Biblia · Dzieje Apostolskie
Dzieje Apostolskie 18
1 Potem Paweł odszedłszy z Aten, przyszedł do Koryntu; 2 A znalazłszy niektórego Żyda, imieniem Akwilas, rodem z Pontu, który był świeżo z Włoch przyszedł z Pryscyllą, żoną swą, (dlatego, był Klaudyjusz postanowił, aby wszyscy z Rzymu wyszli), przyszedł do nich; 3 A iż był tegoż rzemiosła, mieszkał u nich i robił; rzemiosło ich było robić namioty. 4 miewał rozmowę w na każdy sabat i pozyskiwał i Żydy, i Greki. 5 A gdy przyszli z Macedonii Sylas i Tymoteusz, ściśniony był w duchu Paweł, oświadczając Żydom, że Jezus jest Chrystusem. 6 Lecz gdy się oni sprzeciwiali i bluźnili, otrząsnąwszy proch z szat, rzekł do nich: Krew wasza na głowę waszę; jam jest czysty, od tego czasu pójdę do pogan. 7 A odszedłszy stamtąd wszedł do domu niejakiego człowieka, imieniem Justus, służącego Bogu, którego dom był podle samej bóżnicy. 8 Lecz Kryspus, przełożony bóżnicy, uwierzył Panu ze wszystkim domem swoim, i wiele z Koryntczyków słuchając, uwierzyli i ochrzczeni są. 9 Zatem Pan rzekł Pawłowi w nocy w widzeniu: Nie bój się, ale mów, a nie milcz. 10 Bom ja jest z tobą, a żaden się na cię nie targnie, abyć miał co złego uczynić; albowiem ja wielki lud mam w tem mieście. 11 I mieszkał tam rok i sześć miesięcy, nauczając u nich słowa Bożego. 12 A gdy Galijo był starostą w Achai, powstali jednomyślnie Żydowie przeciwko Pawłowi i go do sądu, mówiąc: 13 Ten namawia ludzi, aby przeciwko zakonowi Boga chwalili. 14 A gdy Paweł miał usta otworzyć, rzekł Galijo do Żydów: O Żydowie! gdyby się wam było jakie bezprawie stało, albo jaka krzywda, słusznie bym was znosił; 15 Lecz jest jaka gadka o słowach i o imionach i o waszym, sami tego patrzcie; albowiem ja tego sędzią być nie chcę. 16 I odegnał je od sądowej . 17 Tedy porwawszy wszyscy Grekowie Sostena, przełożonego bóżnicy, bili go przed sądową stolicą, a Galijo na to nic nie dbał. 18 A Paweł pomieszkawszy tam jeszcze przez niemało dni, pożegnawszy się z braćmi, płynął do Syryi, a z nim Pryscylla i Akwilas, ogoliwszy głowę w Kienchreach: bo był uczynił . 19 Zatem przyszedł do Efezu i tam je zostawił, a sam wszedłszy do bóżnicy, miał rozmowę z Żydami. 20 A gdy go oni prosili, aby u nich przez dłuższy czas zamieszkał, nie zezwolił; 21 Ale się z nimi pożegnawszy, rzekł: Koniecznie ja muszę święto nadchodzące w obchodzić; lecz się do was wrócę, będzieli wola Boża. I puścił się z Efezu. 22 A gdy przyszedł do Cezaryi, wstąpiwszy do Jeruzalemu a pozdrowiwszy , szedł do Antyjochyi. 23 I zamieszkawszy tam przez niektóry czas, wyszedł obchodząc krainę Galatską i Frygiję, utwierdzając wszystkich uczniów. 24 A Żyd niektóry imieniem Apollos, rodem z Aleksandryi, mąż wymowny, przyszedł do Efezu, będąc możnym w Pismach. 25 Ten był wprawiony w drogę Pańską, a pałając w duchu, mówił i nauczał pilnie o Panu, wiedząc tylko o chrzcie Janowym. 26 Ten począł bezpiecznie mówić w bóżnicy. Którego usłyszawszy Akwilas i Pryscylla, przyjęli go do siebie i dostateczniej mu wyłożyli drogę Bożą. 27 A gdy chciał iść do Achai, napomniawszy go bracia, pisali do uczniów, aby go przyjęli; który gdy tam przyszedł, wiele pomagał tym, którzy uwierzyli z łaski Bożej. 28 Albowiem potężnie Żydy przekonywał, jawnie tego dowodząc z Pisma, iż Jezus jest Chrystusem.
Słowniczek archaizmów (13)
- iż
- że
- żydowie
- Żydzi
- albowiem
- ponieważ, bo
- tedy
- wtedy, zatem
- bóżnicy
- synagogi
- przywiedli
- przyprowadzę, przyprowadził
- jeźli
- jeśli
- zakonie
- Prawo Mojżeszowe (Tora)
- stolicy
- tron (także: stolica)
- ślub
- przyrzeczenie złożone Bogu
- jeruzalemie, jeruzalemu
- Jerozolima
- zasię
- zaś, natomiast
- zbór
- zgromadzenie
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna