Biblia · Księga Psalmów
Księga Psalmów 41
1 śpiewakowi pieśń Dawidowa. 2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan. 3 Pan go będzie strzegł, i żywić go będzie; błogosławony będzie na ziemi, ani go poda na wolę nieprzyjaciół jego. 4 Pan go posili na łożu niemocy jego; leżenie jego odmieni w chorobie jego. 5 Jam rzekł: Panie! zmiłuj się nademną, uzdrów moję, bom tobie zgrzeszył. 6 Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: Kiedyż umrze, a zginie imię jego? 7 też który z nich przychodzi, aby mię nawiedził, na zdradzie mówi; serce jego zgromadza sobie , a odszedłszy roznosi. 8 przeciwko mnie szepczą wszyscy, którzy mię mają w nienawiści, a myślą złe o mnie, 9 Mówiąc: się nań za niezbożność wylała, a się położył, więcej nie wstanie. 10 Także i ten, z którymem żył w pokoju, któremum ufał, który chleb mój jadał, podniósł piętę przeciwko mnie. 11 Ale ty, Panie! zmiłuj się nademną, a podnieś mię, i oddam im. 12 A przez to poznam, że się kochasz we mnie, gdy się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój ze mnie. 13 Ale ty w niewinności mojej wesprzesz mię i postawisz mię przed twojem na wieki. Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku aż na wieki. Amen, Amen.
Słowniczek archaizmów (12)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- wszystko
- cały, każdy
- duszę
- życie, osoba, człowiek
- wżdy
- jednak, mimo to
- jeźli
- jeśli
- tedy
- wtedy, zatem
- nieprawość
- bezprawie, grzech
- precz
- daleko, na zewnątrz
- społem
- razem
- pomsta
- zemsta; kara
- iż
- że
- obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna