Biblia · Księga Ezdrasza
Księga Ezdrasza 9
1 A gdy się to odprawiło, przystąpili do mnie , mówiąc: Nie odłączył się lud Izraelski, i kapłani, i od narodów tych ziem; ale czynią według Chananejczyków, Hetejczyków, Ferezejczyków, Jebuzejczyków, Ammonitczyków, Moabczyków, Egipczyków, i Amorejczyków. 2 pojęli córki ich sobie i synom swym, a pomięszało się święte z narodami tych ziem, a ręka książąt i zwierzchności pierwsza była w tem przestępstwie. 3 Co gdym usłyszał, rozdarłem suknię moję i płaszcz mój, a rwałem włosy na głowie mojej, i na brodzie mojej, i siedziałem, zdumiawszy się. 4 I zgromadzili się do mnie wszyscy, którzy drżą przed słowem Boga Izraelskiego dla przestępstwa tych, którzy przyszli z niewoli, a jam siedział, zdumiawszy się, aż do ofiary wieczornej. 5 Ale pod czas ofiary wieczornej wstałem z utrapienia mego, mając rozdartą suknię moję i płaszcz mój, a poklęknąwszy na kolana swe, wyciągnąłem ręce swe ku Panu, Bogu memu, 6 I rzekłem: Boże mój! wstydci mię, i sromam się podnieść, Boże mój! mego do ciebie; albowiem nasze rozmnożyły się nad głową, a grzechy nasze urosły aż ku niebu. 7 Ode dni ojców naszych byliśmy w wielkim grzechu aż do dnia tego, a przez nieprawości nasze wydaniśmy, królowie nasi i kapłani nasi, w ręce królów ziemskich pod miecz, w niewolę, i na łup, i na zawstydzenie twarzy naszej, jako się to dziś dzieje. 8 Ale teraz, w prędkiem okamgnieniu, stała się nam łaska od Pana, Boga naszego, że nam zostawił , i dał nam mieszkanie na miejscu świętem swojem, aby oświecił oczy nasze Bóg nasz, a dał nam trochę wytchnienia z niewoli naszej. 9 Bo chociaśmy byli niewolnikami, przecież w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, ale skłonił ku nam miłosierdzie przed królmi Perskimi, dawszy nam wytchnienie, abyśmy wystawili dom Boga naszego, i naprawili spustoszenia jego; nawet dał nam ogrodzenie w Judztwie i w . 10 teraz rzeczemy, o Boże nasz! po tem? ponieważeśmy opuścili twoje, 11 Któreś ty przykazał przez sług twoich proroków, mówiąc: Ziemia, do której wnijdziecie, abyście ją posiedli, jest ziemia nieczysta przez nieczystotę ludu tych ziem, dla obrzydłości ich, któremi ją napełnili od końca do końca nieczystością swoją. 12 A przetoż nie dawajcie córek waszych synom ich, ani bierzcie synom waszym córek ich, i nie szukajcie pokoju ich, i dobrego ich aż na wieki, abyście byli umocnieni, a pożywali dóbr tej ziemi, i podali ją w synom waszym aż na wieki. 13 A po tem , co przyszło na nas dla spraw naszych złych i dla grzechu naszego wielkiego, ponieważeś ty, Boże nasz! zawściągnął karania, abyśmy nie byli potłumieni dla nieprawości naszej, aleś nam dał wybawienie takowe; 14 się obrócimy ku zgwałceniu przykazań twoich, powinowacąc się z tymi narodami obrzydłymi? izalibyś się surowie nie gniewał na nas, abyś nas wyniszczył, aby nikt nie został i nie uszedł? 15 O Panie, Boże Izraelski! sprawiedliwyś ty; bośmy pozostałe ostatki, jako się to dziś pokazuje. Otośmy my przed obliczem twojem w przewinieniu naszeem, choć się nie godzi stawiać przed oblicze twoje dla tego.
Słowniczek archaizmów (16)
- książęta, książąt, książąt
- przywódca, władca, wódz
- lewitowie
- członek pokolenia Lewiego, sługa przy świątyni
- obrzydliwości
- coś odrażającego w oczach Boga
- albowiem
- ponieważ, bo
- nasienie
- potomstwo
- oblicze, oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- nieprawości
- bezprawie, grzech
- jakoby
- jak gdyby; żeby
- ostatki
- reszta
- jeruzalemie
- Jerozolima
- przetoż
- dlatego
- cóż
- co
- rozkazania
- polecić, nakazać; polecenie
- dziedzictwo
- spadek, własność
- wszystkiem
- cały, każdy
- izali
- czyż? (pytanie retoryczne)
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna