Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 167 of 365
Dzień 167
1 Krn 17–18; Ga 5; Ps 17
Dzień 167 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
1 Krn 17
1 I stało się, gdy mieszkał Dawid w domu swym, że rzekł do Natana proroka: Oto ja mieszkam w domu cedrowym, a przymierza Pańskiego pod kortynami. 2 I rzekł Natan do Dawida: Cokolwiek jest w sercu twem, uczyń, gdyż Bóg jest z tobą. 3 Potem nocy stało się słowo Boże do Natana, mówiąc: 4 Idź, a mów do Dawida, sługi mego: Tak mówi Pan: Nie ty mi będziesz budował domu do mieszkania; 5 Ponieważem nie mieszkał w domu ode dnia, któregom wywiódł synów Izraelskich, aż do dnia tego: alem się przechadzał z namiotu do namiotu, i z do przybytku. 6 Wszędzie gdziemkolwiek chodził ze wszystkim Izraelem, izalim i słowo rzekł któremu z sędziów Izraelskich, którymem , aby paśli lud mój, mówiąc: Przeczżeście mi nie zbudowali domu cedrowego? 7 teraz tak powiesz słudze memu Dawidowi: Tak mówi Pan zastępów: Jam ciebie wziął z owczarni, gdyś chodził za trzodą, abyś był wodzem nad ludem moim Izraelskim; 8 I byłem z tobą wszędzie, gdzieśkolwiek chodził, a wygładziłem wszystkich nieprzyjaciół twoich przed twarzą twoją, i uczyniłem ci imię, jako imię wielkich ludzi, którzy są za ziemi. 9 A postanowiłem miejsce ludowi memu Izraelskiemu, i wszczepiłem go; i będzie mieszkał na miejscu swem, a nie będzie więcej poruszowny, ani go więcej synowie trapić, jako przedtem; 10 Zaraz ode dni, którychem postanowił sędziów nad ludem moim Izraelskim, i poniżyłem wszystkich nieprzyjaciół twoich, i oznajmiłem ci, żeć Pan dom zbuduje. 11 A gdy się wypełnią dni twoje, abyś szedł za ojcami twoimi, wzbudzę twoje po tobie, które będzie z synów twoich, i umocnię królestwo jego. 12 Ten mi zbuduje dom, i utwierdzę jego aż na wieki. 13 Ja mu będę za ojca a on mi będzie za syna, a miłosierdzia mego nie odejmę od niego, jakom je odjął od tego, który był przed tobą; 14 postanowię go w domu moim, i w królestwie mojem aż na wieki, a stolica jego będzie trwała aż na wieki. 15 Według tych wszystkich słów i według widzenia tego, tak mówił Natan do Dawida. 16 Zatem wszedłszy król Dawid, siadł przed Pańskiem, i rzekł: Cóżem ja jest, Panie Boże! co jest dom mój, żeś mię aż dotąd? 17 Lecz i to mało było przed oczyma twemi, o Boże! aleś też obietnicę uczynił o domie sługi twego na czas daleki, i wejrzałeś na mię według obyczaju ludzkiego, wywyższając mię, o Panie Boże! 18 jeszcze więcej ma mówić Dawid przed tobą o uwielbieniu sługi twego? ty znasz sługę twego. 19 Panie! dla sługi twego i według serca twego uczyniłeś te wszystkie wielkie rzeczy, abyś znajome uczynił te wszystkie wielmożne sprawy. 20 Panie! nie masz podobnego tobie, i nie masz Boga oprócz ciebie, wedle wszystkiego, cośmy słyszeli w uszy nasze. 21 I któż jest jako lud twój, jako Izrael, naród jedyny na ziemi, dla któregoby Bóg szedł, aby go sobie odkupił za lud, a uczynił sobie imię, czyniąc wielkie rzeczy i straszne, wyganiając pogany przed twarzą ludu twego, któryś wykupił z Egiptu? 22 I uczyniłeś lud twój Izraelski sobie za lud aż na wieki, a ty Panie! stałeś się im za Boga. 23 Przetoż teraz, o Panie! słowo, któreś powiedział o słudze twoim, i o domu jego, niech będzie stwierdzone aż na wieki, a uczyń, jakoś powiedział. 24 Niechajże się tak stanie, i niechaj będzie uwielbione imię twoje aż na wieki, aby mówiono: Pan zastępów, Bóg Izraelski, Bogiem jest nad Izraelem; a dom Dawida, sługi twego, niechaj umocniony będzie przed twarzą twoją. 25 Albowiemeś ty, Boże mój! objawił słudze twemu, mu zbudujesz dom; przetoż znalazł sługa twój u siebie, aby się modlił przed tobą. 26 A tak o Panie! tyś sam Bóg, a mówiłeś to dobre o słudze swym. 27 Teraz począłeś błogosławić domowi sługi twego, aby trwał na wieki przed tobą; boś ty Panie! jemu błogosławił, a będzie ubłogosławiony na wieki.
1 Krn 18
1 I stało się potem, że poraził Dawid Filistynów i poniżył ich, a wziął Get i wsi jego z rąk Filistynów. 2 Poraził też Moabczyki, i byli Moabczyki sługami Dawidowymi, przynosząc mu hołd. 3 Poraził też Dawid Hadarezera, króla Soby w Emat, gdy był wyjechał, aby rozprzestrzeniał państwo swoje nad rzeką Eufrates. 4 Zabrał mu Dawid tyziąc wozów, i tysięcy jezdnych, i dwadzieścia tysięcy mężów pieszych, i poderznął Dawid żyły wszystkich woźników, zachowawszy z nich koni do sta wozów. 5 Przyciągnęli też Syryjczycy z Damaszku na pomoc Hadarezerowi, królowi Soby; lecz poraził Dawid z Syryjczyków dwadzieścia i dwa tysiące mężów. 6 Tedy Dawid osadził żołnierzem Syryję Damaską, a byli Syryjczycy sługami Dawidowymi, oddawając mu hołd; i zachowywał Pan Dwida, gdzie się kolwiek obrócił. 7 Pobrał też Dawid tarcze złote, które mieli słudzy Hadarezerowi, i wniósł je do . 8 Przytem z Tybchat i z Chun, miast Hadarezerowych, nabrał Dawid miedzi bardzo wiele, z której Salomon sprawił morze miedziane, i słupy, i naczynia miedziane. 9 A gdy usłyszał Tohy, król Emat, że poraził Dawid wojsko Hadarezera, króla Soby. 10 Posłał Adorama, syna swego, do króla Dawida, aby go pozdrowił w pokoju, i aby mu powinszował, , że zwalczył Hadarezera, i poraził go; ( walczył Tohy z Hadarezerem) który przyniósł z sobą wszelakie naczynie złote, i srebrne, i miedziane. 11 Które też poświęcił król Dawid Panu z srebrem i ze złotem, które był pobrał od wszystkich narodów, od Edomczyków, i od Moabczyków, o od synów Ammonowych, i od Filistynów, i od Amalekitów. 12 A Abisaj, syn Sarwii, poraził Edomczyków w dolinie solnej ośmnaście tysięcy. 13 I osadził Edomską ziemię żołnierzem: a byli wszyscy Edomczycy sługami Dawidowymi: i zachowywał Pan Dawida wszędzie, gdzie się obrócił. 14 A tak królował Dawid nad wszystkim Izraelem, czyniąc sąd i sprawiedliwość wszystkiemu ludowi swemu. 15 A był Joab, syn Sarwii, nad wojskiem, a Jozafat, syn Ahiludowy, kanclerzem. 16 A Sadok, syn Achitobowy, i Abimelech, syn Abijatara, byli kapłanami, a Susa był pisarzem. 17 Benajasz też, syn Jojady, był przełożonym nad Cheretczykami i Feletczykami; a synowie Dawidowi byli pierwszymi przy boku królewskim.
Ga 5
1 Stójcie w tej wolności, którą nas Chrystus wolnymi uczynił, a nie poddawajcie się znowu pod jarzmo niewoli. 2 Oto ja Paweł mówię wam, się obrzezywać będziecie, Chrystus wam nic nie pomoże. 3 A oświadczam się przed każdym człowiekiem, który się obrzezuje, iż powinien pełnić. 4 Pozbawiliście się Chrystusa, którzykolwiek się przez zakon usprawiedliwiacie; wypadliście z łaski. 5 my duchem z wiary nadziei sprawiedliwości oczekujemy. 6 Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezka nic nie waży, ani nieobrzezka, ale wiara przez miłość skuteczna; 7 Bieżeliście dobrze; któż wam przeszkodził, abyście nie byli posłusznymi prawdzie? 8 Ta namowa nie jestci z tego, który was powołuje. 9 Trochę kwasu wszystko zaczynienie zakwasza. 10 Ja mam nadzieję o was w Panu, iż nic inszego rozumieć nie będziecie; a ten, który was turbuje, odniesie sąd, ktokolwiek jest. 11 A ja, bracia! jeźli jeszcze obrzezkę każę, jeszcze prześladowanie cierpię? Toć tedy zniszczone jest zgorszenie krzyżowe. 12 Bodajże i odjęci byli, którzy wam niepokój czynią. 13 Albowiem wy ku wolności powołani jesteście, bracia! tylko pod zasłoną tej wolności ciału nie pozwalajcie, ale z miłości służcie jedni drugim. 14 Bo wszystek zakon w jednem się słowie zamyka, to jest w tem: Będziesz miłował bliźniego twego jako samego siebie. 15 Ale jeźli jedni drugich kąsacie i pożeracie, patrzajcież, abyście jedni od drugich nie byli strawieni. 16 A to mówię: Duchem postępujcie, a pożądliwości ciała nie wykonywajcie. 17 Albowiem ciało pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciwko ciału; a te rzeczy są sobie przeciwne, abyście nie to, co chcecie, czynili. 18 Lecz jeźli duchem bywacie prowadzeni, nie jesteście pod zakonem. 19 A jawneć są uczynki ciała, które te są: Cudzołóstwo, , nieczystość, rozpusta, 20 Bałwochwalstwo, czary, nieprzyjaźni, swary, nienawiści, gniewy, spory, niesnaski, kacerstwa, 21 Zazdrości, mężobójstwa, pijaństwa, biesiady, i tym podobne rzeczy, o których przepowiadam wam, jakom i przedtem powiedział, iż którzy takowe rzeczy czynią, królestwa Bożego nie odziedziczą. 22 Ale owoc Ducha jest miłość, , pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość. 23 Przeciwko takowym nie masz zakonu. 24 Albowiem którzy są Chrystusowi, ciało swoje ukrzyżowali z namiętnościami i z pożądliwościami. 25 Jeźli duchem żyjemy, duchem też postępujmy. 26 Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich wyzywając, jedni drugim zajrząc.
