Biblia · Księga Psalmów
Księga Psalmów 2
1 się poganie buntują, a narody przemyślają próżne rzeczy? 2 Schodzą się królowie ziemscy, a radzą przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc: 3 Potargajmy związki ich, a odrzućmy od siebie powrozy ich. 4 Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich. 5 będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich, 6 Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją. 7 Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś . 8 Żądaj odemnie, a dam ci narody twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi. 9 Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich. 10 Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi! 11 Służcie Panu w , a rozradujcie się ze drżeniem. 12 Pocałujcie syna, by się nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.
Słowniczek archaizmów (9)
- przeczże
- dlaczego
- książęta
- przywódca, władca, wódz
- społem
- razem
- tedy
- wtedy, zatem
- spłodził
- został ojcem (w rodowodach)
- dziedzictwo
- spadek, własność
- bojaźni
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- snać
- może, być może
- popędliwość
- gniew, porywczość
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna