Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.

Biblia w rok · Day 181 of 365

Dzień 181

2 Krn 18–19; Kol 3; Ps 31

Dzień 181 z 365

Stary Testament

2 Krn 18–19

Nowy Testament

Kol 3

Psalm

Ps 31

2 Krn 18

1 I miał Jozafat bogactw i sławy bardzo wiele, a spowinowacił się z Achabem. 2 I przyjechał po kilku latach do Achaba do ; i nabił Achab owiec i wołów wiele dla niego, i dla ludu, który był z nim, i namawiał go, aby ciągnął do Ramot Galaad. 3 I rzekł Achab, król Izraelski, do Jozafata, króla Judzkiego: Pociągnijże ze mną do Ramot Galaad? A on mu odpowiedział: Jako ja, tak i ty, a jako lud twój, tak lud mój, i będziemy z tobą na wojnie. 4 rzekł Jozafat do króla Izraelskiego: Proszę, pytaj się dziś słowa Pańskiego. 5 A tak zebrał król Izraelski proroków cztery sta mężów, i rzekł do nich: Mamże ciągnąć do Ramot Galaad na wojnę, czyli zaniechać? A oni odpowiedzieli: Ciągnij; bo je da Bóg w ręce królewskie. 6 Ale Jozafat rzekł: Niemaszże tu jeszcze którego proroka Pańskiego, żebyśmy się go pytali? 7 I rzekł król Izraelski do Jozafata: Jest jeszcze mąż jeden, przez któregobyśmy się mogli radzić Pana, ale go ja nienawidzę; bo mi nie prorokuje nic dobrego, ale złe; a tenci jest Micheasz, syn Jemlowy. I rzekł Jozafat: Niech tak nie mówi król. 8 zawołał król Izraelski niektórego komornika, i rzekł: Przywiedź tu rychło Micheasza, syna Jemlowego. 9 Międzytem król Izraelski, i Jozafat, król Judzki, siedzieli każdy z nich na swojej, ubrani w szaty królewskie, a siedzieli na placu u wrót bramy Samaryjskiej, a wszyscy prorocy prorokowali przed nimi. 10 A Sedechyjasz, syn Chanaanowy, sprawił sobie rogi żelazne, i rzekł: Tak mówi Pan: Temi będziesz bódł Syryjczyków, aż ich wyniszczysz. 11 Toż wszyscy prorocy prorokowali, mówiąc: Ciągnij do Ramot Galaad, a będzieć się szczęściło; je poda Pan, w ręce królewskie. 12 Tedy poseł, który chodził, aby przyzwał Micheasza, rzekł do niego, mówiąc: Oto słowa proroków jednemi usty dobrze tuszą królowi; niechże będzie, proszę, słowo twoje jako jednego z nich, a mów dobre rzeczy. 13 I rzekł Micheasz: Jako żyje Pan, że co mi kolwiek rozkaże Bóg mój, to mówić będę. 14 A gdy przyszedł do króla, rzekł król do niego: Micheaszu! mamyż ciągnąć na wojnę przeciw Ramot Galaad, czyli zaniechać? A on odpowiedział: Ciągnijcie, a poszczęści się wam, i będą podani w ręce wasze. 15 I rzekł król do niego: A wieleż cię razy mam przysięgą zobowiązywać, abyś mi nie mówił prawdę w imieniu Pańskiem? 16 rzekł: Widziałem lud Izraelski rozproszony po górach jako owce, które nie mają pasterza; bo Pan rzekł: Nie mająci Pana; niech się wróci każdy do domu swego w pokoju. 17 I rzekł król Izraelski do Jozafata: Izażem ci nie powiadał, że mi nic dobrego prorokować nie miał, ale złe? 18 Ale on rzekł: Słuchajcież tedy słowa Pańskiego: Widziałem Pana siedzącego na stolicy jego, i wszystko wojsko niebieskie stojące po prawicy jego i po lewicy jego. 19 I rzekł Pan: Kto zwiedzie Achaba, króla Izraelskiego, aby szedł, a poległ w Ramot Galaad? A gdy mówił jeden tak, a drugi mówił inaczej, 20 Wystąpił duch, i stanął przed Panem, i rzekł: Ja go zwiodę. A Pan mu rzekł: Przez ? 21 I odpowiedział: Wynijdę, a będę kłamliwym duchem w ustach wszystkich proroków jego. I rzekł Pan: Zwiedziesz, i pewnie przemożesz: Idźże, a uczyń tak. 22 Przetoż teraz, oto dał Pan ducha kłamliwego w usta tych proroków twoich, gdyż Pan wyrzekł przeciwko tobie złe. 23 Tedy przystąpiwszy Sedechijasz, syn Chanaanowy, uderzył Micheasza w policzek, mówiąc: A którąż drogą odszedł duch Pański odemnie, aby mówił z tobą? 24 I odpowiedział Micheasz: Oto ty ujrzysz dnia , kiedy do najskrytszej komory, abyś się skrył. 25 I rzekł król Izraelski: Weźmijcie Micheasza, a odwiedźcie go do Amona, starosty miejskiego, i do Joaza, syna królewskiego. 26 I rzeczecie im: Tak mówi król: Wsadźcie tego do więzienia, a dawajcie mu jeść chleb utrapienia, i wodę ucisku, aż się wrócę w pokoju. 27 Ale odpowiedział Micheasz: Jeźliże się wrócisz w pokoju, tedy nie mówił Pan przez mię. Nadto rzekł: Słuchajcież wszyscy ludzie. 28 A tak ciągnął król Izraelski, i Jozafat, król Judzki, do Ramot Galaad. 29 I rzekł król Izraelski do Jozafata: Odmienię się, a pójdę do bitwy: ale ty ubierzesz się w szaty swe. I odmienił się król Izraelski, a szli do bitwy. 30 A król Syryjski był hetmanom, którzy byli nad wozami jego, mówiąc: Nie potykajcie się ani z małym ani z wielkim, tylko z samym królem Izraelskim. 31 A gdy ujrzeli Jozafata , co byli nad wozami, rzekli: Król Izraelski jest. I obrócili się przeciw niemu, aby się z nim potykali; ale zawołał Jozafat, a Pan go ratował; i odwrócił ich Bóg od niego. 32 Bo obaczywszy hetmani, co byli nad wozami, że nie ten był król Izraelski, odwrócili się od niego. 33 Lecz niektóry mąż strzelił na niepewne z łuku, i postrzelił króla Izraelskiego, między nity i między pancerz; który rzekł woźnicy swemu: Nawróć, a wywieź mię z wojska; bom jest raniony. 34 I wzmogła się bitwa dnia onego, a król Izraelski stał na wozie przeciw Syryjczykom aż do wieczora: i umarł, gdy zachodziło słońce.

2 Krn 19

1 A gdy się wracał Jozafat, król Judzki, do domu swego w pokoju, do , 2 Wyszedł przeciwko niemu Jehu, syn Hananiego, widzący, i rzekł do króla Jozafata: Izaliś niezbożnemu miał pomagać, a tych, którzy nienawidzą Pana, miłować? nad tobą jest gniew Pański. 3 znalazły się sprawy dobre w tobie, przeto, żeś powycinał gaje święcone z ziemi, a zgotowałeś serce swe, abyś szukał Boga. 4 A pomieszkawszy Jozafat w Jeruzalemie wyjechał zaś, i objechał lud od Beersaby aż do góry Efraimskiej, i nawrócił ich do Pana, Boga ojców swoich. 5 I postanowił sędziów w ziemi po wszystkich miastach Judzkich obronnych, w każdem mieście. 6 rzekł do sędziów: Baczcież, co czynicie; bo nie ludzki sąd odprawujecie, ale Pański, który jest z wami przy sprawie sądowej. 7 A przetoż niechaj będzie Pańska z wami; przestrzegajcież tego, a tak się sprawujcie; bo nie masz u Pana, Boga naszego, , i niema względu na osoby, ani przyjmuje darów. 8 Także i w Jeruzalemie postanowił Jozafat niektórych z , i z kapłanów, i z domów ojcowskich w Izraelu, dla sądu Pańskiego, i dla sporów tych, którzy się udawali do Jeruzalemu. 9 I przykazał im, mówiąc: Tak czyńcie w bojaźni Pańskiej, wiernie, i sercem doskonałem. 10 A przy wszystkich sporach, któreby przyszły przed was od braci waszych, którzy mieszkają w miastach swych, między krwią a krwią, między zakonem a przykazaniem, ustawami i sądami, napominajcie ich, aby nie grzeszyli przeciwko Panu, aby nie przyszedł gniew na was, i na braci waszych. Tak czyńcie, a nie zgrzeszycie. 11 A oto Amaryjasz, kapłan najwyższy, będzie między wami we wszystkich sprawach Pańskich; a Zabadyjasz, syn Ismaelowy, w domu Judzkim, we wszystkich sprawach królewskich: także Lewitowie będą rządzcami między wami. Zmacniajcież się, a tak czyńcie, a Pan będzie z dobrym.