Ps 17
1 Modlitwa Dawidowa. Wysłuchaj, Panie! sprawiedliwość moję; miej wzgląd na wołanie moje; przyjmij w uszy modlitwę moję, którą czynię usty nieobłudnemi. 2 Od obliczności twojej sąd mój niech ; oczy twoje niech patrzą na uprzejmość. 3 Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich. 4 Co się tknie spraw ludzkich według słowa ust twoich, chroniłem się drogi okrutnika. 5 Zatrzymuj kroki moje na drogach twych, aby się nie chwiały nogi moje. 6 Ja cię wzywam, bo mię wysłuchiwasz, Boże! Nakłoń ucha twego ku mnie, wysłuchaj słowa moje. 7 Okaż miłosierdzie twoje, ty, który ochraniasz ufających w tobie od tych, którzy powstawają przeciwko prawicy twojej. 8 Strzeż mię jako źrenicy oka; pod cieniem skrzydeł twoich ukryj mię. 9 Przed twarzą , którzy mię niszczą, przed nieprzyjaciółmi mojej, którzy mię ogarnęli. 10 Tukiem swoim okryli się; hardzie mówią usty swemi. 11 Gdziekolwiek idziemy, obtoczyli nas; oczy swe nasadzili, aby nas potrącili ku ziemi. 12 Każdy z nich podobien jest lwowi pragnącemu łupu, i lwięciu siedzącemu w jamie. 13 Powstańże, Panie! uprzedź twarz jego, potrąć go, wyrwij duszę moję od niezbożnego mieczem twoim. 14 Wyrwij mię od ludzi ręką twoją, o Panie! od ludzi tego świata, których dział jest w tym , a których brzuch z szpiżarni twojej napełniasz, skąd nasyceni bywają, i synowie ich, a zostawiają swoje dzieciom swoim. 15 Ale ja w sprawiedliwości oglądam twoje; gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej.
Słowniczek archaizmów (29)
- skrzynia
- skrzynia przymierza, Arka
- onej
- ten, tamten
- przybytku
- namiot spotkania; miejsce mieszkania Boga wśród ludu
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- przeto, przetoż
- dlatego
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- nasienie
- potomstwo
- stolica, stolicę
- tron (także: stolica)
- owszem
- przeciwnie; owszem
- wszystek, wszystko, wszystkiego
- cały, każdy
- oblicze, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- przywiódł
- przyprowadzę, przyprowadził
- cóż
- co
- albowiem
- ponieważ, bo
- iż
- że
- tedy
- wtedy, zatem
- siedm
- siedem
- jeruzalemu
- Jerozolima
- jeźli
- jeśli
- zasię
- zaś, natomiast
- zakon, zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- czemuż
- dlaczego
- wszeteczeństwo
- rozpusta, niemoralność
- wesele
- radość
- wynijdzie
- wyjdzie
- niepobożnych
- bezbożni
- duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- żywocie
- życie; także: łono, brzuch
- ostatki
- reszta
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Owoc Ducha
Ga 5
Paweł zestawia uczynki ciała z owocem Ducha: miłość, radość, pokój, cierpliwość, łaskawość, dobroć, wierność, łagodność, powściągliwość. Zwróć uwagę na liczbę pojedynczą: owoc, nie owoce. To jedno życie z Duchem, które ma wiele cech. Nie wytwarzamy go sami, tak jak jabłoń nie produkuje jabłek siłą woli. Chodzimy w Duchu, a on w nas rośnie. Wybierz dziś jedną z dziewięciu cech, której najbardziej ci brakuje, i proś o nią Boga rano. W ciągu dnia zauważ jedną sytuację, w której możesz ją okazać, choćby w drobnej rzeczy. Wolność, o której pisze Paweł, nie jest pozwoleniem na egoizm, lecz zaproszeniem do służby miłością, która rodzi się z Ducha.
Modlitwa: Duchu Święty, kształtuj we mnie swój owoc. Daj mi chodzić dziś w Twojej mocy, nie w swojej.
Log in to mark days as done.