Biblia · Księga Psalmów
Księga Psalmów 14
1 śpiewakowi psalm Dawidowy. 2 Głupi rzekł w sercu swojem: Boga. Popsowali się, obrzydliwymi się stali w zabawach swoich: niemasz, ktoby czynił dobrze. 3 Pan z niebios spojrzał na synów ludzkich, aby , byłliby kto rozumny i szukający Boga. 4 Aleć wszyscy odstąpili, jednako się nieużytecznymi stali; niemasz, ktoby czynił dobrze, niemasz i jednego. 5 nie wiedzą wszyscy czyniciele , że pożerają lud mój, jako więc chleb jedzą? ale Pana nie wzywają. 6 Tam się bardzo ulękną, gdyż Bóg jest przy narodzie sprawiedliwego. 7 Hańbicie radę ubogiego; ale Pan jest nadzieją jego. Któż da z Syonu wybawienie Izraelowi? Gdyż wyprowadzi Pan z więzienia lud swój; rozraduje się , a Izrael się rozweseli.
Słowniczek archaizmów (7)
- przedniejszemu
- najznamienitszy, naczelny
- niemasz
- nie ma
- obaczył
- zobaczyć, spojrzeć
- azaż
- czyż? (pytanie retoryczne)
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- zasię
- zaś, natomiast
- jakób
- Jakub
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna