę: Rozwiąż onych czterech Aniołów związanych u wielkiej rzeki Eufrates. 15 I rozwiązani są oni czterej Aniołowie, zgotowani na godzinę i na dzień, i na miesiąc, i na rok, aby pobili trzecią część ludzi. 16 A liczba wojska jezdnego była dwieściekroć tysiąc tysięcy; bom słyszał liczbę ich. 17 Widziałem także konie w widzeniu, a ci, którzy siedzieli na nich, mieli pancerze ogniste hijacyntowe i siarczane; a głowy onych koni były jako głowy lwie, a z gęby ich wychodził ogień i dym i siarka. 18 A od tego trojga pobita jest trzecia część ludzi od ognia i od dymu, i od siarki, które wychodziły z gąb ich. 19 moc ich jest w gębach ich i w ogonach ich; bo ogony ich wężom są podobne, mając głowy, któremi szkodzą. 20 A inni ludzie, którzy nie są pobici temi plagami, ani pokutowali od uczynków rąk swoich, aby się nie kłaniali dyjabłom i złotym i srebrnym, i miedzianym, i kamiennym i drewnianym, którzy ani widzieć nie mogą, ani słyszeć, ani chodzić; 21 Ani pokutowali z mężobójstw swoich, ani z czarów swoich, ani z wszeteczeństw swoich, ani z złodziejstw swoich.

Ps 97

1 Pan króluje; wyskakuj ziemio, a wesel się mnóstwo wysep! 2 Obłok i ciemność około niego; sprawiedliwość i sąd są gruntem jego. 3 Ogień przed jego idzie, a zapala w około nieprzyjaciół jego. 4 Błyskawice jego oświecają okrąg świata, co widząc ziemia zadrżała. 5 Góry jako wosk rozpływają się przed obliczem Pańskiem, przed obliczem Pana ziemi. 6 Niebiosa opowiadają sprawiedliwość jego, a wszystkie narody oglądają chwałę jego. 7 Niechże będą zawstydzeni wszyscy, którzy służą obrazom, którzy się chlubią w bałwanach; kłaniajcież mu się wszyscy bogowie. 8 To usłyszawszy rozweseli się, a radować się będą córki Judzkie, dla twoich, Panie! 9 Albowiemeś ty Pan najwyższy na wszystkiej ziemi, a bardzoś wywyższony nad wszystkich bogów. 10 Wy, którzy miłujecie Pana, miejcie złe w nienawiści; on strzeże świętych swoich, a z ręki wyrywa ich. 11 Światłości nasiano sprawiedliwemu, a radości tym, którzy są uprzejmego serca. 12 Weselcie się sprawiedliwi w Panu, a wysławiajcie pamiątkę świętobliwości jego.

Słowniczek archaizmów (22)

albowiem: ponieważ, bo
jakoż: a więc, jakże
cóż: co
oblicze, obliczem: twarz; „przed obliczem” = w obecności
wszystek, wszystkiej: cały, każdy
jeruzalem: Jerozolima
niemasz: nie ma
aczkolwiek: chociaż
wszakże: jednak, przecież
jeźli: jeśli
dusza: życie, osoba, człowiek
przedniejszych: najznamienitszy, naczelny
jakoby: jak gdyby; żeby
onego, onej, onych: ten, tamten
przetoż: dlatego
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
tedy: wtedy, zatem
bałwanom: bożek, posąg bałwochwalczy
stolicy: tron (także: stolica)
syon: Syjon (Jerozolima)
sądów: wyroki Boże, przepisy
niepobożnych: bezbożni

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Serce, które się nie zmienia

Ap 9

Piąta i szósta trąba przynoszą w Objawieniu obrazy ciężkie i budzące grozę. Najbardziej uderza jednak zdanie z końca rozdziału: ludzie, którzy ocaleli, nie odwrócili się od uczynków rąk swoich. Mimo ostrzeżeń nie zmienili ani kierunku, ani serca. To sygnał, że problemem człowieka nie jest brak znaków, lecz twardość serca. Bóg cierpliwie wzywa do pokuty, zanim dojdzie do końca. Dziś zadaj sobie szczere pytanie: czy jest we mnie obszar, o którym już wiele razy słyszałem, że potrzebuje zmiany, a ja ciągle zwlekam? Nazwij go po imieniu i dzisiaj podejmij jeden mały, konkretny krok nawrócenia. Nie musisz robić tego perfekcyjnie, wystarczy szczerość i gotowość, a resztę zrobi Bóg swoją łaską.

Modlitwa: Boże, zmiękcz moje serce, zanim stwardnieje. Daj mi odwagę zmienić to, co wiem, że muszę zmienić.