Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 214 of 365
Dzień 214
Hi 19–20; Hbr 10; Ps 64
Dzień 214 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Hi 19
1 A odpowiadając rzekł: 2 Dokądże trapić będziecie moję, a nacierać na mię mowami swemi? 3 Już dziesięćkroć zawstydziliście mię, i nie wstydże was, że się tak zatwardzacie przeciwko mnie? 4 A niech tak będzie, żem zbłądził; przy mnie zostanie błąd mój. 5 A się przeciw mnie wynosicie, a obwiniacie mię pohańbieniem mojem, 6 Wiedzcież, żeć mię Bóg odwrócił, i siecią swoją obtoczył mię. 7 Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, sądu. 8 Drogę moję zagrodził, żebym przejść nie mógł, a na ścieszce mojej ciemności położył. 9 Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej. 10 Popsuł mię zewsząd, abym zaginął, a wyrwał jako drzewo nadzieję moję. 11 zapalił się na mię gniew jego, a policzył mię w poczet nieprzyjaciół swoich. 12 Przyszły razem hufy jego, i utorowały przeciwko mnie drogę swoję, i obległy w około namiot mój. 13 Braci moich odemnie oddalił, a znajomi moi stronią odemnie. 14 Opuścili mię bliscy moi, a znajomi moi zapomnieli mię. 15 Komornicy domu mego, i służebnice moje mają mię za obcego, cudzoziemcem stałem się w oczach ich. 16 Wołamli na sługę mego, nie ozywa mi się, chociaż go proszę ustami memi. 17 Tchem moim brzydzi się żona moja, choć proszę przez synów mego. 18 I najlichsi pogardzają mną, a gdy powstaję, urągają mi. 19 Brzydzą się mną wszyscy najwierniejsi moi, a którychem umiłował, stali mi się przeciwnymi. 20 Do skóry mojej, jako do ciała mego przyschła kość moja; skóra tylko została około zębów moich. 21 Zmiłujcie się nademną, zmiłujcie się nademną, wy przyjaciele moi! bo ręka Boża dotknęła mię. 22 mię prześladujecie, jako Bóg, a ciała mego nie możecie się nasycić? 23 Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano! 24 Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były! 25 Aczci ja wiem, Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie. 26 A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga; 27 Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny; choć zniszczały nerki moje we wnętrznościach moich. 28 nie mówicie: Czemuż go prześladujemy? gdyż się przy mnie znajduje grunt dobrej sprawy. 29 Ulęknijcie się sami miecza, bo jest miecz; a wiedzcie, że będzie sąd.
Hi 20
1 A odpowiadając Sofar Naamatczyk rzekł: 2 Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył. 3 Słyszałem mnie hańbiącą naganę; ale duch wyrozumienia mego odpowie za mię. 4 nie wiesz, że to jest od wieku, od tego czasu, jako postawił Bóg człowieka na ziemi? 5 chwała krótka jest, a obłudnika na mgnienie oka? 6 By też wstąpiła aż do nieba jego, a obłoku się dotknęła głowa jego: 7 A na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział? 8 Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne. 9 Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego. 10 Synowie jego będą się korzyć ubogim; bo ręce jego muszą wracać, co wydarł. 11 Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą. 12 A choć złość słodnieje w ustach jego, i tai ją pod językiem swoim; 13 Kocha się w niej, a nie opuszcza jej, zatrzymywając ją w pośrodku podniebienia swego: 14 Wszakże pokarm jego we wnętrznościach jego odmieni się; żółcią padalcową stanie się w trzewach jego. 15 Bogactwa, które pożarł, zwróci, a z brzucha jego wyżenie je Bóg. 16 Głowę padalcową ssać będzie; zabije go język jaszczurczy. 17 Nie ogląda źródeł rzek, strumieni mówię miodu i masła. 18 Wróci pracę cudzą, a nie zażyje jej; i choć znowu nabędzie wielkich majętności, nie ucieszy się niemi. 19 Bo ubogich dręczył i opuszczał, złupił dom, którego nie budował; nic spokojnego nie poczuje w swoim, 20 Ani rzeczy swych wdzięcznych nie będzie mógł zatrzymać. 21 Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego. 22 Choćby i nazbyt miał , ściśniony będzie; wszelka ręka trapiących oburzy się nań. 23 Choć będzie miał czem napełnić brzuch swój, przecież nań Bóg puści gniewu swego, którą jako deszcz spuści nań, i na pokarmy jego. 24 Gdy uciekać będzie przed bronią żelazną, przebije go łuk hartowny. 25 Wyjęta będzie strzała z sajdaku wypuszczona, a grot przeniknie żółć jego; a gdy uchodzić będzie, ogarną go strachy. 26 Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w jego utrapiony będzie. 27 Odkryją niebiosa złość jego, a ziemia powstanie przeciwko niemu. 28 Przeniesie się urodzaj domu jego; dobra jego rozpłyną się w dzień gniewu jego. 29 Tenci jest dział człowieka niepobożnego od Boga, to naznaczone mu od Boga.
Hbr 10
1 mając cień przyszłych dóbr, a nie sam obraz rzeczy, jednakiemiż ofiarami, które na każdy rok ofiarują, nigdy nie może tych, którzy do nich przystępują, doskonałymi uczynić. 2 Bo inaczej przestano by ich było ofiarować, żeby już nie mieli żadnego sumienia o grzechy ci, którzy ofiarują, będąc raz oczyszczeni. 3 Ale przy tych ofiarach dzieje się przypomnienie grzechów na każdy rok. 4 Albowiem nie można rzec, aby krew wołów i kozłów miała gładzić grzechy. 5 Przetoż wchodząc na świat, mówi: Ofiary i obiaty nie chciałeś, aleś mi ciało sposobił. 6 i ofiary za grzech nie upodobałyć się. 7 rzekł: Oto idę (na początku księgi napisano o mnie), abym czynił, o Boże! wolę twoję; 8 Powiedziawszy wyżej: Żeś ofiary i obiaty, i całopalenia za grzech nie chciał, ani sobie upodobał, (które według zakonu bywają ofiarowane). 9 Tedy rzekł: Oto idę, abym czynił, o Boże wolę twoję; znosi pierwsze, aby wtóre postanowił. 10 Przez którą wolę jesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz uczynioną. 11 A wszelkić kapłan stoi na każdy dzień, służbę Bożą odprawując, a jednakież ofiary częstokroć ofiarując, które nigdy grzechów zgładzić nie mogą. 12 Lecz ten jednę ofiarę ofiarowawszy za grzechy, na wieki siedzi na prawicy Bożej, 13 Na koniec oczekując, ażby położeni byli nieprzyjaciele jego podnóżkiem nóg jego. 14 Albowiem jedną ofiarą doskonałymi uczynił na wieki tych, którzy bywają poświęceni. 15 A świadczy nam to i sam Duch Święty; albowiem powiedziawszy : 16 Toć jest przymierze, które postanowię z nimi po dniach, mówi Pan: Dam prawa moje do serca ich, a na myślach ich napiszę je. 17 A grzechów ich i ich nie wspomnę więcej: 18 A gdzieć jest odpuszczenie ich, jużci więcej ofiary nie potrzeba za grzech. 19 Mając tedy, bracia! wolność, do przez krew Jezusową, 20 (Drogą nową i żywą, którą nam poświęcił przez zasłonę, to jest przez ciało swoje.) 21 I kapłana wielkiego nad domem Bożym; 22 Przystąpmyż z prawdziwem sercem w zupełności wiary, mając oczyszczone serca od sumienia złego, 23 I omyte ciało wodą czystą, trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (boć wierny jest ten, który obiecał;) 24 I przypatrujmy się jedni drugim ku pobudzaniu się do miłości i do dobrych uczynków, 25 Nie opuszczając społecznego zgromadzenia naszego, jako niektórzy obyczaj mają, ale napominając jedni drugich, a to tem więcej, czem więcej widzicie, się on dzień przybliża. 26 Albowiem jeźlibyśmy dobrowolnie grzeszyli po wzięciu znajomości prawdy, nie zostawałaby już ofiara za grzechy; 27 Ale straszliwe niejakie oczekiwanie sądu i zapalenie ognia, który pożreć ma przeciwników. 28 Kto by odrzucił zakon Mojżeszowy, bez miłosierdzia za świadectwem dwóch albo trzech umiera. 29 Co się wam zda? sroższego karania godzien jest ten, kto by Syna Bożego podeptał i krew przymierza, przez którą był poświęcony, za pospolitą miał, i Ducha łaski zelżył? 30 Albowiem znamy tego, który powiedział: Mnie , Ja oddam, mówi Pan; i : Pan sądzić będzie lud swój. 31 Strasznać rzecz jest wpaść w ręce Boga żywego. 32 Wspomnijcie na dni pierwsze, w których będąc oświeceni, znosiliście wielki bój utrapienia, 33 Lubo to, gdyście byli i urąganiem, i utrapieniem na podziw wystawieni lub też gdyście się stali uczestnikami tych, z którymi się tak obchodzono. 34 Albowiemeście i z więzienia mego ze mną utrapieni byli i rozchwycenie majętności waszych przyjęliście z radością, wiedząc, że macie w sobie lepszą majętność w niebie, i trwającą. 35 Przetoż nie odrzucajcie ufności waszej, która ma wielką zapłatę. 36 Albowiem cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę. 37 Boć jeszcze bardzo, bardzo maluczko, a oto ten, który ma przyjść, przyjdzie, a nie omieszka. 38 A sprawiedliwy z wiary żyć będzie; a się kto schraniał, nie kocha się w nim moja. 39 Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się schraniają ku zginieniu, ale z tych, którzy wierzą ku pozyskaniu duszy.
