Biblia · Księga Ezechiela
Księga Ezechiela 33
1 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: 2 Synu człowieczy! mów do synów ludu twego, a rzecz do nich: Gdy miecz na którą ziemię, jeźliże lud ziemi weźmie męża jednego z granic swoich, a postanowi go sobie za stróża, 3 A on widząc miecz przychodzący na onę ziemię, zatrąbiłby w trąbę i przestrzegłby lud, 4 A któryby słyszał głos trąby, i nie dbałby na przestrogę, a wtem przyszedłszy miecz, zgładziłby go; krew jego będzie na głowie jego; 5 Bo głos trąby słyszał, nie dbał na przestrogę, dlatego krew jego na nim będzie; być był przyjął przestrogę, zachowałby był swoję. 6 Ale stróż ujrzał miecz przychodzący, a nie zatrąbiłby w trąbę, a luduby nie przestrzegł, i przyszedłby miecz, i zniósłby którego z nich, takowy będzie w swojej zachwycony; ale krwi jego z ręki onego stróża szukać będę. 7 Ciebieć, synu człowieczy! ciebiem postanowił stróżem domu Izraelskiego, abyś słysząc słowo z ust moich, przestrzegł ich odemnie. 8 Gdybym Ja rzekł niezbożnemu: Niezbożniku! śmiercią, umrzesz, a tybyś mu tego nie powiedział, przestrzegając niezbożnika od drogi jego; tenci niezbożnik dla nieprawości swojej umrze; ale krwi jego z ręki twojej szukać będę. 9 Ale jeźlibyś ty przestrzegł niezbożnego od drogi jego, aby się od niej odwrócił, wszakże nie odwróciłby się od drogi swojej, onci dla nieprawości swojej umrze; ale ty duszę swoję wybawisz. 10 A tak ty, synu człowieczy! mów do domu Izraelskiego: Tak powiadacie mówiąc: , że występki nasze i grzechy nasze są na nas, tak, że w nich schniemy, i jakożbyśmy żyć mogli? 11 Rzeczże tedy do nich: Jako żyję Ja, mówi panujący Pan: Nie chcę śmierci niepobożnego, ale aby się odwrócił niepobożny od drogi sojej, a żył. Odwróćcież się, odwróćcież się od złych dróg swoich, macie umrzeć, o domie Izraelski! 12 Ty tedy, synu człowieczy! mów do synów ludu swego: Sprawiedliwość sprawiedliwego nie wybawi go w dzień przestępstwa jego, a niezbożny nie upadnie w swojej niezbożności w dzień, któregoby się odwrócił od niezbożności swojej; także sprawiedliwy nie będzie mógł żyć dla sprawiedliwości swojej w dzień, któregoby zgrzeszył. 13 Jeźlibym zaś rzekł sprawiedliwemu: Pewnie żyć będziesz, a onby ufając sprawiedliwości swojej czynił nieprawość, żadna sprawiedliwość jego nie przyjdzie na pamięć; ale dla tej nieprawości swojej, którą czynił, umrze. 14 , rzekęli niepobożnemu: Śmiercią umrzesz, a onby się odwrócił od grzechu swego, i czyniłby sąd i sprawiedliwość, 15 Wróciłby niezbożny zastaw, a co wydarł, oddałliby, i chodziłby w ustawach , nie czyniąc nieprawości, pewnie żyć będzie, a nie umrze. 16 Żadne grzechy jego, któremi grzeszył, nie będą mu wspominane; sąd i sprawiedliwość czynił, pewnie żyć będzie. 17 A mówią synowie ludu twego: Nie prawa jest droga Pańska, choć onych samych droga nie jest prawa. 18 Gdyby się odwrócił sprawiedliwy od sprawiedliwości swojej, a czyniłby nieprawość, umrze dla niej; 19 Ale gdyby się odwrócił niezbożny od niezbożności swojej, a czyniłby sąd i sprawiedliwość, dlatego żyć będzie. 20 A przecie mówicie: Nie prawa jest droga Pańska; każdego z was według drogi jego sądzić będę, o domie Izraelski! 21 I stało się dwunastego roku, dziesiątego miesiąca, piątego dnia tegoż miesiąca od zaprowadzenia naszego, że przyszedł do mnie jeden, który uszedł z , mówiąc: Dobyto miasta. 22 A ręka Pańska była przy mnie w wieczór przedtem, niż przyszedł ten, który uciekł, i otworzyła usta moje, aż do mnie rano przyszedł; otworzyła mówię usta moje, abym niemym dalej nie był. 23 I stało się słowo Pańskie do mnie, mówiąc: 24 Synu człowieczy! Obywatele tych spustoszonych miejsc w ziemi Izraelskiej powiadają, mówiąc: Abraham sam jeden był, a wżdy posiadł tę ziemię; ale nas jest wiele, namci dana jest ta ziemia w osiadłość. 25 Dlategoż mów do nich: Tak mówi panujący Pan: Ze krwią jadacie, i oczy swe podnosicie do plugawych swoich, i krew wylewacie, a chcielibyście tę ziemię posiąść? 26 Stoicie na mieczu waszym, czynicie , a każdy żonę bliźniego swego plugawi; ziemię posiądziecie? 27 Tak rzecz do nich: Tak mówi panujący Pan: Jako żyję Ja, że ci, którzy są na miejscach spustoszonych, od miecza polegną; a kto jest na polu, tego podam bestyjom na pożarcie; a którzy są na zamkach albo w jaskiniach, morem pomrą; 28 I podam ziemię na wielkie spustoszenie, i ustanie mocy jej; i spustoszeją góry Izraelskie, a nie będzie, ktoby po nich chodził. 29 I dowiedzą się, żem Ja Pan, gdy podam ziemię ich na wielkie spustoszenie dla wszystkich obrzydliwości ich, które czynili. 30 Ale ty, synu człowieczy! słuchaj. Synowie ludu twojego często mówią o tobie około ścian i we drzwiach domów, i mówi jeden do drugiego, i każdy do bliźniego swego, mówiąc: Pójdźcie, a posłuchajcie, co za słowo od Pana wyszło. 31 I schodzą się do ciebie, tak, jako się schodzi lud, i siadają przed twojem, jako lud mój, i słuchają słów twoich, ale ich nie czynią; a choć je sobie usty swemi smakują, wszakże za szkaradnym zyskiem swoim serce ich chodzi. 32 A oto tyś im jest jako pieśń wdzięczna pięknego głosu, i dobrze umiejętnego śpiewaka; słuchając w prawdzie słów twoich, ale ich nie czynią. 33 Lecz gdy to przyjdzie, ( oto przychodzi) dopiero się dowiedzą, że prorok był w pośrodku nich.
Słowniczek archaizmów (19)
- przywiodę
- przyprowadzę, przyprowadził
- onego, onej, onych
- ten, tamten
- wszakże
- jednak, przecież
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- jeźliby, jeźlibyś
- jeśli
- nieprawość, nieprawości
- bezprawie, grzech
- tedy
- wtedy, zatem
- przeto
- dlatego
- przeczże
- dlaczego
- zasię
- zaś, natomiast
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- wżdy
- jednak, mimo to
- jeruzalemu
- Jerozolima
- bałwanów
- bożek, posąg bałwochwalczy
- obrzydliwość, obrzydliwości
- coś odrażającego w oczach Boga
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
- pycha
- duma
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- jakoż
- a więc, jakże
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna