Biblia · Księga Liczb
Księga Liczb 30
1 I powiedział Mojżesz synom Izraelskim to , co Pan Mojżeszowi. 2 Potem mówił Mojżesz do w pokoleniach między synami Izraelskimi, i rzekł: Toć jest, co rozkazał Pan. 3 mąż poślubił Panu, albo też przysięgę uczynił, obowiązkiem obowiązawszy swoję, nie złamie słowa swego: według wszystkiego coby wyszło z ust jego, uczyni. 4 Ale jeźliby poślubiła ślub Panu, i obowiązałaby się obowiązkiem w domu ojca swego w młodości swojej; 5 A słyszałby ojciec jej on ślub jej, i obowiązek jej, którym obowiązała duszę swoję, a milczałby na to ojciec jej, płatne będą wszystkie śluby jej, i każdy obowiązek, którym by obowiązała duszę swą, płatny będzie. 6 Ale jeźliby był dnia przeciw temu ojciec jej, którego by słyszał wszystkie śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję nie będą płatne; Pan odpuści jej, bo był przeciw temu ojciec jej. 7 Ale gdyby mająca męża ślub jaki uczyniła, albo wyrzekła co usty swemi, czem by obowiązała duszę swoję; 8 A słysząc to mąż jej, milczałby na to onegoż dnia, którego słyszał, płatne będą śluby jej, i obowiązki jej, któremi obowiązała duszę swoję, płatne będą. 9 Ale jeźliby onego dnia, którego słyszał mąż jej, sprzeciwił się temu, i wzruszyłby ślub jej, który na sobie miała, i co wymówiła usty swemi, czem obowiązała duszę swoję, także Pan odpuści jej. 10 Ale ślub każdy wdowy, i odrzuconej którym by obowiązała duszę swoję, płatny będzie. 11 Lecz jeźliby, póki była w domu męża swego, ślub uczyniła, i obowiązała obowiązkiem duszę swoję z przysięgą; 12 A słysząc mąż jej milczałby na to, i nie sprzeciwiłby się temu, tedy płatne będą wszystkie śluby jej i każdy obowiązek, którym obowiązała duszę swoję, płatny będzie. 13 Ale jeźli cale sprzeciwił się temu mąż jej dnia, którego to słyszał, wszelki ślub, który wyszedł z ust jej, i obowiązek duszy jej, nie będzie płatny; mąż jej wzruszył to, a Pan odpuści jej. 14 Wszelkiego ślubu i wszelkiej przysięgi obowiązku na duszy, mąż jej potwierdzi go, i mąż jej wzruszy go. 15 A jeźliby cale milczał mąż jej ode dnia do dnia, tedy tem stwierdzi wszystkie śluby jej, i wszystkie obowiązki jej, które ma na sobie; stwierdzi je, , że milczał na to w dzień, którego słyszał; 16 A jeźliby to koniecznie wzruszyć chciał, nie zaraz gdy słyszał, ale potem, poniesie jej. Teć są ustawy, które przykazał Pan Mojżeszowi, między mężem a żoną jego, między ojcem a córką jego w młodości jej, póki jest w domu ojca swego.
Słowniczek archaizmów (12)
- wszystko, wszystkiego
- cały, każdy
- rozkazał
- polecić, nakazać; polecenie
- książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- jeźli, jeźliby
- jeśli
- ślub
- przyrzeczenie złożone Bogu
- duszę, duszy
- życie, osoba, człowiek
- niewiasta
- kobieta
- tedy
- wtedy, zatem
- onego, onegoż
- ten, tamten
- utrapienie
- ucisk, cierpienie
- przeto
- dlatego
- nieprawość
- bezprawie, grzech
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna