Biblia · Dzieje Apostolskie
Dzieje Apostolskie 3
1 A Piotr i Jan wstępowali do w godzinę modlitwy, dziewiątą. 2 A mąż niektóry będąc chromy, zaraz z matki swojej był noszony, którego na każdy dzień sadzano u drzwi kościelnych, które zwano piękne, aby prosił jałmużny od tych, którzy wchodzili do kościoła. 3 Ten ujrzawszy Piotra i Jana, że mieli do kościoła, prosił ich o jałmużnę. 4 A Piotr z Janem pilnie na niego patrząc, rzekli: Wejrzyj na nas! 5 on z pilnością patrzał na nie, spodziewając się co wziąć od nich. 6 I rzekł Piotr: Srebra i złota nie mam; lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego wstań, a chodź. 7 A ująwszy go za prawą rękę jego, podniósł go, a zarazem utwierdzone były nogi jego i kostki. 8 I wyskoczywszy, stanął i chodził, a wszedł z nimi do kościoła, chodząc i skacząc, a chwaląc Boga. 9 A widział go lud chodzącego i chwalącego Boga. 10 I poznali go, to on był, który dla jałmużny siadał u drzwi pięknych kościelnych; i napełnieni są strachu i zdumienia nad tem, co mu się stało. 11 A gdy się trzymał on chromy, który był uzdrowiony, Piotra i Jana, zbieżał się do nich wszystek lud do przysionka, który zwano Salomonowym, zdumiawszy się. 12 Co widziąc Piotr, przemówił do ludu: Mężowie Izraelscy! się temu dziwujecie, albo czemu się nam tak pilnie przypatrujecie, jakobyśmy to własną mocą albo pobożnością uczynili, aby ten chodził? 13 Bóg Abrahama i Izaaka i , Bóg ojców naszych, uwielbił Jezusa, Syna swego, któregoście wy wydali i zaparliście się go przed twarzą Piłatową, który go sądził być godnym wypuszczenia. 14 A się świętego i sprawiedliwego zaparli, a prosiliście o mężobójcę, aby wam był darowany. 15 I zabiliście dawcę żywota, którego Bóg wzbudził od umarłych, czego my świadkami jesteśmy. 16 A przez wiarę w imię jego, tego, którego wy widzicie i znacie, utwierdziło imię jego; wiara, mówię, która przez niego jest, dała temu to zupełne zdrowie przed was wszystkich. 17 Ale teraz, bracia! wiem, to z niewiadomości uczynili, jako i wasi. 18 Lecz Bóg, co przez usta wszystkich proroków swoich przepowiedział, iż Chrystus jego cierpieć miał, to tak ziścił. 19 pokutujcie, a nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze. 20 Gdyby przyszły czasy ochłody od obliczności Pańskiej, a posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa. 21 Który niebiosa ma objąć aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków. 22 Mojżesz do ojców rzekł: Proroka wam wzbudzi Pan, Bóg wasz, z braci waszych, jako mię; onego słuchać będziecie we wszystkiem, cokolwiek do was mówić będzie. 23 I stanie się, że każda , która by nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu. 24 Aleć i wszyscy prorocy od Samuela i od innych po nim, ilekolwiek ich mówiło, przepowiadali też te dni. 25 Wy jesteście synami prorockimi i przymierza, które postanowił Bóg z ojcami naszymi, mówiąc do Abrahama: A w twojem błogosławione będą wszystkie narody ziemi. 26 Wamci naprzód Bóg wzbudziwszy Syna swego Jezusa, posłał go, aby wam błogosławił; żeby się każdy z was odwrócił od złości swoich.
Słowniczek archaizmów (19)
- społem
- razem
- kościoła
- zbór; wspólnota wierzących
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- wnijść
- wejdzie, wejść
- tedy
- wtedy, zatem
- wszystek, wszystkiem
- cały, każdy
- iż
- że
- cóż
- co
- jakóba
- Jakub
- wyście
- wy jesteście
- onego
- ten, tamten
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- żeście
- że jesteście
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- przetoż
- dlatego
- zaiste
- naprawdę, zaprawdę
- albowiem
- ponieważ, bo
- dusza
- życie, osoba, człowiek
- nasieniu
- potomstwo
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna