Biblia · Księga Jeremiasza
Księga Jeremiasza 8
1 Czasu , mówi Pan, wybiorą kości królów Judzkich, i kości ich, i kości kapłanów, i kości proroków, i kości obywateli z grobów ich; 2 I rozrzucą je przed słońce, i przed miesiąc, i przed wojsko niebieskie, które miłują, i którym służą, i za którymi chodzą, i których szukają, i którym się kłaniają; nie pozbierają ich, ani pogrzebią, ale będą miasto gnoju na wierzchu ziem i. 3 I obiorą raczej śmierć niżeli wszystkie , które zostaną z tego rodzaju złośliwego po wszystkich miejscach, gdziebykolwiek zostali, tam, ich zapędzę, mówi Pan zastępów. 4 rzeczesz do nich: Tak mówi Pan: Także upadli, aby nie mogli powstać? także się odwrócił, aby się zaś nie mógł nawrócić? 5 się odwrócił ten lud Jeruzalemski odwróceniem wiecznem? chwytają się kłamstwa a nie chcą się nawracać. 6 Pilnowałem i słuchałem: nic nie mówiąc, co jest prawego; ktoby żałował złości swej, mówiąc: Cóżem uczynił? Każdy się obrócił za biegiem swoim, jako koń, który pędem bieży ku potkaniu. 7 I bocian na powietrzu zna ustawione czasy swoje, i synogarlica, i żuraw, i jaskółka przestrzegają czasu przylecenia swego; ale lud mój nie zna sądu Pańskiego. 8 mówicie: Myśmy mądrzy, a Pański jest przy nas? zaprawdę, oto daremnie pióro pisarz czyni; daremnie są w zakonie biegłymi. 9 Kogoż zawstydzili ci mędrcy? Którzyż są przestraszeni i pojmani? Oto słowo Pańskie odrzucają; to za mądrość ich? 10 Dlatego dam żony ich innym, pola ich tym, którzy ich opanują; bo od najmniejszego aż do największego, wszyscy zgoła udali się za łakomstwem; od proroka aż do kapłana wszyscy przewodzą kłamstwo. 11 Bo leczą skruszenie córki ludu mego tylko po wierzchu, mówiąc: Pokój, pokój! choć niemasz pokoju. 12 się zawstydzili, przeto, że czynili? , ani się zapałać ani wstydzić umieli; przetoż upadną między padającymi, czasu nawiedzenia swego upadną, mówi Pan. 13 Do szczętu ich wykorzenię, mówi Pan; nie będzie żadnego grona na winnej macicy, ani żadnych fig na drzewie figowem; nawet i liść opadnie, a com im dał, odjęte będzie. 14 Przecz my tu siedzimy? Zejdźcie się, a wynijdżmy do miast obronnych, a tam odpoczniemy; ale Pan, Bóg nasz każe nam odpocznąć, gdy nas napoi wodą żółci, iżeśmy zgrzeszyli przeciwko Panu. 15 Czekaj pokoju, alić nic dobrego; czasu uzdrowienia, alić oto strach. 16 Od Dan słyszeć chrapanie koni jego, od głosu wykrzykania mocarzy jego wszystka ziemia zadrżała, którzy ciągną, aby pożarli ziemię, i wszystko, co jest na niej, miasto i tych, którzy mieszkają w niem. 17 Bo oto Ja poślę na was węże najjadowitsze, przeciwko którym niemasz zaklinania; i pokąsają was, mówi Pan. 18 Serce moje we mnie, któreby mię miało posilać w smutku, mdłe jest. 19 Oto głos krzyku córki ludu mego z ziemi bardzo dalekiej mówiącej: Izali Pana niemasz na ? Izali króla jego niemasz na nim? Przeczże mię wzruszyli do gniewu bałwanami swemi, próżnościami cudzoziemców?mówi Pan. 20 Pominęło żniwo, skończyło się lato, a myśmy nie wybawieni. 21 Dla skruszenia córki ludu mojego skruszonym jest, żałobę ponoszę, zdumienie zdjęło mię. 22 Izali niemasz balsamu w Galaad? Izali tam niemasz lekarza? tedy nie jest uleczona córka ludu mojego?
Słowniczek archaizmów (19)
- onego
- ten, tamten
- książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- jeruzalemskich
- Jerozolima
- wszystka, wszystko
- cały, każdy
- żywot
- życie; także: łono, brzuch
- ostatki
- reszta
- kędy
- gdzie
- przeto, przetoż
- dlatego
- przecz, przeczże
- dlaczego
- niemasz
- nie ma
- jakoż
- a więc, jakże
- zakon, zakonie
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- cóż
- co
- tedy
- wtedy, zatem
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- obrzydliwość
- coś odrażającego w oczach Boga
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- syonie
- Syjon (Jerozolima)
- czemuż
- dlaczego
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna