Biblia · Objawienie Jana
Objawienie Jana 11
1 I dano mi trzcinę podobną lasce; a Anioł stanął, mówiąc: Wstań, a zmierz Boży i ołtarz, i tych, którzy się modlą w nim. 2 Ale sień, która jest przed kościołem, wyrzuć , a nie mierz jej; dana jest poganom, a miasto święte deptać będą czterdzieści i dwa miesiące. 3 I dam je dwom świadkom moim, którzy prorokować będą tysiąc dwieście i sześćdziesiąt dni, obleczeni będąc w wory. 4 Ci są dwie oliwy i dwa świeczniki, stojące przed Pana ziemi. 5 A im kto chciał szkodzić, ogień z ust ich i pożre nieprzyjacioły ich; a jeźliby im kto chciał szkodzić, ten też tak musi być zabity. 6 Ci moc mają zamykać niebo, aby deszcz nie padał za dni proroctwa ich; i mają moc nad wodami, aby je obrócili w krew, i uderzyć ziemię wszelką plagą, ilekroć by chcieli. 7 A gdy dokończą swojego, bestyja, która występuje z przepaści, stoczy z nimi bitwę, a zwycięży ich i pobije ich. 8 A trupy ich leżeć będą na ulicy miasta wielkiego, które nazywają duchownie Sodomą i Egiptem, gdzie też Pan nasz ukrzyżowany jest. 9 I widzieć będą wiele ich z ludzi, z pokolenia i z języków, i z narodów trupy ich przez półczwarta dnia; ale trupów ich nie dopuszczą włożyć w groby: 10 mieszkający na ziemi radować się nad nimi będą i ; i poślą dary jedni drugim, ci dwaj prorocy dręczyli mieszkających na ziemi. 11 A po półczwarta dnia duch od Boga wstąpił w nich i stanęli na nogach swoich, a wielka przypadła na tych, którzy ich widzieli. 12 Potem usłyszeli głos wielki z nieba, mówiący im: Wstąpcie sam! I wstąpili na niebo w obłoku, i patrzyli na nich nieprzyjaciele ich. 13 A w onęż godzinę stało się wielkie trzęsienie ziemi. I upadła dziesiąta część miasta, i pobito w trzęsieniu ziemi osób ludzi tysięcy, a drudzy przestraszeni są, i dali chwałę Bogu niebieskiemu. 14 Biada wtóra przeszła, a oto biada trzecia przyjdzie rychło. 15 I zatrąbił Anioł siódmy i stały się głosy wielkie na niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami Pana naszego i Chrystusa jego, i królować będzie na wieki wieków. 16 oni dwadzieścia i cztery starcy, którzy przed oblicznością Bożą siedzą na stolicach swoich, upadli na oblicza swe i pokłonili się Bogu, mówiąc: 17 Dziękujemy tobie, Panie Boże wszechmogący, któryś jest i któryś był, i który masz przyjść! żeś wziął moc swoję wielką i ująłeś królestwo; 18 I rozgniewały się narody, i przyszedł gniew twój i czas umarłych, aby byli sądzeni i abyś oddał zapłatę sługom twoim, prorokom i świętym, i bojącym się imienia twego, małym i wielkim, i abyś wytracił tych, co psują ziemię. 19 Tedy otworzony jest kościół Boży na niebie i widziana jest przymierza jego w kościele jego; i stały się błyskawice i głosy, i grzmienia, i trzęsienia ziemi i grad wielki.
Słowniczek archaizmów (17)
- kościół
- zbór; wspólnota wierzących
- precz
- daleko, na zewnątrz
- albowiem
- ponieważ, bo
- oblicza, obliczem
- twarz; „przed obliczem” = w obecności
- wszystkiej
- cały, każdy
- jeźliby
- jeśli
- wynijdzie
- wyjdzie
- świadectwa
- w Biblii często: przykazania Boże; „skrzynia świadectwa”
- owszem
- przeciwnie; owszem
- weselić
- radować się
- iż
- że
- żywota
- życie; także: łono, brzuch
- bojaźń
- cześć, lęk; „bojaźń Pańska” = cześć i posłuszeństwo wobec Boga
- onem
- ten, tamten
- siedm
- siedem
- tedy
- wtedy, zatem
- skrzynia
- skrzynia przymierza, Arka
Biblia Gdańska, wyd. 1881, domena publiczna