Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 205 of 365
Dzień 205
Est 10; Hi 1; Hbr 1; Ps 55
Dzień 205 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
Est 10
1 Potem ułożył król Aswerus podatek na ziemię swoję, i na wyspy morskie. 2 Awszystkie sprawy mocy jego, i możności jego, z opisaniem zacności Mardocheuszowej, którą go wielmożnym uczynił król, to zapisano w księgach kronik o królach Medskich i Perskich. 3 Mardocheusz Żyd był wtórym po królu Aswerusie, i wielkim u Żydów, i zacny u mnóstwa braci swych, starając się o dobro ludu swego, i sprawując pokój wszystkiemu narodowi swemu.
Hi 1
1 Był mąż w ziemi Uz, imieniem ; a ten mąż był doskonały, i szczery, i bojący się Boga, a odstępujący od złego. 2 I urodziło mu się synów, a trzy córki. 3 A miał dobytku siedm tysięcy owiec, i trzy tysiące wielbłądów, i pięć set jarzm wołów, i pięć set oślic, i czeladzi bardzo wiele, tak, on mąż był najmożniejszym nad wszystkich ludzi na wschód słońca. 4 I schadzali się synowie jego, a sprawowali uczty, każdy w domu swym, dnia swojego; i posyłali, a wzywali trzy siostry swoje, aby jadały i pijały z nimi. 5 A gdy wkoło obeszły dni uczty, posyłał Ijob, a poświęcał ich, a wstawając rano sprawował według liczby ich wszystkich; bo mówił Ijob: Podobno zgrzeszyli synowie moi, a złorzeczyli Bogu w sercach swych. Tak czynił Ijob po one wszystkie dni. 6 I stało się niektórego dnia, gdy przyszli synowie Boży, aby stanęli przed Panem, że też przyszedł i szatan między nich. 7 rzekł Pan do szatana: Skąd idziesz? I odpowiedział szatan Panu, i rzekł: Okrążałem ziemię, i przechadzałem się po niej. 8 I rzekł Pan do szatana: Przypatrzyłżeś się słudze memu Ijobowi,że mu równego na ziemi? Mąż to doskonały i szczery, bojący się Boga, i odstępujący od złego. 9 I odpowiedział szatan Panu i rzekł: się Boga Ijob darmo boi? 10 Azażeś go ty nie ogrodził, i domu jego, i co ma, w około zewsząd? Błogosławiłeś sprawom rąk jego, i dobytek jego rozmnożył się na ziemi; 11 Ale ściągnij tylko rękę twoję a dotknij wszystkiego, co ma: obaczysz, w oczy złorzeczyć nie będzie. 12 Tedy rzekł Pan do szatana: Oto wszystko co ma, jest w ręce twojej: tylko nań nie ściągaj ręki twej. I odszedł szatan od Pańskiego. 13 Stało się tedy niektórego dnia, gdy synowie jego i córki jego jedli, i pili wino w domu brata swego pierworodnego: 14 Przybieżał poseł do Ijoba i rzekł: Woły orały, a oślice się pasły podle nich: 15 I przypadli Sabejczycy, i zabrali je, a sługi pozabijali ostrzem miecza; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił. 16 A gdy ten jeszcze mówił, przyszedł drugi, i rzekł: Ogień Boży spadł z nieba i spalił owce i sługi, i pożarł ich; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił. 17 A gdy ten jeszcze mówił, przyszedł i inny, i rzekł: Chaldejczycy, rozsadziwszy się na trzy hufce, wypadli na wielbłądy, i zabrali je, i sługi pozabijali ostrzem miecza; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił. 18 A gdy ten jeszcze mówił, przybieżał i inny, a rzekł: Synowie twoi, i córki twoje jedli i pili wino w domu brata swego pierworodnego; 19 A oto wiatr gwałtowny przypadł od strony pustyni, i uderzył na cztery węgły domu, tak, że upadł na dzieci, i pomarły; a uszedłem tylko ja, ja sam, abym ci oznajmił. 20 Tedy wstał Ijob, i rozdarł płaszcz swój, i ogolił głowę swą, a upadłszy na ziemię, uczynił Panu pokłon, 21 I rzekł: Nagim wyszedł z matki mojej, i nagim się zaś tamże wrócę; Pan dał, Pan też wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione. 22 W tem wszystkiem nie zgrzeszył Ijob, a nie przypisał Bogu nic nieprzystojnego.
Hbr 1
1 Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków; 2 W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy, przez którego i wieki uczynił. 3 Który będąc jasnością chwały i wyrażeniem istności jego, i zatrzymując wszystkie rzeczy słowem mocy swojej, oczyszczenie grzechów naszych przez samego siebie uczyniwszy, usiadł na prawicy majestatu na wysokościach, 4 Tem się zacniejszym stawszy nad Anioły, czem zacniejsze nad nie odziedziczył imię. 5 któremuż kiedy z Aniołów rzekł: Tyś jest syn mój, jam cię dziś ? I : Ja mu będę ojcem, a on mnie będzie synem? 6 A zasię, gdy wprowadza pierworodnego na okrąg świata, mówi: A niech się mu kłaniają wszyscy Aniołowie Boży. 7 A zasię o Aniołach mówi: Który Anioły swoje czyni duchami, a sługi swoje płomieniem ognistym. 8 Ale do Syna mówi: twoja, o Boże! na wieki wieków; laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego. 9 Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś ; cię, o Boże! Bóg twój olejkiem wesela nad uczestników twoich. 10 I tyś, Panie! na początku ugruntował ziemię, a niebiosa są dziełem rąk twoich. 11 Oneć pominą, ale ty zostajesz; a wszystkie jako szata zwiotszeją. 12 A jako odzienie zwiniesz je i będą odmienione; ale ty tenżeś jest, a lata twoje nie ustaną. 13 A do któregoż kiedy z Aniołów rzekł: Siądź po prawicy mojej, dokąd nie położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich? 14 wszyscy nie są duchami usługującymi, którzy na posługę bywają posłani dla tych, którzy odziedziczyć mają?
Ps 55
1 śpiewakowi na Neginot pieśń Dawidowa nauczająca. 2 W uszy swe przyjmij, o Boże! modlitwę moję, a nie kryj się przed prośbą moją: 3 Posłuchaj mię z pilnością, a wysłuchaj mię; boć się uskarżam w modlitwie swej, i trwożę sobą: 4 Dla głosu nieprzyjaciela, i dla uciśnienia od bezbożnika; mię zarzucają kłamstwem, a w popędliwości swej sprzeciwiają mi się. 5 Serce moje boleje we mnie, a strachy śmierci przypadły na mię. 6 ze drżeniem przyszła na mię, a okryła mię trwoga. 7 I rzekłem: Obym miał skrzydła jako gołębica, zaleciałbym, a odpocząłbym. 8 Otobym daleko zaleciał, a mieszkałbym na puszczy. Sela. 9 Pospieszyłbym, abym uszedł przed wiatrem gwałtownym, i przed wichrem. 10 Zatrać ich, Panie! rozdziel język ich; bom widział bezprawie i rozruch w mieście. 11 We dnie i w nocy otaczają ich po murach jego, a złość i przewrotność jest w pośrodku jego. 12 Ciężkości są w pośrodku jego, a nie ustępuje z ulic jego chytrość i zdrada. 13 Albowiem nie nieprzyjaciel jaki zelżył mię, inaczej zniósłbym to był; ani ten, który mię miał w nienawiści, powstał przeciwko mnie; bobym się był skrył przed nim; 14 Ale ty, człowiecze mnie równy, wodzu mój, i znajomy mój. 15 Którzyśmy się z sobą mile w tajności naradzali, i do domu Bożego społecznie chadzali. 16 Oby ich śmierć z prędka załapiła, tak aby żywo zstąpili do piekła! albowiem złość jest w mieszkaniu ich, i w pośrodku ich. 17 Ale ja do Boga zawołam, a Pan mię wybawi. 18 W wieczór i rano, i w południe modlić się, i z trzaskiem wołać będę, aż wysłucha głos mój. 19 Odkupi moję, abym był w pokoju od wojny przeciwko mnie; bo ich wiele było przy mnie. 20 Wysłucha Bóg i utrapi ich, (jako ten, który siedzi od wieku.Sela.) , że nie masz w nich poprawy, ani się Boga boją. 21 Wyciągnął ręce swoje na tych, którzy z nim mieli pokój, wzruszył przymierze swoje. 22 Gładsze niż masło były słowa ust jego, ale walka w sercu jego: a mię kciejsze słowa jego niż olej, były jako miecze dobyte: 23 Wrzuć na Pana twoje, a on cię opatrzy, i nie dopuści, aby się na wieki zachwiać miał sprawiedliwy. Ale ich ty, o Boże! wepchniesz w dół zginienia; mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich; ale ja w tobie nadzieję mieć będę.
Słowniczek archaizmów (26)
- albowiem
- ponieważ, bo
- ijob
- Hiob
- siedm
- siedem
- iż
- że
- całopalenia
- ofiara spalana w całości na ołtarzu
- tedy
- wtedy, zatem
- niemasz
- nie ma
- izali, izaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- wszystko, wszystkiem, wszystkiego
- cały, każdy
- jeźlić
- jeśli
- oblicza
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- onej
- ten, tamten
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- spłodził
- został ojcem (w rodowodach)
- zasię
- zaś, natomiast
- stolica
- tron (także: stolica)
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- przeto, przetoż
- dlatego
- pomazał
- namaścił
- zbawienie
- wybawienie
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- wżdy
- jednak, mimo to
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- wszakże
- jednak, przecież
- brzemię
- ciężar; także: proroctwo
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Pan dał, Pan wziął
Hi 1
Hiob jest człowiekiem prawym, bogatym i troskliwym ojcem. W ciągu jednego dnia traci stada, sługi i dzieci. Rozdziera szaty, ścina włosy i pada na ziemię. Nie wygłasza teorii, lecz oddaje cześć: Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pana błogosławione. Autor dodaje, że w tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył ani nie oskarżył Boga o niesprawiedliwość. Nie musisz ukrywać bólu, Hiob nie ukrywał. Możesz jednak, tak jak on, pozostać przy Bogu w stracie. Dziś, jeśli coś cię boli, powiedz Panu o tym i dodaj jedno zdanie uwielbienia, mimo wszystko. Wiara Hioba nie była pozbawiona bólu, ale była ukierunkowana na Boga, i dlatego jego żałoba nie zamieniła się w bunt.
Modlitwa: Panie, bądź ze mną w stracie i bólu. Pozwól mi trwać przy Tobie, nawet gdy nie rozumiem.
Log in to mark days as done.