Kol 3

1 A tak jeźliście powstali z Chrystusem, tego, co jest w górze, szukajcie, gdzie Chrystus na prawicy Bożej siedzi; 2 O tem, co jest w górze, myślcie, nie o tem, co jest na ziemi. 3 Albowiemeście umarli i wasz skryty jest z Chrystusem w Bogu. 4 Ale gdy się Chrystus, on żywot nasz, pokaże, i wy z nim okażecie się w chwale. 5 Umartwiajcież tedy członki wasze, które są na ziemi; , nieczystość, namiętność, złą pożądliwość i łakomstwo, które jest bałwochwalstwem, 6 Dla których rzeczy przychodzi gniew Boży na syny odporne. 7 W którycheście i wy niekiedy chodzili, gdyście żyli w nich. 8 Lecz teraz złóżcie i wy to : gniew, , złość, bluźnierstwo i sprośną z ust waszych. 9 Nie kłamcie jedni przeciwko drugim, gdyżeście zewlekli człowieka starego z uczynkami jego, 10 A oblekliście nowego tego, który się odnawia w znajomość, podług obrazu tego, który go stworzył. 11 Gdzie nie masz Greka i Żyda, obrzezki i nieobrzezki, cudzoziemca i Tatarzyna, niewolnika i wolnego; ale wszystko i we wszystkich Chrystus. 12 przyobleczcie jako wybrani Boży, święci i umiłowani, wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość, 13 Znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy. 14 A nad to wszystko (przyobleczcie) miłość, która jest związką doskonałości. 15 A pokój Boży niech rząd prowadzi w sercach waszych, do któregoście też powołani w ciało; a bądźcie wdzięcznymi. 16 Słowo Chrystusowe niechaj mieszka w was obficie ze wszelką mądrością, nauczając i napominając samych siebie przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, wdzięcznie śpiewając w sercach waszych Panu. 17 A wszystko, cokolwiek czynicie w słowie albo w uczynku, wszystko czyńcie w imieniu Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przezeń. 18 Żony! Bądźcie poddane mężom swym, tak jako przystoi w Panu. 19 Mężowie! Miłujcie żony wasze, a nie bądźcie surowymi przeciwko nim. 20 ! Posłuszne bądźcie rodzicom we wszystkiem; się to podoba Panu. 21 Ojcowie! Nie pobudzajcie do gniewu dzieci waszych, aby serca nie traciły. 22 Słudzy! Posłuszni bądźcie we wszystkiem panom cielesnym, nie służąc na oko jako ci, co się ludziom podobać chcą, ale w szczerości serca, bojąc się Boga. 23 A wszystko, cokolwiek czynicie, z czyńcie, jako Panu, a nie ludziom. 24 Wiedząc, od Pana weźmiecie zapłatę ; albowiem Panu Chrystusowi służycie. 25 A ten, co krzywdę czyni, odniesie zapłatę ukrzywdzenia, a nie maszci względu na osoby u Boga.

Ps 31

1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 W tobie, Panie! nadzieję mam, niech nie będę zawstydzony na wieki; w sprawiedliwości twojej wybaw mię. 3 Nakłoń ku mnie ucha twego, co rychlej wybaw mię; bądźże mi mocną skałą, domem obronnym, abyś mię zachował. 4 Boś ty jest skałą moją, i obroną moją; dla imienia twego prowadź mię, i zaprowadź mię. 5 Wywiedź mię z sieci, którą zastawili na mię; boś ty jest mocą moją. 6 W ręce twoje poruczam ducha mego; odkupiłeś mię, Panie, Boże prawdziwy! 7 Mam w nienawiści tych, którzy przestrzegają próżnych marności; bo ja w Panu nadzieję pokładam. 8 Będę się radował i weselił w miłosierdziu twojem, żeś wejrzał na moje, a poznałeś uciśnienie mojej. 9 Aniś mię zawarł w ręce nieprzyjaciela; aleś postawił na przestrzeństwie nogi moje. 10 Zmiłuj się nademną, Panie! bom jest uciśniony; wywiędła od żałości twarz moja; także i dusza moja i mój. 11 zwątlało od boleści zdrowie moje, a lata moje od wzdychania; zemdlała dla utrapianie mego siła moja, a kości moje wyschły. 12 U wszystkich nieprzyjaciół moich jestem w pohańbieniu wielkiem, a najwięcej u sąsiadów moich; stałem się na postrach znajomym moim; którzy mię widzą na dworze, uciekają przedemną. 13 Wypadłem z pamięci jako umarły; stałem się jako naczynie stłuczone. 14 Albowiem nasłucham się uszczypków od wielu; strachu dość zewsząd, gdy się naradzają przeciwko mnie, chytrze przemyśliwając, aby odjęli duszę moję. 15 Ale ja w tobie mam nadzieję, Panie! Rzekłem: Tyś jest Bogiem moim. 16 W rękach twoich są czasy moje; wyrwijże mię z ręki nieprzyjaciół moich, i od tych, którzy mię prześladują. 17 Oświeć twoje nad sługą twoim; wybaw mię przez miłosierdzie twoje. 18 Panie! niech nie będę pohańbiony, ponieważ cię wzywam; niech się zawstydzą niezbożni, i zamilkną w grobie. 19 Niech zaniemieją wargi kłamliwe, które mówią przeciwko sprawiedliwemu rzeczy przykre z hardością i ze wzgardą. 20 O jest wielka dobroć twoja, którąś zachował bojącym się ciebie, którąś pokazywał tym, którzy ufają w tobie przed synami ludzkimi. 21 Ukrywasz ich w skrytości oblicza twego, przed hardością człowieczą ukrywasz ich, jako w namiocie, przed swarliwemi językami. 22 Błogosławiony Pan! bo dziwnie okazał miłosierdzie swoje przeciwko mnie, w mieście obronnem. 23 Jam rzekł w uciekaniu mojem: Odrzuconym jest od oczów twych; aleś ty wysłuchał głos modlitw moich, gdym wołał do ciebie. 24 Miłujcież Pana wszyscy święci jego; boć Pan wiernych strzeże, oddaje sowicie hardzie postępującemu. Zmacniajcie się (a posili Bóg serca wasze) wszyscy, którzy nadzieję macie w Panu.

Słowniczek archaizmów (35)

samaryi: Samaria
nadto: ponadto
zawżdy: zawsze
tedy: wtedy, zatem
stolicy: tron (także: stolica)
albowiem: ponieważ, bo
jedno: tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
przeto, przetoż: dlatego
wszystek, wszystko, wszystkiem: cały, każdy
cóż: co
onego: ten, tamten
wnijdziesz: wejdzie, wejść
rozkazał: polecić, nakazać; polecenie
hetmani: dowódca wojska
jeruzalemie, jeruzalemu: Jerozolima
wszakże: jednak, przecież
bojaźń, bojaźni: cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
nieprawości: bezprawie, grzech
lewitów, lewitowie: członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
przedniejszych, przedniejszemu: najznamienitszy, naczelny
książę: przywódca, władca, wódz
żywot: życie; także: łono, brzuch
wszeteczeństwo: rozpusta, niemoralność
zapalczywość: gniew; gorliwość
mowę: słowo, wypowiedź; także: język
jeźli: jeśli
dziatki: dzieci
dusza, duszę, duszy: życie, osoba, człowiek
iż: że
dziedzictwa: spadek, własność
utrapienie: ucisk, cierpienie
wespół: razem
oblicze, oblicza: twarz; „przed obliczem” = w obecności
jakoż: a więc, jakże
jakoby: jak gdyby; żeby

Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna

Rozważanie dnia

Przyobleczcie się

Kol 3

Paweł pisze o ubraniu: zdejmij starego człowieka z jego uczynkami i załóż nowego. Wśród nowych szat wymienia serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość. Ponad nimi ma być miłość, spoiwo doskonałości. Później mówi o pokoju Chrystusa, który ma rządzić w sercach, i o słowie Chrystusowym, które ma mieszkać w nas obficie. Na końcu stawia zdanie, które dotyczy każdej pracy: cokolwiek czynicie, czyńcie z serca, jak dla Pana. Dziś wybierz jedną cechę z tej listy, którą włożysz rano jak ubranie, i wykonaj jedno zadanie w pracy czy w domu dokładnie, jakbyś robił je dla Chrystusa. Życie z Chrystusem nie sprowadza się do unikania zła, lecz do świadomego wybierania dobra, dzień po dniu, w zwyczajnych zadaniach.

Modlitwa: Panie, ubierz mnie w Twoją miłość i łagodność. Pomóż mi pracować dziś dla Ciebie.