Ps 64
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Wysłuchaj, o Boże! głos mój, gdy się modlę; od strachu nieprzyjaciela strzeż mój. 3 Skryj mię przed skrytą radą złośników, przed zbuntowaniem czyniących . 4 Którzy zaostrzyli język swój jako miecz, nałożyli strzałę swoję, słowo jadowite, 5 Aby strzelali z skrytości na niewinnego; niespodzianie nań strzelają, a nikogo się nie boją. 6 Stwierdzają się w złem; zmawiają się, zakryć sidłą, i mówią: Któż je obaczy? 7 Szukają pilnie nieprawości; giniemy od rad zdradliwie wynalezionych. Takci wnętrzność i serce człowiecze głębokie jest. 8 Ale gdy Bóg na nich wypuści prędką strzałę, porażeni będą; 9 A do upadku przywiedzie ich własny język ich; odłączy się od nich każdy, kto ich ujrzy. 10 I ulękną się wszyscy ludzie, a będą opowiadali sprawę Bożą, i dzieło jego zrozumieją. Ale sprawiedliwy się będzie weselił w Panu, a będzie w nim ufał; i będą się chlubili wszyscy, którzy są uprzejmego serca.
Słowniczek archaizmów (34)
- ijob
- Hiob
- dusza, duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- niemasz
- nie ma
- nadto
- ponadto
- żywot, żywota, żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- czemuż
- dlaczego
- iż
- że
- przeczże
- dlaczego
- pomsta
- zemsta; kara
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- niepobożnych
- bezbożni
- wesele
- radość
- hardość
- pyszny, wyniosły
- wszakże
- jednak, przecież
- przeto, przetoż
- dlatego
- wszystkiego
- cały, każdy
- popędliwość
- gniew, porywczość
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- dziedzictwo
- spadek, własność
- albowiem
- ponieważ, bo
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- ustawicznie
- ciągle
- całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- tedy, tedym
- wtedy, zatem
- pierwej
- wcześniej, najpierw
- onych
- ten, tamten
- wnijść
- wejdzie, wejść
- świątnicy
- świątynia
- jakoż
- a więc, jakże
- zasię
- zaś, natomiast
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- jakoby
- jak gdyby; żeby
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Nie opuszczajmy zgromadzeń
Hbr 10
Autor listu wzywa, aby przystępować do Boga z szczerym sercem i w pełni wiary, trzymać się niezachwianie wyznania nadziei, bo wierny jest Ten, który obiecał. Następnie dodaje coś bardzo praktycznego: pilnujmy jedni drugich, pobudzajmy się do miłości i dobrych uczynków, nie opuszczając wspólnych zgromadzeń, jak niektórzy mają to w zwyczaju, ale zachęcając się nawzajem. Wiara ma wymiar wspólnotowy. Dziś pomyśl o kimś, kto ostatnio rzadziej pojawia się w zborze, i skontaktuj się z nim, zaproś go lub po prostu zapytaj, jak mu się wiedzie. Zachęta bywa czasem najlepszym darem. Wspólnota nie jest dodatkiem do wiary, ale jednym z narzędzi, którymi Bóg nas wzmacnia, szczególnie gdy trudno nam trwać.
Modlitwa: Panie, zachowaj mnie we wspólnocie Twojego ludu. Daj mi zachęcać innych do miłości i dobrych uczynków.
Log in to mark days as done.