Some content is only available in Polish for now. English texts are in preparation.
Biblia w rok · Day 126 of 365
Dzień 126
1 Sm 31; 2 Sm 1; Rz 9; Ps 126
Dzień 126 z 365
Stary Testament
Nowy Testament
Psalm
1 Sm 31
1 A Filistynowie zwiedli bitwę z Izraelem; i uciekli mężowie Izraelscy przed Filistynami, a polegli zranieni na górze Gielboe. 2 I gonili Filistynowie Saula i syny jego, i zabili Filistynowie Jonatana, i Abinadaba, i Melchisuego, syny Saulowe. 3 A gdy się wzmagała bitwa przeciwko Saulowi, trafili nań strzelcy, mężowie strzelający z łuku, i zraniony jest bardzo od strzelców. 4 I rzekł Saul do wyrostka swego, który nosił broń jego: Dobądź miecza twego, a przebij mię nim, by nie przyszli ci nieobrzezańcy, i nie przebili mię, a nie czynili igrzyska ze mnie. Ale nie chciał wyrostek jego, bo się bardzo bał. Saul porwał miecz i upadł nań. 5 A widząc wyrostek jego, umarł Saul, padł i on na miecz swój, i umarł z nim. 6 Umarł Saul, i trzej synowie jego, i wyrostek jego, co za nim broń nosił, i wszyscy mężowie jego dnia . 7 Co gdy ujrzeli mężowie Izraelscy, którzy za doliną, i za Jordanem mieszkali, iż uciekali mężowie Izraelscy, a iż umarł Saul, i synowie jego, odbieżawszy miast, pouciekali też, a przyszedłszy Filistynowie mieszkali w nich. 8 A przyszli Filistynowie, aby odzierali pobite; i znaleźli Saula, i trzech synów jego leżących na górze Gielboe. 9 A uciąwszy głowę jego, zdarli z niego zbroję jego, i posłali po ziemi Filistyńskiej wszędzie, aby to opowiadano w kościele ich, i między ludem. 10 I położyli zbroję jego w kościele Astarot; ale ciało jego przybili na murze Betsan. 11 Tedy usłyszawszy o tem obywatele Jabes Galaad, co uczynili Filistynowie Saulowi; 12 Wstali wszyscy mężowie mocni, i szli przez onę całą noc, i wzięli ciało Saulowe, i ciała synów jego z muru Betsan, a przyszedłszy do Jabes spalili je tam. 13 A wziąwszy kości ich, pogrzebli je pod drzewem w Jabes, i pościli dni.
2 Sm 1
1 I stało się po śmierci Saulowej, gdy się Dawid wrócił od porażki Amalekitów, że zamieszkał Dawid w Sycelegu przez dwa dni. 2 dnia trzeciego przybieżał mąż z obozu Saulowego, a szaty jego rozdarte były, i proch na głowie jego; który przyszedłszy do Dawida, upadł na ziemię, i pokłonił się. 3 I rzekł do niego Dawid: Skąd idziesz? I odpowiedział mu: Z obozum Izraelskiego uszedł. 4 Rzekł mu znowu Dawid: się stało? proszę powiedz mi. I odpowiedział: To, że uciekł lud z bitwy, a do tego wiele poległo z ludu i pomarło, także i Saul, i Jonatan, syn jego, polegli. 5 Zatem rzekł Dawid do młodzieńca, który mu to powiedział: wiesz, umarł Saul i Jonatan, syn jego? 6 Odpowiedział mu młodzieniec, który mu to oznajmił: Przyszedłem z trafunku na górę Gilboe, a oto, Saul tkwiał na włóczni swojej, a wozy i jezdni doganiali go. 7 Tedy obejrzawszy się, mię, i zawołał na mię, i rzekłem: Owom ja. 8 I rzekł mi: Coś ty zacz? A jam mu odpowiedział: Jestem Amalekita. 9 I rzekł mi: Stań, proszę, nademną, a zabij mię: bo mię zdjęły ciężkości, gdyż jeszcze moja we mnie jest. 10 stanąwszy nad nim, zabiłem go: bom wiedzieł, że nie będzie żyw po upadku swoim, i wziąłem koronę, która była na głowie jego, i zawieszenie, które było na ramieniu jego, a przyniosłem je tu do pana mego. 11 Tedy Dawid pochwyciwszy szaty swoje, rozdarł je, także i wszyscy mężowie, którzy z nim byli. 12 A żałując płakali, i pościli aż do wieczora dla Saula, i dla Jonatana, syna jego, i dla ludu Pańskiego, i dla domu Izraelskiego, że polegli od miecza. 13 I rzekł Dawid do młodzieńca, który mu to oznajmił: Skądeś ty? I odpowiedział: Jestem synem męża przychodnia Amalekity. 14 Zatem rzekł do niego Dawid: Jakożeś się nie bał ściągnąć ręki twej, abyś zabił pomazańca Pańskiego? 15 Zawołał tedy Dawid jednego z sług, i rzekł: Przystąp, a zabij go, a on go uderzył, że umarł. 16 I rzekł do niego Dawid: Krew twoja na głowę tweję: bo usta twoje świadczyły przeciw tobie, mówiąc: Jam zabił pomazańca Pańskiego. 17 Lamentował tedy Dawid lamentem takowym nad Saulem, i nad Jonatanem, synem jego; 18 (Rozkazawszy jednak, aby uczono synów Judzkich z łuku strzelać, jako napisano w księgach Jasar.) 19 O ozdobo Izraelska! na górach twoich zranionyś jest; jakoż polegli mocarze twoi! 20 Nie powiadajcież w Get, a nie rozgłaszajcie po ulicach w Aszkalonie, aby się nie weseliły córki Filistyńskie, by się snać nie radowały córki nieobrzezańców. 21 O góry Gielboe! ani rosa, ani deszcz niech nie upada na was, i niech tam nie będą pola urodzajne; tam porzucona jest tarcz mocarzów, tarcz Saulowa, nie był pomazany olejem. 22 Od krwi zabitych, i od sadła mocarzów strzała łuku Jonatanowego nie wracała się na wstecz, a miecz Saulowy nie wracał się próżno. 23 Saul i Jonatan miłośni i przyjemni za swego, i w śmierci swojej nie są rozłączeni, nad orły lekciejsi, nad lwy mocniejsi byli. 24 Córki Izraelskie płaczcie nad Saulem, który was przyodziewał szarłatem rozkosznym, a który was ubierał w klejnoty złote na szaty wasze. 25 Jakoż polegli mocarze pośród bitwy! Jonatan na górach twoich zabity jest. 26 Bardzo mi cię żal, bracie mój Jonatanie, byłeś mi bardzo wdzięcznym; większa u mnie była miłość twoja, niż miłość niewieścia. 27 Jakoż polegli mocarze, a poginęła broń wojenna!
Rz 9
1 Prawdę mówię w Chrystusie, a nie kłamię, w czem mi poświadcza sumienie moje przez Ducha Świętego: 2 Że mam wielki smutek i nieustawający ból w sercu mojem. 3 żądałbym sam, abym się stał odłączonym od Chrystusa za braci moich, za pokrewnych moich według ciała. 4 Którzy są Izraelczycy, których jest przysposobienie synowskie i chwała, i przymierza, i danie, i służba Boża, i obietnice; 5 Których są ojcowie i z których poszedł Chrystus ile według ciała, który jest nad wszystkimi Bóg błogosławiony na wieki. Amen. 6 Lecz nie można, żeby miało upaść słowo Boże; albowiem nie wszyscy, którzy są z Izraela, są Izraelem; 7 Ani są nasieniem Abrahamowem, wszyscy są dziećmi; ale rzeczono: W Izaaku będzie tobie nazwane ; 8 To jest, nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi; ale dzieci obietnicy bywają w nasienie policzone. 9 Albowiem obietnicy słowo to jest: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna; 10 A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy z jednego ojca naszego Izaaka brzemienną została. 11 Gdy się jeszcze były nie narodziły, ani co dobrego albo złego uczyniły, aby się ostało postanowienie Boże według wybrania, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje, 12 Rzeczono jej, że większy będzie służył mniejszemu; 13 Jako napisano: Jakóbam umiłował, alem Ezawa miał w nienawiści. 14 rzeczemy? Jestże niesprawiedliwość u Boga? Nie daj tego Boże! 15 Albowiem do Mojżesza mówi: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję; a zlituję się, nad kim się zlituję. 16 A nie zależy na tym co chce, ani na tym, co bieży, ale na Bogu, który się zmiłowywa. 17 Albowiem mówi Pismo do : Na tom cię samo wzbudził, abym okazał moc moję na tobie, a iżby opowiadane było imię moje po ziemi. 18 A tak nad kim chce, zmiłowywa się, a kogo chce, zatwardza. 19 Ale mi rzeczesz: się jeszcze uskarża? bo któż się sprzeciwił woli jego? 20 I , o człowiecze! któżeś ty jest, który spór wiedziesz z Bogiem? lepianka rzecze lepiarzowi: Przeczżeś mię tak uczynił? 21 Izali nie ma mocy garncarz nad gliną, żeby z tejże gliny uczynił naczynie ku uczciwości, a drugie ku zelżywości? 22 A Bóg chcąc okazać gniew i znajomą uczynić możność swoję, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu na zginienie zgotowane, 23 A iżby znajome uczynił bogactwo chwały swojej nad naczyniem miłosierdzia, które zgotował ku chwale; 24 Których i powołał, to jest nas, nie tylko z Żydów, ale i z poganów. 25 Jako też u Ozeasza mówi: Nazwię lud, który nie był moim, ludem moim, a onę, która nie była umiłowaną, nazwię umiłowaną. 26 I stanie się, że na tem miejscu, gdzie im mawiano: Nie jesteście wy ludem moim, tam nazwani będą synami Boga żywego. 27 A Izajasz woła nad Izraelem, mówiąc: Choćby liczba synów Izraelskich była jako piasek morski, zachowane będą. 28 Albowiem sprawę skończy i skróci w sprawiedliwości; sprawę skróconą uczyni Pan na ziemi. 29 I jako przedtem powiedział Izajasz: By nam był Pan zastępów nie zostawił nasienia, bylibyśmy się stali jako Sodoma i Gomorze bylibyśmy podobni. 30 Cóż tedy rzeczemy? To, iż poganie, którzy nie szukali sprawiedliwości, dostąpili sprawiedliwości, a sprawiedliwości, która jest z wiary. 31 A Izrael szukając zakonu sprawiedliwości, nie doszedł zakonu sprawiedliwości. 32 Dlaczegoż? Iż nie z wiary, ale jako z uczynków zakonu jej szukali; albowiem się obrazili o kamień obrażenia, 33 Jako napisano: Oto kładę w kamień obrażenia i opokę otrącenia, a wszelki, który w niego wierzy, nie będzie pohańbiony.
Ps 126
1 Pieśń stopni. Gdy zaś Pan nawrócił pojmanych z Syonu, byliśmy jako ci, którym się śni. 2 były napełnione usta nasze, a język nasz radością; tedy mówiono między narodami: Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nimi. 3 Wielmożne rzeczy Pan uczynił z nami, z czegośmy się bardzo uradowali. 4 Przywróćże zaś, o Panie! pojmanie nasze, jako strumienie na południe. 5 Którzy siali ze łzami, żąć będą z wykrzykaniem; 6 Tam i sam chodząc z płaczem rozsiewa lud drogie ; ale zaś przyszedłszy z radością znosić będzie snopy swoje.
Słowniczek archaizmów (30)
- snać
- może, być może
- przetoż
- dlatego
- iż, iżby
- że
- tedy
- wtedy, zatem
- onego
- ten, tamten
- wespół
- razem
- nazajutrz
- następnego dnia
- bałwanów
- bożek, posąg bałwochwalczy
- siedm
- siedem
- cóż
- co
- jakoż
- a więc, jakże
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- wszystka, wszystkiej
- cały, każdy
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- albowiem
- ponieważ, bo
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- zakonu
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- nasienie
- potomstwo
- dziatki
- dzieci
- faraona
- faraon
- przeczże
- dlaczego
- owszem
- przeciwnie; owszem
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- jedno
- tylko (np. „jedno wierz” = tylko wierz)
- jeźliż
- jeśli
- ostatki
- reszta
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- syonie
- Syjon (Jerozolima)
- weselem
- radość
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna
Rozważanie dnia
Łzy i żniwo
Ps 126
Psalm przypomina czas, gdy Bóg zawrócił jeńców Syjonu, a ich usta napełniły się śmiechem. Ale nie kończy się na wspomnieniu. Lud znów prosi o odmianę losu i wypowiada słowa nadziei: którzy sieją we łzach, żąć będą w radości. Idzie ten, kto sieje płacząc, ale wróci z radością, niosąc snopy. Siać we łzach to wykonywać dobro wtedy, gdy czujemy się zmęczeni i przygnębieni. Bóg nie marnuje takich nasion. Dziś nie rezygnuj z dobrej sprawy tylko dlatego, że nie widzisz jeszcze owoców. Zasiej jedno ziarno: modlitwę, życzliwy gest albo wierną pracę, i zaufaj Panu żniwa. Nasze łzy nie są dla Boga niewidoczne i w swoim czasie każde z nich może stać się częścią czegoś dobrego.
Modlitwa: Boże, Ty zamieniasz łzy w radość. Daj mi wytrwałość w siewie i cierpliwość w oczekiwaniu na żniwo.
Log in to mark days as done.